Σήμερα οι άνθρωποι είναι απαιτητικοί
Σήμερα οι άνθρωποι είναι σε όλους τους τομείς της ζωής τους απαιτητικοί, στην δουλειά, στο σπίτι, στις σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους οι συγγενείς, στις σχέσεις που αναπτύσσουν οι γονείς με τα παιδιά μέσα στην οικογένεια, η τα παιδιά με τους γονείς παντού όλοι πιέζονται. Αφού όλοι απαιτούν, όλοι θέλουν κάτι από τους άλλους και το θέλουν τώρα. Αυτό είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα, επειδή δεν συμβάλλει στην ένωση μεταξύ τους αλλά και με το Θεό. Επίσης ο τρόπος αυτός μπορεί να διαλύσει την οποιαδήποτε σχέση. Όλα αυτά τα χρόνια που αγωνίζομαι, έχω αποκτήσει μια πολύ καλή σχέση με τον Θεό και με τους ανθρώπους που είναι καλοπροαίρετοι. Και ξέρετε, αυτή η σχέση δεν ήρθε γιατί εγώ ήξερα πως να φερθώ, όχι. Εμείς όλοι είμαστε επηρεασμένοι από τον κόσμο και στο βάθος έχουμε όλοι αυτήν την απαίτηση. Από την στιγμή όμως που γνώρισα τον Θεό, γνώρισα έναν καινούργιο τρόπο ζωής ο οποίος με ελευθερώνει. Και είναι τόσο όμορφη αυτή η σχέση με τον Θεό που δεν μπορώ να την συγκρίνω με τίποτε άλλο, διότι δεν απαιτώ. Το μεγαλείο είναι, ότι ούτε ο Θεός απαιτεί από εμένα τίποτα. Ίσα - ίσα όλα αυτά που μου συστήνει, έχουν σαν αποτέλεσμα να με κάνουν χαρούμενο, ελεύθερο κι ευτυχισμένο. Όταν γνώρισα τον Θεό, είδα ότι ήταν ένας πάρα πολύ ευγενικός άνθρωπος. Εξάλλου άνθρωπος είναι ο Χριστός, είναι Θεός αλλά και άνθρωπος και έκανε και τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Μάλιστα είδα έναν άνθρωπο που έχει τη διάθεση να σε σπουδάσει πράγματα, θέλει να σου επιτρέψει να διεισδύσεις μέσα σε όλο του το ΕΙΝΑΙ και να τον γνωρίσεις. Σκοπός του είναι, απλά να μπορέσεις και να μπορέσω να τον υιοθετήσω αυτόν τον τρόπο για να μπορέσω και εγώ να γίνω σύμμορφος, να γίνω κληρονόμος, συγκληρονόμος και συμμέτοχος της δικής του δόξης. Ένα πράγμα που με κάνει να απορώ, είναι ότι αυτός ο Θεός δεν ασχολείται με τα λάθη μας. Μπορεί να ασχολείται ο κόσμος, μπορεί να ασχολείται η γυναίκα σου, ο άντρας σου, το παιδί σου, οι φίλοι σου, οι γείτονες, όλοι μπορεί να ασχολούνται, ο Θεός όμως δεν ασχολείται ποτέ. Αν ξεκινήσεις να του πεις τι νιώθεις, π.χ. κάποια ενοχή ή κάποιο πρόβλημα, θα νιώσει όπως νιώθουμε εμείς, όταν κάποιος μας κουράζει λέγοντας τα ίδια πράγματα κάθε μέρα ή ρωτώντας για ποιο λόγο «εγώ έχω αυτό ή για ποιο λόγο έγινε το άλλο…» χωρίς να έχει τέλος αυτός ο μονόλογος με τον εαυτό του και με τους άλλους. Τι κάνει ο Θεός σε μια τέτοια περίπτωση;;; Σου δίνει μία απάντηση «Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8:28) και δεν θα σου πει τίποτε άλλο. Όταν σταματήσουμε να λέμε συνέχεια για τον εαυτό μας και για τους άλλους, τότε θα ξεκινήσει να εργάζεται μέσα μας. Δεν έχει κανένα νόημα να συζητάς για το πόσο κακός ή το πόσο καλός είσαι, διότι ο Θεός σε αγαπά ακριβώς όπως είσαι. Το θέμα είναι να φτάσεις στον σκοπό σου, στον προορισμό σου, να φτάσεις στον στόχο σου. Δεν πειράζει αν έπεσες αλλά εάν θα συνεχίσεις. Ένα άλλο που με συνεπαίρνει, είναι ότι ο Θεός δεν θέλει εξηγήσεις, δεν χρειάζεται δηλαδή να του λες «ξέρεις έκανα αυτό ή το άλλο». Αυτό είναι λάθος. Παρ' όλ' αυτά, ο άνθρωπος της πτώσης συνεχίζει «ξέρεις Κύριε, εγώ σκέφτηκα εκείνο ή δεν ξέρω αν φέρθηκα καλά σε αυτόν». Το θέμα είναι ότι σε όποια διαδικασία, μεγάλη ή μικρή, έχουμε πέσει, εμείς να συνεχίζουμε να σπουδάζουμε και δεχόμαστε την δοκιμασία, να μην θέλουμε για όλα εξηγήσεις, «τι κάνει αυτό; Πώς θα το κάνεις αυτό; Πού θα πας; Γιατί θα πας; Τι σου είπε; Τι του είπες; Πρόσεξε! Κάνε αυτό ή κάνε το άλλο… Μια τρελά που κουβαλάμε πάνω μας για όλη μας τη ζωή. Μετά από πολλά χρόνια φιλίας και σχέσης μαζί του, θα σας πω πώς φέρομαι και πώς φέρεται ο Θεός σε εμένα. Πρώτον, δεν θα του πω ποτέ δικά μου προβλήματα, διότι γνωρίζω ότι τα ξέρει και πιστεύω, ότι με κάποιο παράξενο τρόπο ενεργεί στην ζωή μου θετικά, και τον ευχαριστώ γι’ αυτό. Ακόμη στον Πατέρα - Θεό δεν απαιτώ τίποτα σε προσωπικό επίπεδο και ο λόγος, διότι ο φίλος μου ο Θεός με έχει μάθει να κερδίζω και να χάνω, να πέφτω και να σηκώνομαι. Αυτό όμως θέλει καρδιά, θέλει αισθητήρια γυμνασμένα, θέλει διαύγεια πνεύματος, θέλει να μην έχεις αδυναμίες, να μην εξαρτάσαι από πράγματα, να δέχεσαι ό,τι συμβαίνει αλλά και να χάνεις όταν θέλει ο Θεός. Αυτό είναι ταπείνωση. Δηλαδή όταν συμβαίνει αυτό, να ξέρουμε «Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8:28). Με αυτόν τον τρόπο έρχεται η ευλογία, γιατί η ταπείνωση είναι η δόξα του Θεού. Εμείς όλοι είμαστε επηρεασμένοι από τον κόσμο και στο βάθος μέσα μας έχουμε την απαίτηση και όχι την προσφορά. Από την στιγμή που γνώρισα τον Θεό, γνώρισα έναν καινούργιο τρόπο ζωής. Ο Θεός δεν σκέφτεται όπως ο άνθρωπος, ο Θεός είναι αγαθός, είναι δίκαιος, είναι χαρά, είναι ζωή, είναι αλήθεια, έχει ταυτότητα και προσωπικότητα, ξέρει τι θέλει, δεν ζει για τον εαυτό του αλλά για τους άλλους και με πολλούς τρόπους μοιράζεται με όλους μας τη Σοφία του και την αγάπη του. Το αποκορύφωμα είναι, ότι ο Θεός θέλει να σε κάνει σύμμορφο ώστε να συμβασιλεύσετε μέσα στην ζωή, μέσα στην αγάπη, μέσα στην ειρήνη, μέσα στην χαρά, στην αφθαρσία, στην εξέλιξη και τέλος στην θέωση. Εμείς οι άνθρωποι πάμε κοντά στον Θεό ή από ανάγκη ή γιατί πρέπει, αφού έτσι μας έμαθαν. Όταν ο άνθρωπος όμως αναγεννηθεί έστω και λίγο, ενώνεται με τον Θεό, διότι βλέπει μέσα του κάτι δικό του, βλέπει την δική του φύση, την φύση του Θεού – Πατέρα, είναι σαν να πήγε στο πατρικό του. Ο Θεός είναι ο γεννήσαντας οργανισμός, είναι ο πατέρας και η μάνα του καθενός μας. Όταν ο άνθρωπος φτάσει σε αυτό το σημείο, αρχίζει να αγαπά τον Θεό. Στη συνέχεια συνδιαλέγεται καθημερινά μαζί του και γίνεται ο άνθρωπος εικόνα του Θεού του αοράτου. Αμήν. Ο Θεός θέλει να ζήσουμε αυτό που έζησαν οι μαθητές κοντά στον Κύριο, «καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.» (Ιω. 1:14). Από την ώρα που θα καταλάβουμε κάποια πράγματα, αρχίζει η ζωή, η αλήθεια, η χαρά, η ένωση μεταξύ μας και στο τέλος έρχεται η αγάπη η οποία τα πάντα στέγει. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος γίνεται παν άνθρωπος, εικόνα του Θεού του αοράτου. Αμήν.