«Αγαπάτε τους εχθρούς σας».
Αυτή είναι η διαφορά του Κυρίου μας από πολλές άλλες προσωπικότητες. Κανείς άλλος άνθρωπος δεν μπόρεσε να φτάσει σ’ αυτό το πνευματικό επίπεδο, να μπορεί να συγχωρεί τον προδότη, τον άνθρωπο δηλαδή που ο Θεός τον ευεργέτησε και αυτός τον πρόδωσε —αυτόν τον άνθρωπο ο Θεός τον αγκάλιασε. Κανείς άλλος άνθρωπος, την ώρα που πέθαινε, πάνω από τον σταυρό, δεν είπε αυτά τα λόγια που είναι ένα μεγαλείο και έχουν διασχίσει τους αιώνες, πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι (Λουκάς 23:34).
Το να έχουμε αγάπη στους εχθρούς είναι μεγάλης σημασίας γεγονός, (για αυτόν που έφτασε στο σημείο αυτό), διότι όταν έχουμε αγάπη στους εχθρούς σημαίνει ότι έχουμε επίγνωση Θεού και σοφία Θεού συναρπάζουσα, αφού η αγάπη στους εχθρούς σημαίνει θέωση, σημαίνει ότι μάς διακατέχει υψηλό πνευματικό επίπεδο και ο λόγος διότι αντιλαμβανόμαστε ότι οι εχθροί με τα έργα τους είναι ο λύχνος του κάθε πιστού. Είναι ο εχθρός αυτός που με τα έργα του επεξεργάζεται εις εμάς σωτηρία πνεύματος και σώματος, σωτηρία η οποία μάς οδηγεί στον μέλλοντα αιώνα. Αφού η παρουσία των εχθρών στην ζωή μας έχει σκοπό να φτάσουμε στο επίπεδο να διατηρούμε μέσα μας, αλλά και κάτω από όλες τις συνθήκες, την ειρήνη η οποία μάς εξασφαλίζει την ζωή. Αυτόν τον ρόλο παίζει δηλαδή ένας άνθρωπος που έρχεται στην ζωή μας και συνέχεια μάς κοντράρει και στον λόγο έχει αντίλογο. Μάς δείχνει το πνευματικό μας επίπεδο, αν μπορούμε κάτω από όλες τις συνθήκες να διατηρούμε την ειρήνη μας. Και είναι μεγάλης σημασίας γεγονός ο άνθρωπος να μπορέσει να εδραιώσει μέσα του την ειρήνη του Χριστού, όχι την ειρήνη των ανθρώπων που στηρίζεται στα όπλα, αλλά την ειρήνη του Χριστού που στηρίζεται στην σοφία του Θεού.
Γι’ αυτό, λοιπόν, χρειάζεται να αγαπάμε τους εχθρούς, διότι αυτοί γίνονται αιτία ώστε εμείς να δούμε το φως της αμαρτίας που σημαίνει σκάνδαλα και να το αποφύγουμε. Δηλαδή, φανερώνουν σε εμάς το πόσο ζει μέσα μας το λάθος, το καλό ή το κακό. Αν όλη την ώρα σκανδαλιζόμαστε π.χ. αυτό σημαίνει ότι είμαστε «ένα και το αυτό» με αυτούς και ότι δεν παρουσιάζουμε κάποια πνευματικότητα. Αν, όμως, έχουμε φτάσει κάπου πνευματικά, έχουμε ειρήνη, έχουμε αγάπη, αποφεύγουμε όλα τα σκάνδαλα που προέρχονται από τους ανθρώπους που τους διέπει ημιμάθεια ή άγνοια. Αυτό το νόημα έχει η εντολή του Χριστού να αγαπάμε τους εχθρούς.
Εξάλλου, όλοι, στην ζωή μας για μια χρονική περίοδο με κάποιους είμαστε φίλοι και με κάποιους —και εμείς οι ίδιοι— είμαστε εχθροί. Όλοι, κάποια χρονική περίοδο, ζούμε και τα δύο, πότε είμαστε φίλοι, πότε εχθροί, ανάλογα την καθαρότητα που έχει ο κάθε άνθρωπος. Η ημιμάθεια, ο φανατισμός, τα συμφέροντα, ο εγωισμός δημιουργούν την εχθρότητα και όλα αυτά παίζουν ρόλο στις μεταξύ μας σχέσεις. Ανάλογα, λοιπόν, το πνευματικό μας επίπεδο αντιμετωπίζουμε τις διάφορες καταστάσεις.
Όταν φτάσεις να αγαπάς και τους εχθρούς ή όσους σε κατηγορούν, με τρόπο να τους δικαιολογείς, τότε έφτασες στον πνευματικό στόχο που καθόρισε ο Θεός για τον άνθρωπο του Θεού. Όλα τα σκάνδαλα έχουν σκοπό να μάς δείξουν αν είμαστε κοντά στην αγάπη.