Πρέπει να κρατήσουμε τα ηνία
Κάποτε πάνω σε ένα βουνό ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος κατέβαινε έναν δρόμο που ήταν γεμάτος στροφές. Από το πουθενά εμφανίζεται να κατεβαίνει από πιο ψηλά κι ένας άλλος άνθρωπος πάνω σε ένα άλογο. Ο καβαλάρης αυτός τρέχει σαν τρελός κατά πάνω στον πεζό άνθρωπο. Φυσικό είναι λοιπόν, ο άνθρωπος αυτός που είναι στον δρόμο, να προσπαθήσει να προφυλαχθεί για να μην τον χτυπήσει το άλογο. Μόλις έφτασε κοντά, προσέχοντας και πάλι, σηκώνει τα χέρια με θυμό και λέει στον καβαλάρη «πού πηγαίνεις βρε άνθρωπέ μου;» και του απαντάει με τα χέρια σηκωμένα και με δυνατή φωνή «βοήθεια, δεν ξέρω πού πηγαίνω, ρωτά το άλογο». Το άλογο αυτό αντιπροσωπεύει τους φόβους μας, τα τραύματά μας, τις αδυναμίες μας, τα πάθη μας, τον εγωισμό μας, κλπ. Είναι αυτό που μας βάζει καθημερινά σε κίνδυνο με τις πολλές συγκρούσεις που ζούμε. Διότι η αλήθεια είναι ότι συνέχεια τρέχουμε, με φυσική συνέπεια να κινδυνεύει όποιος είναι πάνω στο άλογο αυτό αλλά και όποιος βρεθεί κοντά το. Για το λόγο αυτό, χρειάζεται όλοι μας να κοιτάξουμε μέσα μας και να δούμε το άλογο που έχουμε, διότι αυτό ταξιδεύει την ζωή μας και είναι έτοιμο να καταστρέψει ό,τι βρει στο πέρασμά του. Το άλογο αυτό που είναι η άγνοια, η αμαρτία, η φθορά ,η πονηρία και ο εγωισμός, πρέπει να το εγκαταλείψουμε. Ο καθένας μας να αναρωτηθεί, πού πηγαίνει με αυτήν την ταχύτητα πάνω σε αυτό το άλογο και πού θα οδηγηθεί. Γι’ αυτό να σκεφτούμε πώς θα το σταματήσουμε και πώς θα κατέβουμε από αυτό. Ο Απ. Παύλος, όταν είδε αυτό το άλογο μέσα του είπε, «βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;» (Ρωμ. 7:23-24) Πρέπει να κρατήσουμε τα ηνία, πριν το άλογο μας ρίξει στον γκρεμό. Αυτά αντιπροσωπεύουν τον Χριστό μας. Ο Λόγος του Θεού μάς τονίζει και μάς φανερώνει ότι σήμερα που έχουμε καιρό, να μαζέψουμε αμάραντο θησαυρό. Ο Χριστός είπε στην Μάρθα «Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία·» (Λουκ. 10:41-42). Αυτό το ένα είναι, ο ανθρωπος να βρει τον Θεό, να βρει την αποστολή του, να βρει την ζωή, να βρει την αφθαρσία, την αγάπη, τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, τα χαρίσματα και τα σημεία του, ώστε να γίνει Θεός. Αυτή είναι η αποστολή όλων μας.