Πλήρωμα του Νόμου η Αγάπη
Αδελφοί μου αγαπητοί, ο Απόστολος των Εθνών
Παύλος, γράφοντας προς τους Ρωμαίους, διακηρύσσει μια θεμελιώδη αλήθεια που
μεταμορφώνει ριζικά τη σχέση μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο: «πλήρωμα οὖν
νόμου ἡ ἀγάπη» (Ρωμ. 13:10). Για να κατανοήσουμε το βάθος αυτής της αποκάλυψης,
οφείλουμε να διερωτηθούμε γιατί υπάρχει ο νόμος και ποια είναι η πραγματική
σχέση του με την αγάπη. Ο νόμος του Θεού δεν δόθηκε από εμπάθεια ή για να
περιορίσει την ελευθερία του ανθρώπου. Δόθηκε ως ένας παιδαγωγός, ένας οδικός
δείκτης σε έναν κόσμο σκοτισμένο από την αμαρτία. Ο νόμος έχει τη δύναμη να μας
δείξει τι είναι το σωστό και τι το λάθος, να μας υποδείξει τα όρια και να μας
προστατεύσει από την αυτοκαταστροφή. Όμως, ο νόμος έχει ένα όριο: μπορεί να
διαγνώσει την ασθένεια της αμαρτίας, αλλά δεν μπορεί να τη θεραπεύσει. Μπορεί
να επιβάλει μια εξωτερική συμπεριφορά, αλλά δεν μπορεί να ανακαινίσει την
ανθρώπινη καρδιά. Εδώ ακριβώς έρχεται η αγάπη. Η αγάπη δεν καταργεί τον νόμο με
την έννοια της ανομίας ή της ασυδοσίας, αλλά τον «πληροί», δηλαδή τον
ολοκληρώνει, τον γεμίζει με νόημα και τον ξεπερνά. Ο νόμος λέει «μην κλέψεις,
μην αδικήσεις, μην φονεύσεις», θέτει δηλαδή το ελάχιστο όριο της δικαιοσύνης. Η
αγάπη όμως δεν αρκείται στο να μην κάνει κακό· η αγάπη προσφέρει τα πάντα, θυσιάζεται,
συγχωρεί και ευεργετεί ακόμα και τους εχθρούς. Αν κάποιος αγαπά αληθινά,
εκπληρώνει αυτόματα όλες τις εντολές του νόμου, όχι από φόβο τιμωρίας, αλλά από
περίσσευμα καρδιάς. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να «ξεφύγουμε» από την τυπολατρία και
τη δουλεία του νόμου και να μεταβούμε στην επικράτεια της αγάπης; Η μετάβαση
αυτή δεν επιτυγχάνεται με την περιφρόνηση των εντολών, αλλά με την αλλαγή του
κινήτρου μας. Ξεφεύγουμε από το γράμμα του νόμου όταν πάψουμε να βλέπουμε τη
χριστιανική ζωή ως μια λίστα από «πρέπει» και «απαγορεύεται», ως μια νομική
υποχρέωση ή έναν καταναγκασμό για να καθησυχάσουμε τη συνείδησή μας. Μπαίνουμε
στην αγάπη όταν αφεθούμε να βιώσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι την ανεξάντλητη αγάπη
του Χριστού, Ο οποίος μας αγάπησε πρώτος και παρέδωσε Εαυτόν για εμάς. Όταν η
καρδιά του ανθρώπου αγγιχτεί από τη Θεία Χάρη, τότε η υπακοή στο θέλημα του
Θεού παύει να είναι βάρος και γίνεται φυσική έκφραση ευγνωμοσύνης και χαράς.
Δεν τηρούμε τις εντολές για να κερδίσουμε την αγάπη του Θεού, αλλά επειδή
αγαπάμε τον Θεό, γι' αυτό και τηρούμε τις εντολές Του. Αυτή είναι η ελευθερία
των τέκνων του Θεού: να μην κινούμαστε από τον φόβο της καταδίκης, αλλά από την
ώθηση της αγάπης. Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον Κύριο να μεταμορφώσει τις
λιθινες καρδιές μας σε καρδιές σάρκινες, γεμάτες από το Άγιο Πνεύμα, ώστε να
μην είμαστε δούλοι του νόμου, αλλά ελεύθεροι μέτοχοι της Αγάπης Του, καθημερινά
την αληθινή κοινωνία με Εκείνον και με τους αδελφούς μας. Αμήν.