Αισιοδοξία και Χαρά

Πνευματικά Μηνύματα

• Ελεύθερος και ώριμος, είναι ο άνθρωπος που κάνει το χρέος του χωρίς να χρειάζεται να του το υπενθυμίζουν οι άλλοι.

• Ο Κύριος τόνισε «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·» (Ματθ. 11:28-29) Να λοιπόν, που αυτός που αγαπά τη ζωή, τον Χριστό, είναι πράος, είναι ταπεινός, είναι ήρεμος, είναι γλυκός και εις τα λόγια του και εις τα έργα του και εις την συμπεριφορά του και οι άνθρωποι εκεί βρίσκουν ανάπαυση, ας είναι και αυτός άνθρωπος. Όπου υπάρχει η αγάπη λοιπόν προς τη ζωή, προς τον Χριστό, όπου υπάρχει η θυσία και όπου υπάρχει η καλή συμπεριφορά και η πραότης, εκεί τρέχει ο κόσμος.

• Οι δυσκολίες έρχονται για να ταπεινωθούμε, για να γονατίσουμε, για να ζητήσουμε την αναγέννηση ώστε να την λάβουμε, και στην συνέχεια να σηκωθούμε ξανά στα πόδια μας.

Αισιοδοξία και Χαρά

Ένα αγωνιστικό στοιχείο που αποδίδει εκατό τοις εκατό,  είναι να είμαστε αισιόδοξοι και να έχουμε χαρά. Όσοι έχουν χαρά, σταματούν την γήρανση και ο λόγος, διότι η χαρά ενεργοποιεί την μελατονίνη και την ενδορφίνη, οι οποίες δυναμώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Εγώ ανακάλυψα μια χαρά η οποία λέγεται ανεκλάλητη. Αυτή έρχεται, όταν η παρουσία του Θεού είναι έντονη στη ζωή μας. Η παρουσία του Θεού κάνει τα κύτταρά μας να τρελαίνονται από χαρά, «να χτυπάνε παλαμάκια». Είδατε, όταν μάς καλέσουν σε μια συναυλία που τραγουδά ένας μεγάλος τραγουδιστής ή ένας μεγάλος τενόρος, πώς νιώθουμε την στιγμή εκείνη; Νιώθουμε μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση, μια ανεκλάλητη χαρά που μάς κάνει να δακρύζουμε από ευφορία! Αυτό είναι ο Θεός. Ο Θεός είναι όλες οι συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου και ακόμα περισσότερες! Ο διακόπτης της αφθαρσίας είναι ο Θεός, τον οποίον θα τον συναντήσουμε στη σιωπή. Η χαρά αυτή του Θεού, είναι πηγή ζωής, καθώς πηγή ζωής είναι και η αγάπη. Όχι να ζητάμε αγάπη, όχι να ζητιανεύουμε αγάπη αλλά να δίνουμε αγάπη. Όταν μιλάμε για χαρά, εννοούμε βασικά την πνευματική χαρά, αλλά και όλες τις στιγμές της ζωής οι οποίες φέρνουν χαρά. Αυτή η χαρά του Θεού η οποία δημιουργείται διά Πνεύματος Αγίου στο αγιαστήριο, ενεργοποιεί την αφθαρσία μέσα μας και αφυπνίζει τον κοιμισμένο μας στρατό. Η χαρά επίσης δημιουργεί —όπως προανέφερα — μία ουσία η οποία λέγεται ενδορφίνη (ορμόνη). Η ενδορφίνη μάς κάνει ισχυρούς, κοιμόμαστε καλύτερα, ζούμε καλύτερα, μένουμε άφθαρτοι. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί εδώ και πολύ καιρό σας λέω, ότι πρέπει να αλλάξουν οι βιοχημικές διεργασίες του εγκεφάλου ώστε να παραχθεί ζωή; Και δεν μπορούν να αλλάξουν παρά μόνο όταν έρθει ο Θεός στη ζωή μας, όταν έρθει ο Λόγος του Θεού, όταν έρθει το Πνεύμα που μάς ζωοποιεί. Τότε αξιοποιούμε στο εκατό τοις εκατό τις αρχές της ζωής και της αφθαρσίας. Ο άνθρωπος, όταν γνωρίσει τον Θεό, παύει να είναι φθαρτός, και ο λόγος, διότι με την Σοφία του Θεού γίνεται αείζωος. Ξέρουμε ότι ο Χριστός έφερε την ζωή και την αφθαρσία δια του Ευαγγελίου. Ο Χριστός δεν βρίσκεται στα τυπικά αλλά στα ουσιαστικά. Δηλαδή βρίσκεται στους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, στην αγάπη η οποία είναι ο Θεός. Η αγάπη φέρνει  την χαρά η οποία είναι θυγατέρα της αγάπης. Αυτά είναι τα μεγαλύτερα όπλα ενάντια της φθοράς, ώστε να ξεκινήσει να εμφανίζεται η ζωή, η αφθαρσία. Μα θα μου πεις, όλοι γερνάμε. Ναι συμφωνώ, όμως ο Απ. Παύλος φανέρωσε το εξής «ἀλλ᾿ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ᾿ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ.» (Β Κορ. 4:16). Ο Κύριος διά Πνεύματος Αγίου τόνισε, «Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε,   ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· » (Α Θεσ. 5:16-18). Αν πραγματικά τα συλλάβουμε όλα αυτά και βρουμε τον τροπο να διεργαζόμαστε σωστά και με σοφία τα σκάνδαλα, το λάθος ή το σωστό, τότε θα αποκτήσουμε χαρά ανεκλάλητη και Σοφία Θεού συναρπάζουσα. Ο λόγος, διότι θα κενώσουμε τον εαυτό μας από τα δικά μας θέλω και θα αναπτυχθούμε πάνω στα θέλω του Θεού. Όταν έλθει η εμπιστοσύνη αυτή, θα έρθει και η ζωή αυτή η οποία μας καθιστά άφθαρτους και αθάνατους αφυπνίζοντάς μας κάθε στιγμή. Με την Σοφία του Θεού, θα εξασφαλίσουμε σιωπή. Στην σιωπή συλλέγεις ενέργεια και ζωή, ενώ στην πολυλογία, στον εγωισμό αυτοκαταστρέφεσαι. Η ζωή μας είναι σαν το κινητό, ή έχεις φορτιστή ή δεν έχεις και στερείσαι ενέργεια. Η παρουσία του Θεού στην ζωή μας, θα κάνει την ενδορφίνη να λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο, κάνοντας συνεχόμενη την αυξανόμενη δραστηριότητα των κυττάρων στο σώμα μας. Οι άνθρωποι σήμερα, επιδιώκουν και επιλέγουν την χαρά, με έναν τρόπο ο οποίος δεν είναι θέλημα Θεού. Τι εννοώ. Όταν προσπαθούν να έχουν χαρά κάνοντας πράγματα προσωπικά, δεν θα βρουν την χαρά η οποία ενεργοποιεί τον μηχανισμό της αφθαρσίας. Εμείς μιλάμε για μία χαρά, η οποία όταν την συλλάβουμε, θα καταλάβουμε ότι η χαρά της παρουσίας του Θεού η οποία προέρχεται από την θυσία και από την δοτικότητα, είναι υπερέχουσα κάθε ανθρώπινης νοήσεως. Ο Χριστός είπε, «ἐγὼ τίθημι τὴν ψυχήν μου, ἵνα πάλιν λάβω αὐτήν.» (Ιω. 10:17) Εδώ είναι η πραγματική χαρά, και αυτό, διότι γίνονται οι άλλοι ευτυχισμένοι διαμέσου εμάς. Δεν υπάρχει χαρά με το να ενεργούμε με το «εγώ» μας. Αυτοχαρά, αυτοηδονή, αυτοεκτίμηση δεν υπάρχει. Αν θέλουμε να ζήσουμε, να ξεκινήσουμε να δίνουμε χαρά στους συνανθρώπους μας. Όταν γίνουμε αιτία να γίνουν χαρούμενοι οι συνάνθρωποί μας, τότε θα νιώσουμε την πραγματική χαρά, η οποία θα κάνει την μελατονίνη να ενεργοποιηθεί και να αναπαράγει καινούργια ζωή. Η αγάπη στον Θεό και η χαρά, δημιουργούν την βάση της ζωής. Ο Μωϋσής, ο Ηλίας, ο Ενώχ, ο Κύριος είχαν αυτή την αγάπη για τον Θεό και για τον συνάνθρωπο, ο οποίος Θεός τούς εξασφάλισε με την παρουσία τους την ανεκλάλητη χαρά, η οποία τους πέρασε στον χώρο της αφθαρσίας. Άρα η παρουσία του Θεού στην καθημερινότητά μας, θα μας κάνει αυτάγαθους, θα μας κάνει άφθαρτους.

Πνευματικά Μηνύματα

• Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο Θεός δεν υπάρχει στη ζωή μας μόνο για να μας επαινεί, αλλά και για να μας νουθετεί.

• Ο εγωισμός, σαν την μπουλντόζα γκρεμίζει όλες τις αρετές. Να απουσιάζει η αντωνυμία «εγώ». Τις αρετές μας θα εκτιμήσει ο Θεός και όχι τις ικανότητές μας.

• Ο άνθρωπος, μέσα από την ελεύθερη βούλησή του, δύναται να αναπλάσει τον εαυτόν του κατ’ εικόνα του Θεού, κατά την οποία είναι πλασμένος και η οποία εικόνα του Θεού, όσο κι αν έχει αμαυρωθεί σήμερα λόγω της άγνοιας, λόγω της ημιμαθείας και  λόγω της αμαρτίας, παραμένει ακόμη ζωντανή στα βάθη της ύπαρξης του καθενός από εμάς. Όταν μάλιστα ο καθένας από εμάς έρχεται εις εαυτόν, δύναται να ανακτήσει την πνευματική του κατά Θεό ταυτότητα. Μεταξύ Θεού και ανθρώπου, ακτίστου και κτιστού υφίσταται αμοιβαιότητα, υπάρχει δηλαδή μια αλήθεια, μια αίσθηση του Θεού ως ανθρώπου το οποίον είδαμε με τους οφθαλμούς ημών, το οποίον εθεωρήσαμεν, και οι χείρες ημών εψηλάφησαν. Ο Θεός γεννάται εν ανθρωπω και ο άνθρωπος γεννάται και αναγεννάται εν Θεώ. Η ανθρώπινη φύση παραμένει εντός της θείας φύσης και η θεία φύση υπάρχει εντός της ανθρώπινης.

• Είναι άριστο να έχουμε τη συναίσθηση ότι είμαστε μηδέν. Διαφορετικά, αν πιστεύουμε ότι έχουμε αρετή, έστω και λίγη, φουσκώνουμε από εγωισμό.

• Εκδήλωση του εγωισμού είναι η πολυλογία, αλλά και η σιωπή πολλές φορές. Να πετύχει κανείς το μέτρο. Να μιλάει όταν πρέπει. Να είναι ευχάριστος. Να λέει τα εποικοδομητικά, τα άγια. Να λέει κάθε μέρα και λιγότερα. Να θεωρεί τον εαυτό του χειρότερο από όλους. Να μη λέει «μου φταίει ο ένας, μου φταίει ο άλλος». Ο ολιγόλογος προκόπτει σε σύνεση και διάκριση. Εξάλλου είναι γραφικό «καὶ ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου;» (Ησ. 66:2).

• «μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.» (Ματθ. 4:17). Το πρώτο κήρυγμα του Κυρίου. Όχι απλώς δάκρυα, όχι απλώς κατάθεση και ομολογία, αλλά μετάνοια, αλλαγή ζωής. Να καταθέσουμε το ξίφος του εγωισμού. Μαστίζει ο εγωισμός την κοινωνία και τις οικογένειες. Στην απώλεια σε οδηγεί ο επάρατος εγωισμός. Όλοι να αλλάξουμε ζωή, να πολεμήσουμε τον εγωισμό. Σήμερα δυστυχώς έγινε πανθρησκεία ο εγωισμός. Να το προσέξουμε.

• Έχει δύναμη η Χάρις του Θεού, έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Και αν βλέπουμε τον εαυτό μας αμετάβλητο σε μερικά σημεία, αυτό πρέπει να το προσέξουμε πολύ, γιατί ίσως εμείς να μην ανοίγουμε την πόρτα της ψυχής μας, με τη μετάνοια τη σωστή, με τη δυνατή μετάνοια.

• Εάν βλέπουμε και παρατηρούμε στον εαυτό μας στασιμότητα, αυτή είναι η αιτία που θα μας φέρει σε αδιέξοδο. Στυλωνόμαστε στο εγωιστικό σκαπάνη του εαυτού μας και δώσ' του…., βάλλουμε κατά των άλλων. Υπαγορεύει ο εγωιστικός λογισμός και λαλεί το στόμα, λαλεί η γλώσσα άπρεπα και ανόητα και ανύπαρκτα πράγματα.

• Πάντα στον αγώνα μας, να μην απαιτούμε από τους άλλους αλλά να κοιτάμε εμείς πώς θα προσφέρουμε τον εαυτό μας στους άλλους.

• Όποιος δεν παραπονείται και δεν έχει απαιτήσεις, έχει τη Χάρη του Θεού. Τι ωραίο πράγμα είναι να μην κάνει ο άνθρωπος κανένα παράπονο! Μόνο για τον εαυτό του να κάνει παράπονο και ποτέ για τον άλλον. Η επιτυχία εκεί βρίσκεται. Να στέκεται, να βλέπει και να ελέγχει τον εαυτό του. Να παρατηρεί και να αηδιάζει, όταν βλέπει λάθη στον εαυτό του. Εκεί είναι ο Θεός. Εκεί είναι ο Χριστός, η ειρήνη, η γαλήνη, τα πάντα.

• «στώμεν καλώς». Ήρθε η ώρα να βάλουμε φράγμα στα χείλη μας μήπως και η γλώσσα μας, μάς απολέσει. Χρειάζεται δυνατό φράγμα. Όταν  νοθεύει, διαφθείρεται ο λογισμός, ολόκληρο το σώμα στερείται ζωής, αρχίζει να υπολειτουργεί και να πάσχει.

• Άμα καταλάβουμε την αξία του Λόγου του Θεού, θα ξεκινήσουμε διάλογο με τον Θεό. Όταν μελετάς, σου μιλάει ο Θεός ο ίδιος, όταν προσευχόμαστε, μιλάμε εμείς στον Θεό, κουβεντιάζουμε μαζί του. Με αυτόν τον τρόπο φεύγουν οι κακοί λογισμοί, φεύγουν οι κρίσεις πανικού, φεύγουν τα ψυχολογικά, φεύγουν τα φάρμακα, φεύγει η ταραχή, φεύγουν οι θυμοί, τα παράπονα, φεύγουν οι συγκρούσεις, κλπ. έρχεται η ειρήνη, ο Χριστός, η αγάπη, η ζωή η οποία με τον Χριστό γίνεται αγιοπνευματική, παραδεισένια, ποιοτική, ποσοτική, ευλογημένη.

• Χωρίς αγώνα δεν υπάρχει νίκη, oπου να μπορεί να επιτευχθεί το ανώτατο. Kαι για να γίνει αυτό, θα πρέπει να καταβάλει κανείς την ανώτατη δυνατή προσπάθεια. Προκειμένου να φθάσει κάποιος σε ένα ακραίο σημείο, πρέπει πρώτα να ξεφύγουμε από ένα αντίθετο άκρο. Πώς θα ήταν άλλωστε κατανοητό, ένα ανώτατο άκρο χωρίς να υπάρχει και το αντίστοιχο κατώτατο. Καλούμαστε λοιπόν άνωθεν, να επιτύχουμε το ανώτατο στη σφαίρα της εσωτερικής μας ζωής. Πολλοί λένε «έλα Κύριε, έλα Κύριε, σε παρακαλώ κάνε εκείνο, κάνε το άλλο» και αυτοί κάθονται, και το μόνο που κάνουν είναι να τρέχουν δεξιά και αριστερά. Δεν είναι χάπι ο αγιασμός, η αφθαρσία, η αθανασία, οι καρποί, τα χαρίσματα και τα σημεία. Θέλει αγώνα. Αγώνα πρώτον, να πιστέψουμε ότι είναι για μας και όχι μόνο για τους πρώτους αποστόλους. Και δεύτερον, χρειάζεται λίγο να υπάρξει μέσα μας και το κατώτατο όριο, η  παραχώρηση Θεού, ώστε να έρθει το ανώτατο μετά από σχετικό αγώνα. Έχουμε όμως την τέλεια ελεύθερη βούληση και επιπλέον έχουμε και τη δύναμη να πολεμήσουμε το κατώτερο που είναι μέσα μας με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, την οποία δύναμη θα λάβουμε, αφού πρώτα ξεκινήσουμε τον σχετικό αγώνα. Τον ίδιο αγώνα έκανε και ο Κύριος «ἐν ᾧ γὰρ πέπονθεν αὐτὸς πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι.» (Εβρ. 2:18).