ΕΓΩΙΣΜΟΣ, Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

 

ΕΓΩΙΣΜΟΣ, Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΤΟΣ ΕΠΕΒΑΛΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ.

 

Ο εγωισμός είναι μια μεγάλη παγίδα. Είναι το μεγαλύτερο θηρίο. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν (Παροιμίαι 3:34). Αυτός είναι η αιτία για όλα τα κακά. Αυτός έφερε τις στενοχώριες, τις πονηρίες, τις κρίσεις, τις επικρίσεις, τις καταλαλιές. Αυτός χώρισε τους ανθρώπους σε έθνη, σε θρησκείες. Αυτός δημιούργησε εκατομμύρια θύματα. Αυτός έφερε πολέμους πολλούς στο ανθρώπινο γένος. Πολύ αίμα έχει χυθεί εξαιτίας του εγωισμού και είναι πολύ παράξενο το πώς αυτός, ακόμα και σήμερα που ο άνθρωπος έχει εξελιχθεί, παραμένει στην πρώτη θέση στην ζωή του. Σήμερα αυτό είναι το θέμα μας, να μπορέσουμε να τον πετάξουμε από την ζωή μας άπαξ διά παντός ώστε να καταφέρουμε να εναρμονίσουμε και να επαναφέρουμε την σχέση μας στην αρχική της θέση, στην πρώτη αγάπη που είχαμε μεταξύ μας και με τον Θεό.    

Αδέλφια μου, δυστυχώς όλοι σήμερα κατηγορούμε ο ένας τον άλλον. Όλοι, παντού, όπου κι αν πάνε, λένε για τους άλλους, σε προσωπικό, αλλά και σε γενικό επίπεδο. Το κατηγορώ μεγάλωσε μέσα μας σαν μια φωτιά ανεξέλεγκτη. Φυσικά, λειτουργεί ανάλογα τα συμφέροντα, (δηλαδή ο εγωισμός αυξομειώνεται, πότε γίνεται πολύ μεγάλος πότε ελαττώνεται αλλά πάντα είναι ενεργός και με το παραμικρό ερέθισμα είναι έτοιμος να εκτιναχτεί ψηλά σαν ένα ελατήριο). Σε όλους υπάρχει, ειδικότερα στα έθνη τα οποία κατηγορούν το ένα το άλλο. Ακόμα και οι θρησκείες κατηγορούν η μία την άλλη. Ακόμα και οι ομόθρησκοι κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Ο ένας Χριστιανός συνέχεια κατηγορεί τον άλλον επειδή ανήκει σε άλλο δόγμα. Δυστυχώς, όλοι οι άνθρωποι κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά και το βράδυ ακόμα, στον ύπνο τους, κατηγορούν. Όλοι κατηγορούν και ο λόγος διότι ο εγωισμός όλων υπερέβη την κεφαλή. Όλοι μας, ενώ με τα χείλη λέμε ότι είμεθα Χριστιανοί, αποφεύγουμε οι πάντες την μια λογική που είναι η αγάπη, η δικαιοσύνη, η σοφία του Θεού, η ενότητα κ.λπ.. Δεν κατάλαβαν ακόμα οι Χριστιανοί ότι δεν επιτρέπεται να κατηγορούν κανέναν. Μόνο αγάπη έχουμε εντολή να δίνουμε. Αυτή είναι η εντολή. Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους, οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους, οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων, οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι (Ματθαίος 5:44) καθώς, εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε εάν αγαπήν έχητε εν αλλήλοις (Ιωάννης 13:35). Για φανταστείτε να έρθει μια μέρα που όλοι θα έχουμε έναν καλό λόγο! Ακόμα οι Χριστιανοί δεν πρέπει να κατηγορούν και για όλα τα στραβά του κόσμου, διότι εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε αρχηγό τον Χριστό φταίμε για όλα όσα συμβαίνουν και ο λόγος είναι διότι μετά δυο χιλιάδες χρόνια δεν γίναμε ακόμα, ούτε σε προσωπικό ούτε σε γενικό επίπεδο, δικαιοσύνη, αλλά ούτε και αγάπη. Μιλάμε γι’ αυτά, αλλά δεν γίναμε αυτά! Ακούμε, πολλές φορές, τους Χριστιανούς να λένε ο ένας στον άλλον, «Εσείς είστε ο αντίχριστος», οι άλλοι να λένε «Εσείς είστε ο αντίχριστος», άλλοι να λένε «Έρχεται η καταστροφή», άλλοι να λένε «Έρχεται ο πόλεμος», άλλοι να λένε «Έρχεται παγκόσμια κυβέρνηση», κ.λπ. και ουδείς θέλει να καταλάβει ότι για ό,τι συμβαίνει, ειδικά σήμερα, στον κόσμο φταίμε εμείς οι Χριστιανοί και ο λόγος απλός. Δεν κάνουμε το θέλημα του Θεού, αφού γνωρίζουμε τον Χριστό, και μου κάνει μεγάλη εντύπωση πώς είναι δυνατόν οι Χριστιανοί που διαβάζουν τον Λόγο του Θεού και δεν έχουν την δικαιοσύνη, δεν έχουν την ειρήνη, δεν έχουν την χαρά, δεν έχουν την σοφία του Θεού, να ζητούν από την κοσμική ανθρώπινη λογική να φερθεί σωστά (δηλαδή από τους κοσμικούς ανθρώπους οι οποίοι διαχειρίζονται τις τύχες των λαών)! Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι εμείς οι Χριστιανοί έχουμε την ευθύνη του κόσμου. Είναι αλήθεια πλέον ότι εμείς οι Χριστιανοί πάμε στραβά και γι’ αυτό και ο κόσμος πάει στραβά. Συναντώ ανθρώπους που λένε, «Εσύ Θωμά Ορθόδοξος είσαι;» και μετά από λίγη ώρα αυτός που ρωτά εμένα αν είμαι Ορθόδοξος —αφήνοντας έτσι να εννοηθεί ότι αυτός είναι— αρχίζει να βρίζει, να λέει πράγματα που δεν έχουν σχέση με την Ορθοδοξία ή την όποια θρησκεία, λες και αν η ταυτότητα λέει Ορθόδοξος ή Καθολικός ή Ευαγγελικός κ.λπ. θα σωθείς άνθρωπε. Ακόμα αυτός που με ρωτά, αν εγώ είμαι Ορθόδοξος, ενώ αυτός για τον εαυτό του το θεωρεί δεδομένο, δεν έχει ειρήνη, δεν έχει χαρά, δεν έχει υγεία, δεν έχει φίλους, όλα λάθος τα βλέπει, μόνο τον εαυτό του δικαιώνει και με εγωισμό αυτοαποκαλείται Έλληνας ή Ορθόδοξος ή Καθολικός. Όλοι πέσαμε στην παγίδα του εωσφορικού εγωισμού ο οποίος εκδηλώνεται με την κρίση (αυτή είναι η ταυτότητα του εγωισμού, η κρίση) λες και οι Χριστιανοί δεν έχουν διαβάσει ποτέ το Ευαγγέλιο του Χριστού το οποίο τονίζει, συμβουλεύει, νουθετεί, μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε (Ματθαίος 7:1), συ τις εί ο κρίνων αλλότριον οικέτην; τω ιδίω κυρίω στήκει ή πίπτει^. (Ρωμαίους 14:4), διό αναπολόγητος εί, ω άνθρωπε πας ο κρίνων^. εν ω γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις^. τα γαρ αυτά πράσσεις ο κρίνων (Ρωμαίους 2:1) κ.λπ.. Δυστυχώς, όλοι οι Χριστιανοί μοιάζουμε με ένα καζάνι που βράζει και είναι έτοιμο να σκάσει μέσα στο σπίτι μας. Δόξα να έχει ο Θεός που τακτικά βάζει η αγάπη του και καμιά βαλβίδα στην χύτρα μας, στην ζωή μας ώστε να βγει ο ατμός που μαζεύτηκε και να μην γίνει η έκρηξη. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα με όλη αυτή την εξέλιξη δεν έχουμε καταλάβει ότι η καρδιά πρέπει να είναι του Χριστού και όχι τα λόγια μας, ώστε και τα έργα μας να είναι χριστοκεντρικά. Το πόσο Θεό έχει κάποιος αποδεικνύεται από το έργο του. Είναι γραφικό, το έργο εκάστου φανερώνει αν είναι του Θεού, δείξε μου την πίστη σου εκ των έργων σου, διαφορετικά να γνωρίζουμε ότι και τα δαιμόνια πιστεύουν στον Θεό αλλά στην παρουσία του Θεού φρίττουν, το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους λένε ότι πιστεύουν στον Θεό αλλά κρίνουν, όταν τους λες να μην κρίνουν, οι υποτιθέμενοι Χριστιανοί, σου λένε «Αν είναι δυνατόν να μην κρίνεις, δεν βλέπεις τι γίνεται;». Αν τους πεις να δώσουν 100 ευρώ σε έναν που δεν έχει, σου λένε «Αυτός είναι άξιος της μοίρας του». Αν ρωτήσεις κάποιον που λέει ότι πιστεύει στον Θεό, αν μελετά τον Λόγο του Θεού, σου λέει «Δεν χρειάζεται, εξάλλου δεν έχω χρόνο» συμπληρώνει. Άλλος λέει, «Όταν παίρνω τον Λόγο του Θεού με πιάνει ο ύπνος, δεν μπορώ να τον διαβάσω», αν όμως του δώσεις ένα περιοδικό με κουτσομπολιά ανοίγει το μάτι του τέρμα να διαβάσει, να δει τι έγινε. Δηλαδή ο Θεός μάς χάρισε την ζωή και μάς έδωσε και το προσπέκτους (που είναι η Καινή Διαθήκη) για να ζήσουμε χωρίς προβλήματα και οι άνθρωποι, οι Χριστιανοί δεν θέλουν να διαβάσουν τις οδηγίες (της ζωής) και έτσι αντιμετωπίζουν προβλήματα και τρέχουν δεξιά και αριστερά σε άλλους ανθρώπους να βρουν τη λύση. Κάποτε μάθανε σε έναν άνθρωπο που ζούσε στην Αφρική να οδηγάει αυτοκίνητο (ένα τζιπ), ξέχασαν όμως να του πουν ότι χρειάζεται και καύσιμα, έτσι αυτός το πήρε και άρχισε να τρέχει μέσα στην έρημο ώσπου έμεινε από καύσιμα και μετά δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Έτσι και εμείς, θέλουμε να ταξιδέψουμε χωρίς καύσιμα, θέλουμε να ζήσουμε χωρίς Χριστό, χωρίς σοφία Θεού. Δεν έχουμε καταλάβει, δυστυχώς, όλοι ότι μέσα μας υπάρχει ένα θηρίο που λέγεται εγωισμός και αυτό είναι η αιτία που ζούμε συναισθήματα όπως φόβο, ζήλια, πονηρία, θυμό, κρίση κ.λπ.. Όλα αυτά δημιουργούν ανακατανομή στο αίμα με φυσική συνέπεια η ροή του να είναι ανεπαρκής. Η ροή του αίματος με όλα αυτά τα συναισθήματα επηρεάζει τα κύτταρα, τα γονίδια, φυσική συνέπεια, να αλλάζουν όλα αυτά τις βιοχημικές λειτουργίες του εγκεφάλου σε σημείο ώστε να έρχονται οι πόνοι, οι ασθένειες, η φθορά και ο θάνατος. Όταν αυτός ο τρόπος ζωής συνεχίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα έρχεται ο θάνατος. Ο εγωισμός σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι μεγάλος και τρανός, ότι είσαι καλός Χριστιανός, ότι είσαι εσύ καλύτερος από όλους, αλλά και αν είναι έτσι γιατί να έχουμε εγωισμό, δεν έχουμε διαβάσει το γραφικό που λέει, τι έχεις, το οποίον δεν έλαβες, εάν δε και έλαβες, τι καυχάσαι ως μη λαβών; (Κορινθίους Α΄ 4:7). Σε άλλο σημείο ο Λόγος του Θεού φανερώνει, δεν μπορεί ο κεραμεύς να κάνει ένα σκεύος καλό και ένα κακό, ή πάλι δεν μπορεί ο Θεός να κάνει εκείνο που μέχρι χτες δεν είχε αξία να έχει αξία; Για ποιον λόγο λοιπόν να καυχόμαστε; Δεν έχουμε διαβάσει ότι πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον άνωθεν εστιν καταβαίνον από του Πατρός των φώτων (Ιακώβου 1:17); Αδέλφια μου, ο εγωισμός δεν είναι απλά μια λέξη, δεν είναι απλά μια στάση ζωής. Ο εγωισμός είναι αυτός που δημιουργεί την λοίμωξη του θανάτου, του πνευματικού πρώτα αλλά και του βιολογικού μετέπειτα. Εξαιτίας του εγωισμού πεθαίνουμε. Είναι δυστυχώς ο εγωισμός ο νόμος που υπάρχει μέσα μας και μάς οδηγεί με την άγνοιά μας στον θάνατο. Ο εγωισμός είναι αυτός που δημιούργησε την αποστασία μεταξύ Θεού και ανθρώπου και ανθρώπου με ανθρώπου. Ο εγωισμός είναι αυτός που μάς έδιωξε από τον Θεό και μάς έριξε στα χέρια του Διαβόλου. Δεν μπορέσαμε ακόμα να καταλάβουμε ότι ήμασταν όλοι παιδιά Θεού και ιδιοκτήτες μιας αμύθητης περιουσίας, πνευματικής και υλικής, ήμασταν και συνεχίζουμε να είμαστε αν το καταλάβουμε, ιδιοκτήτες της Δημιουργίας ολόκληρης. Ο Αδάμ περπατούσε σε πύρινους λίθους, εννοεί το στερέωμα το οποίο το γέννησε το πυρ. Όλα ήρθαν, έγιναν, γεννήθηκαν από την φωτιά, και εμείς όλοι έχουμε θερμοκρασία (36,6 ^οC), έτσι αποδεικνύεται και το γραφικό ότι ο Θεός είναι πυρ καταναλίσκον (Εβραίους 12:29). Φυσικά, άλλον τον θερμαίνει, τον ζωοποιεί η φωτιά του Θεού και άλλον τον υποσιτίζει ώστε να σβήσει σιγά – σιγά και ο Θεός απ’ την ζωή του και η ίδια η ζωή. Όσοι φεύγουν ή απομακρύνονται από τον Πατέρα Θεό κόβουν κάθε επικοινωνία μαζί του, φυσική συνέπεια να ζουν το ολοκληρωμένο αδιέξοδο το οποίο δεν αργεί να έρθει. Ακόμα να γνωρίζουμε αδέλφια μου ότι ήμασταν ιδιοκτήτες της αγάπης, της σοφίας του Θεού, της ζωής, της άφθαρτης ζωής, ήμασταν ιδιοκτήτες, κληρονόμοι, συγκληρονόμοι και συμμέτοχοι της δόξης του Θεού Πατέρα, όμως με τον εγωισμό μας γίναμε φτωχοί στο μυαλό, στο πνεύμα και στην ύλη, αλλά και στην υγεία, και στην σοφία, και στα πάντα. Γίναμε σήμερα από παιδιά του Θεού, παιδιά του εγωισμού. Ο εγωισμός είναι η αιτία για όλα τα κακά και είναι αυτός που μάς χώρισε σε έθνη, που μάς χώρισε μεταξύ μας. Είναι ο εγωισμός αυτός που γέννησε θρησκείες, δόγματα, ποιμένες, ποίμνια, περιουσίες, συμφέροντα, πονηρίες και όχι ανθρώπους ταπεινούς κ.λπ.. Είναι ο εγωισμός αυτός που δημιουργεί στην ζωή μας όλα τα κακά. Με λίγα λόγια, ο εγωισμός είναι αυτός που κάνει τον Θεό να φεύγει από την ζωή μας. Ο Θεός είναι ο γεννήσαντας οργανισμός και δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε απ’ αυτόν, πρέπει αργά ή γρήγορα να το καταλάβουμε. Τι θέλετε; με ράβδον να έλθω προς εσάς, ή με αγάπην και με πνεύμα πραότητος; (Κορινθίους Α΄ 4:21). Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι πηγαίνουμε κοντά του με την ράβδο και βλέπουμε ότι είναι δύσκολο μετά να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας. Είναι γραφικό, επειδή επιλέξαμε την αποστασία, τον εγωισμό, ο Κύριος διεσκόρπισε σε όλη την Γη τα οστά των ανθρωπάρεσκων, (Ψαλμοί 53:5), αιώνες τώρα. Ο εγωισμός δημιουργεί όλο το σύνταγμα της παραφύσιν ζωής μας. Με λίγα λόγια, είναι αυτός που μάς έβγαλε από την αγάπη, από την χαρά, από την άφθαρτη ζωή. Παρ’ όλα αυτά δεν απελπιζόμαστε διότι ο Χριστός σήμερα διά μέσω του Παρακλήτου θα μάς βοηθήσει να εξαφανίσουμε τον εγωισμό από την ζωή μας με την παρουσία του, πρώτα όλους εμάς που τον εννοήσαμε και στην συνέχεια και όλον τον κόσμο. Είναι γραφικό, στην βασιλεία του Θεού ούτε ένα αμαρτωλό κουνούπι δεν θα μπει. Αρκεί να το καταλάβουμε σύντομα πριν αυτός ο εγωισμός μάς εξαφανίσει με την αμαρτία, με την φθορά, με τον θάνατο.

Ανοίγω παρένθεση. Όλοι το πρωί βάζουμε το ξυπνητήρι να χτυπήσει για να ξυπνήσουμε και να πάμε στην δουλειά. Εγώ βάζω για να με ξυπνάει το πρωί ένα κεφάλαιο από την Αγία Γραφή που το έχω περάσει στο κινητό μου. Στο κινητό μου έχω περάσει όλη την Αγία Γραφή και πολλές φορές στον δρόμο καθώς περπατάω κάνω πως μιλάω, αλλά συνέχεια ακούω. Βαριέμαι να κουβεντιάζω με τους ανθρώπους του κόσμου γιατί όλοι λένε «Κοίτα αυτός, κοίτα ο άλλος, μάς έκοψαν 30 ευρώ, μάς έκαναν εκείνο ή το άλλο, αυτός φταίει, ο άλλος φταίει κ.λπ.». Μου αρέσει λοιπόν να ακούω συνέχεια την σοφία του Θεού παρά των ανθρώπων. Τι έχουν εξάλλου να μου πουν οι άνθρωποι; Ενώ ο Θεός έχει να μάς πει πολλά, σε όλους μας! Αυτό το κεφάλαιο που με ξυπνάει το πρωί μου θυμίζει να μην χάνω τον χρόνο μου και να φροντίζω όσο έχω καιρό από το πρωί να κάνω το θέλημα του Θεού. Έτσι πάντα με το που θα ανοίξω τα μάτια μου φροντίζω να ακούω κάτι που θα με συνετίσει. Πάντα όμως πριν κοιμηθώ, προσεύχομαι, αλλά και μελετώ τον Λόγο του Θεού. Με τον Λόγο του Θεού κοιμάμαι και ξυπνάω. Όλα αυτά με έχουν φέρει πιο κοντά στο να ζω τον Θεό μέσα μου συνέχεια. Αυτό με φέρνει πιο κοντά στον Θεό. Τώρα τελευταία έχω βάλει στο κινητό μου να με ξυπνάει ένα κεφάλαιο από τον Εκκλησιαστή, αυτό είναι το 12ο κεφάλαιο. Κάθε εβδομάδα βάζω και ένα καινούργιο. Τι λέει λοιπόν αυτό το κεφάλαιο, ας δώσουμε προσοχή διότι κρύβει μεγάλη σοφία, αφού μάς φανερώνει πόσο γρήγορα μάς οδηγεί ο εγωισμός στην απώλεια, στον όλεθρο. Εδώ λοιπόν μάς συμβουλεύει ο Προφήτης:

 

Εκκλ. 12,1         Καὶ μνήσθητι τοῦ κτίσαντός σε ἐν ἡμέραις νεότητός σου, ἕως ὅτου μὴ ἔλθωσιν ἡμέραι τῆς κακίας καὶ φθάσωσιν ἔτη, ἐν οἷς ἐρεῖς· οὐκ ἔστι μοι ἐν αὐτοῖς θέλημα·

Εκκλ. 12,1         Κατά τα έτη της νεότητός σου, και πάντοτε, να ενθυμήσαι τον δημιουργόν σου, δια να μη έλθουν ημέραι πόνου και ταλαιπωρίας του γήρατος και φθάσουν έτη, κατά τα οποία θα πης· “δεν έχω πλέον την θέλησιν και την δύναμιν δι' αυτά τα πράγματα, δια τον σεβασμόν και την υπακοήν προς τον Θεόν”.

Εκκλ. 12,2        ἕως οὗ μὴ σκοτισθῇ ὁ ἥλιος καὶ τὸ φῶς καὶ ἡ σελήνη καὶ οἱ ἀστέρες, καὶ ἐπιστρέψωσι τὰ νέφη ὀπίσω τοῦ ὑετοῦ·

Εκκλ. 12,2         Να ενθυμήσαι τον πλάστην σου, πριν σκοτισθούν δια σε ο ήλιος, το φως, η σελήνη και οι αστέρες, και επανέλθουν έπειτα βαρυφορτωμένα πάλιν τα σύννεφα της βροχής και παραταθή ο χειμώνας της ζωής σου.

Εκκλ. 12,3   ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ ἐὰν σαλευθῶσι φύλακες τῆς οἰκίας καὶ διαστραφῶσιν ἄνδρες τῆς δυνάμεως, καὶ ἤργησαν αἱ ἀλήθουσαι, ὅτι ὠλιγώθησαν, καὶ σκοτάσουσιν αἱ βλέπουσαι ἐν ταῖς ὀπαῖς·

Εκκλ. 12,3     Κατά τας ημέρας των γηρατείων σου θα τρέμουν οι φύλακες του σώματός σου, τα χέρια σου, θα κυρτωθούν οι ώμοί σου και θα αδυνατίσουν τα πόδια σου, τα οποία σαν ισχυροί άνδρες σε συγκρατούσαν. Τα δόντια σου, τα οποία άλλοτε άλεθαν τας τροφάς θα βραδύνουν στο άλεσμά των. Έμειναν άλλωστε λιγοστά, τα περισσότερα έπεσαν. Αι κόραι των οφθαλμών σου, αι οποίαι από τις κόγχες των, σαν άπό παράθυρα, βλέπουν, θα καλυφθούν από το σκοτάδι.

Εκκλ. 12,4    καὶ κλείσουσι θύρας ἐν ἀγορᾷ, ἐν ἀσθενείᾳ φωνῆς τῆς ἀληθούσης, καὶ ἀναστήσεται εἰς φωνὴν τοῦ στρουθίου, καὶ ταπεινωθήσονται πᾶσαι αἱ θυγατέρες τοῦ ᾄσματος·

Εκκλ. 12,4    Τότε τα θυρόφυλλα του στόματός σου, τα χείλη και αι σιαγόνες σου, θα κλεισθούν και θα παύσουν να αγορεύουν. Η φωνή του στόματός σου θα αδυνατήση, θα γίνη λεπτή σαν το λάλημα του στρουθίου. Τα αυτιά και η γλώσσα σου, όργανα άλλοτε του τραγουδιού σου, θα αδυνατήσουν.

Εκκλ. 12,5        καὶ ἀπὸ ὕψους ὄψονται, καὶ θάμβοι ἐν τῇ ὁδῷ· καὶ ἀνθήσῃ τὸ ἀμύγδαλον, καὶ παχυνθῇ ἡ ἀκρίς, καὶ διασκεδασθῇ ἡ κάππαρις, ὅτι ἐπορεύθη ὁ ἄνθρωπος εἰς οἶκον αἰῶνος αὐτοῦ, καὶ ἐκύκλωσαν ἐν ἀγορᾷ οἱ κοπτόμενοι·

Εκκλ. 12,5       Θα βλέπουν τα γεροντικά μάτια με φόβον τον ανήφορον και θα θαμπώνουν στον δρόμον. Θα ανθηση η αμυγδαλιά, θα ασπρίση δηλαδή το κεφάλι του γέροντος. Τα ευκίνητα άλλοτε, ωσάν ακρίδες, πόδια του, θα γίνουν δυσκίνητα. Η όρεξις δια τα φαγητά και τας απολαύσεις της ζωής θα μειωθή στο ελάχιστον. Και ο άνθρωπος θα οδηγηθή πλέον εις την τελευταίαν επίγειον κατοικίαν του, τον τάφον. Θα τον περιστοιχίζουν πενθούντες οι οικείοι του και οι πληρωμένοι μοιρολογηταί.

Εκκλ. 12,6    ἕως ὅτου μὴ ἀνατραπῇ τὸ σχοινίον τοῦ ἀργυρίου, καὶ συντριβῇ τὸ ἀνθέμιον τοῦ χρυσίου, καὶ συντριβῇ ὑδρία ἐπὶ τῇ πηγῇ, καὶ συντροχάσῃ ὁ τροχὸς ἐπὶ τὸν λάκκον,

Εκκλ. 12,6       Λοιπόν, να ενθυμήσαι τον Πλάστην σου, πριν το πολύτιμον ασημένιο νήμα της ζωής σου κοπή, πριν συντριβή το χρυσό ανθοδοχείον του βίου σου, πριν σπάση η υδρία εις την πηγήν και το μαγγάνι ξεδιπλωθή και κινηθή ολοταχώς μέσα στο πηγάδι.

Εκκλ. 12,7     καὶ ἐπιστρέψῃ ὁ χοῦς ἐπὶ τὴν γῆν, ὡς ἦν, καὶ τὸ πνεῦμα ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Θεόν, ὃς ἔδωκεν αὐτό.

Εκκλ. 12,7       Και τότε θα επιστρέψη πλέον το χώμα, το σώμα δηλαδή, εις την γην, όπου και όπως ήτο πριν πλασθή. Η ψυχή όμως θα επανέλθη στον Θεόν, ο οποίος την έπλασε και την εδωκεν.

                           (Πότε θα συμβούν όλα αυτά; Όταν αδιαφορώ).

Εκκλ. 12,11   Παιδί μου, οι λόγοι των σοφών ομοιάζουν ωσάν την βουκέντραν, που κεντούν εις κίνησιν και εργασίαν. Ομοιάζουν με καρφωμένα καρφιά δια την ψυχήν του ακροατού. Οι σοφοί αυτοί λόγοι αποτελούν συλλογήν· τους έχει δε εμπνεύσει ο ενας και μοναδικός ποιμήν, ο Θεός.

                           (Ο Θεός πάντα ειδοποιεί τον άνθρωπο).

Εκκλ. 12,12  Είναι αυτοί αρκετοί. Παιδί μου, πρόσεξε, δια να σε οδηγήσουν εις την ορθήν αντίληψιν της ζωής και του καθήκοντος. Παιδί μου, πρόσεξε να μη μαζέψης πολλά βιβλία. Δεν τελειώνουν αυτά ποτέ. Και μη λησμονής, ότι η πολλή μελέτη είναι καταπόνησις του πνεύματος και του σώματος.

Εκκλ. 12,13      Ας κατακλείσωμεν τον λόγον μας με το σύνθημα· Ολα τα λόγια αυτά άκουέ τα· να φοβήσαι τον Θεόν, να τηρής τας εντολάς του, διότι εις αυτό έγκειται η αξία και ο προορισμός παντός ανθρώπου.

Εκκλ. 12,14     Και μη λησμονής ότι ο Θεός θα κρίνη όλας ανεξαιρέτως τας πράξεις των ανθρώπων, όσον απόκρυφοι και λησμονημένοι αν είναι αυταί· τόσον τας καλάς όσον και τας κακάς.

 

Αδέλφια μου. έχουμε ακούσει και όλοι γνωρίζουμε ότι ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν (Παροιμίαι 3:34). Καθώς, επί τίνα επιβλέψω αλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου (Ησαΐας 66:2). Ο εγωισμός είναι το θηρίο που κατασπάραξε δισεκατομμύρια ανθρώπους. Ο εγωισμός απλά είναι η λοιμική αμαρτία η οποία αιώνες τώρα σαρώνει απ’ άκρη σ’ άκρη όλον τον πλανήτη και σπέρνει ποικιλοτρόπως τον θάνατο. Εξαιτίας του βυθίστηκαν στον Άδη δισεκατομμύρια ψυχές. Ο εγωισμός έχει φέρει σε όλον τον πλανήτη έναν πόλεμο ο οποίος γίνεται μέσα μας, αυτός ο πόλεμος στην συνέχεια μάς οδηγεί στα νοσοκομεία. Όλοι ζούμε πυρίκαυστα. Όλοι μέσα μας με τον εγωισμό ζούμε έναν ακήρυχτο πόλεμο τον οποίο η άγνοιά μας τον έφερε στην ζωή μας, στα κύτταρά μας, στα γονίδιά μας, στον εσωτερικό μας και εξωτερικό μας κόσμο. Καθημερινά ζούμε απανωτές συγκρούσεις οι οποίες εκδηλώνουν πολυποίκιλες ασθένειες. Εκατομμύρια και δισεκατομμύρια τα θύματα τα οποία φιλοξενούν συνέχεια τα νοσοκομεία. Φυσικά, υπάρχει και η καλή πλευρά στον κόσμο μας, διότι σήμερα πολλοί φορείς επιστημονικοί, ψυχολογικοί, πνευματικοί προσπαθούν να νικήσουν την αμαρτία, την άγνοια, τον θάνατο, ειδικότερα η επιστήμη, όμως το έχω ξαναπεί, τα μηχανήματα που μετράνε τα μικρόβια ή τους ιούς δεν βοηθούν και τόσο πολύ και ο λόγος απλός. Ο άνθρωπος με την επιστήμη να γνωρίζει ότι δεν θα καταφέρει να ζήσει πολύ, ειδικά αν τον απασχολεί η ζωή στο να την ζήσει με την μορφή που έχει σήμερα, δηλαδή με προβλήματα και το χρονικό όριό της να είναι 70, 80, 100 χρόνια. Ενώ η ζωή που συστήνει ο Θεός περνά τα 100, τα 200, τα 300, τα 500, τα 1000 χρόνια, γίνεται αιώνια! Παρ’ όλα αυτά και η επιστήμη κρύβει την σοφία του Θεού. Και μέχρι ο άνθρωπος να γνωρίσει τον Θεό μέσω αυτής βοηθά τον εαυτό του με την παρουσία του γιατρού ώστε να προσέχει και να μάθει τι τον βλάπτει. Και η επιστήμη λοιπόν θα χρειαστεί, μέχρι να αγαπήσουμε τον Χριστό, να ερωτευτούμε τον Χριστό. Μέχρι να μεγαλώσει ο Χριστός μέσα μας χρειάζεται και η επιστήμη. Αν λοιπόν ένας ή πολλοί επιδιώξουν να ζήσουν με το πνεύμα του Θεού θα καταφέρουν μεγάλα πράγματα. Η σοφία του Θεού μάς επανεντάσσει στην ευλογία του Θεού. Η σοφία του Θεού μάς αλλάζει τις πνευματικές επιδιώξεις από εγωιστικές, εωσφορικές σε χριστοκεντρικές. Όσοι ασχολούνται με τον Χριστό θα ζήσουν το μεγάλο θαύμα. Αυτό θα είναι ότι και ο Χριστός άμα δει αγάπη θα ασχολείται με όσους ασχολούνται με Αυτόν. Είναι γραφικό, φίλοι μου εστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν (Ιωάννης 15:14). Όσοι τώρα δεν ασχολούνται με τον Χριστό ασχολούνται σίγουρα με τους άλλους. Ο ένας ασχολείται με τον άλλον. Να γνωρίζουμε ότι όταν ασχοληθούμε με τον κόσμο, με τους ανθρώπους, θα βλέπουμε λάθη και αυτά θα μάς θυμώνουν πολύ, θα μάς στενοχωρούν πολύ. Αν όμως ασχοληθούμε με τον Θεό τότε θα έρθει η ειρήνη, θα έρθει η υγεία, θα έρθει η ζωή, κατόπιν μπορούμε με την ίδια μας την ζωή, μέσα από την σιωπή, με το παράδειγμά μας, να βοηθήσουμε και τους συνανθρώπους μας ώστε όλοι μαζί να ζήσουμε με τον Χριστό. Αδέλφια μου, είναι γραφικό, ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν (Ματθαίος 6:33), η οποία βασιλεία του Θεού στεγάζει το θέλημα του Θεού, και κατόπιν να γνωρίζουμε ότι τα υπόλοιπα για τα οποία αγωνιζόμαστε σήμερα, απλά θα προστεθούν στην ζωή μας, διότι όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε υπάρχουν, χρειάζεται όμως να γίνει η διαχείριση όλων με την δικαιοσύνη η οποία στεγάζει την προσφορά. Αν δεν λύσει ο άνθρωπος το πνευματικό πρόβλημα θα ξεφεύγει για λίγο, μέσω της επιστήμης, από τα προβλήματα αλλά ποτέ δεν θα αποφύγει τα μεγάλα προβλήματα αλλά και τον θάνατο, πυρίκαυστα θα ζουν χωρίς Χριστό οι άνθρωποι, και ο λόγος διότι το πρόβλημά μας πάντοτε να γνωρίζουμε ότι είναι πνευματικό. Ο Χριστός ήταν υγιής στο πνεύμα και στο σώμα. Τα έργα του ο Πατέρας τα βράβευσε, τον ανέστησε. Έγινε ο Χριστός λύτρον αντί πολλών. Σήμερα οι άνθρωποι θα έπρεπε να δοξάζουν όλοι τον Θεό μέρα - νύχτα. Τόσα καλά μάς έχει δώσει και εμείς ακόμα προβλήματα έχουμε. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν προβλήματα, απλώς εμείς δεν μάθαμε τις λύσεις. Οι λύσεις για την ζωή μας είναι στον Λόγο του Θεού, τον οποίο πρέπει να τον διαβάζουμε συνέχεια, διότι αν ένας ή πολλοί ζήσουν έστω και 100 χρόνια και τα 70 είναι με προβλήματα, με αντιπαλότητες δεν έχει νόημα η ζωή. Με τον Χριστό όμως στη ζωή μας μπορούμε να ζήσουμε 100 και 200 και 300 και 500 χρόνια χωρίς προβλήματα και να είναι ευλογημένα, γεμάτα εκπλήξεις. Όσοι όμως έχουν το όποιο πρόβλημα θα πρέπει να βοηθηθούν και από την επιστήμη μέχρι να βρουν το πνεύμα του Θεού το οποίο ζωοποιεί, διότι όταν μέσα στον άνθρωπο ήδη ο Διάβολος κατάφερε να κλέψει ένα μέρος του δεν είναι εύκολο να ακούσει ο άνθρωπος στο να αφιερωθεί και να γίνει αιτία και κίνητρο ο Χριστός ώστε να πετάξει τον Διάβολο από την ζωή του ανθρώπου. Και όταν λέμε Διάβολο εννοούμε αυτόν που διαβάλλει τα πράγματα στην ζωή μας. Πολλές φορές νομίζουμε ότι είναι δικές μας οι σκέψεις, όμως να ξέρουμε ότι ο εγκέφαλός μας είναι ένας δέκτης. Υπάρχει ένας πομπός, που εκπέμπει. Του Θεού ο πομπός και του Πονηρού. Εμείς είμαστε ένας δέκτης, ό,τι εκπέμπει ο πομπός με τον οποίο είμαστε συνδεδεμένοι αυτό λαμβάνουμε, είτε θετικές σκέψεις είτε αρνητικές ανάλογα τον πομπό. Αν λοιπόν καταφέρουμε να γυρίσουμε τον εγκέφαλό μας με την σχετική αφιέρωση στο να βρούμε την συχνότητα που εκπέμπει ο σταθμός του Θεού να ξέρουμε ότι η χαρά θα είναι ανεκλάλητη, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό θα ακούμε την ζώσα φωνή του ζώντος Θεού η οποία θα μάς ζωοποιεί. Τώρα, αν η επιστήμη θέλει να λύσει τα προβλήματα των ανθρώπων καλό είναι να μάς ακούσει και εμάς αν υπάρχει ταπείνωση. Θα πρέπει όλοι οι επιστήμονες να ψάξουν να βρουν μηχανήματα τα οποία θα μετρούν το πόσο εγωισμό έχουμε, το πόση πονηρία έχουμε, το πόσο ψέμα λέμε, το πόση υποκρισία έχουμε, το πόσο κατ’ όψιν κρίνουμε, το πόσο ο Διάβολος έχει εγκλωβίσει την ζωή μας, ώστε ο γιατρός να μάς δώσει βιβλία που εξαφανίζουν όλα αυτά. Το καλύτερο φυσικά είναι ο Λόγος του Θεού και η υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού. Ο Λόγος του Θεού είναι το χάπι που πρέπει να το παίρνουμε ανά ώρα, κάθε ώρα, μέχρι να γίνει η σοφία που τον διέπει στην δική μας ζωή ενυπόστατη. Σήμερα οι γιατροί με τις εξετάσεις, σου βρίσκουν πόσο σάκχαρο έχεις, πόση πίεση έχεις, πόσο λίπος έχεις, πόση χοληστερίνη έχεις κ.λπ.. Δεν μπορούν όμως με αυτά τα μηχανήματα να βρεθούν πόσα δαιμόνια έχουμε μέσα μας. Τα προβλήματα υγείας έχουν αιτία. Η θεραπεία, ναι, βοηθά να υγιάνει το σώμα από την ασθένεια για λίγο, η αιτία όμως είναι πάντα πνευματική. Αν δεν συλλάβουμε το ρήμα του Θεού που ζωοποιεί πάντα θα συνεχίζει να εμφανίζει το σώμα μας προβλήματα, αλλά και το πνεύμα μας με την σκέψη. Είναι πολλοί που δεν έχουν προβλήματα υγείας αλλά έχουν τον φόβο, έχουν τον εγωισμό, έχουν την πονηρία κ.λπ.. Γι’ αυτό ο ασθενής που έλυσε ένα πρόβλημα βιολογικό με την επιστήμη για την ώρα, θα εμφανίσει πάλι πρόβλημα σε λίγο χρονικό διάστημα αν δεν αναγεννηθεί, αν δεν αλλάξει τρόπο ζωής. Αυτά τα μηχανήματα που λέω εγώ θα μάς δείξουν πόσα δαιμόνια έχουμε, και όταν λέω δαιμόνια εννοώ την κρίση, το ψέμα, τον εγωισμό, την πονηρία κ.λπ.. Ενθυμούμεθα τον άνθρωπο εκείνο που συνάντησε ο Κύριος στη χώρα των Γαδαρηνών ο οποίος ζούσε στα μνήματα και τον ρώτησε ο Κύριος «Ποιο είναι τ' όνομά σου;» και εκείνος αποκρίθηκε: «Λεγεών είναι το όνομά μου, γιατί είμαστε πολλοί» και όταν ο Κύριος πρόσταξε αυτά τα δαιμονικά πνεύματα να βγουν από τον άνθρωπο και να πάνε στους χοίρους που έβοσκαν εκεί κοντά, οι χοίροι έπαθαν σύγχυση και έπεσαν στον γκρεμό (Μάρκος 5:1-20). Αυτό ήταν ένα περιστατικό που το είδαν όλοι και μαρτυρά ότι αυτό που κρύβεται πίσω από το κάθε πρόβλημα είναι η διαβολή, η ημιμάθεια, η άγνοια, η αμαρτία, ο λάθος τρόπος ζωής και σκέψης που έχουμε ο οποίος προέρχεται από τον εγωισμό, αφού όλη την ώρα για να είμαστε καλά θέλουμε κάτι, όλη την ώρα απαιτούμε, όλη την ώρα διεκδικούμε. Ποτέ δεν αναπαυόμαστε και να πούμε «Δόξα να έχεις Κύριε, σε ευχαριστώ». Μόνο όταν φύγει ο Διάβολος, η διαβολή, ο εγωισμός από την ζωή μας αμέσως θα έρθει ο Χριστός. Όταν έρθει ο Χριστός η ασθένεια θα φύγει (η πνευματική και η βιολογική). Αδέλφια μου, όποιος εκδηλώνει σήμερα ένα πρόβλημα υγείας στο πνεύμα ή στο σώμα, ας το περιφρονήσει. Ας πάει και στο γιατρό να του δώσει την όποια θεραπεία, αλλά ας μην βλέπει το πρόβλημα, ας το αφήσει, αυτό το γέννησε η παλιά μας φύση. Αν όμως θέλουμε να ξεμπερδεύουμε απ’ τα προβλήματα να αυξηθούμε στον Χριστό, κάθε μέρα να σπουδάζουμε, να ζούμε εν Κυρίω και να θέτουμε φύλακα στα χείλη μας για να μην μάς απολέσει η γλώσσα μας. Παίζει μεγάλο ρόλο το τι λέμε όλη την ημέρα. Όλη την ημέρα κουβεντιάζουμε χωρίς λόγο και λέμε τα ίδια πράγματα, όπως όταν έχει κολλήσει το CD, λέμε το ίδιο πράγμα συνέχεια, συνέχεια και αυτό αντί να μάς ωφελήσει μάς καταστρέφει. Να είμαστε σίγουροι ότι όταν μεγαλώσει ο Χριστός όλα θα γιάνουν διότι η σοφία του είναι πολυποίκιλη. Κάθε μέρα ο Χριστός ξέρει να κλέβει τις εντυπώσεις του νου με την δική του σοφία. Ο Απ. Παύλος μάς φανέρωσε την αιτία των προβλημάτων μας. Βλέπω, μάς λέει, έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσί μου. Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος^. τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου; Αφού έκανε τον αγώνα του όμως έλεγε, ευχαριστώ τον Θεόν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών, ο οποίος με ελευθέρωσε και σε ένα άλλο σημείο της Γραφής, μετά από πολυχρόνιο πνευματικό αγώνα λέει με χαρά, ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός ζη εν εμοί  (Ρωμαίους 7:23-25 & Γαλάτες 2:20).

Αδέλφια μου, ο Χριστός για να αλλάξει την κατάσταση αυτή που δημιούργησε ο Εωσφόρος, ο εγωισμός, σε όλον τον πλανήτη, σε όλο το ανθρώπινο γένος, ενανθρωπίστηκε. Η ενανθρώπιση αυτή έγινε για πολλούς στην συνέχεια ο νέος τρόπος ζωής. Ο Θεός είπε στους μαθητές του, αυτοί ήταν η αρχή, οι μαθητές —για να πολεμήσουν οι άνθρωποι τον εγωισμό πρώτα σε προσωπικό και κατόπιν σε γενικό επίπεδο έπρεπε να γνωρίσουν την σοφία του Θεού— έδωσε λοιπόν εντολή στους μαθητές του: Υπάγετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το ευαγγέλιον της βασιλείας εις όλην την κτίσιν. Όστις πιστεύση και βαπτισθή θέλει σωθή, όστις όμως απιστήση θέλει κατακριθή. Σημεία δε εις τους πιστεύσαντας θέλουσι παρακολουθεί ταύτα, Εν τω ονόματί μου θέλουσιν εκβάλλει δαιμόνια· θέλουσι λαλεί νέας γλώσσας· όφεις θέλουσι πιάνει· και εάν θανάσιμόν τι πίωσι, δεν θέλει βλάψει αυτούς· επί αρρώστους θέλουσιν επιθέσει τας χείρας, και θέλουσιν ιατρεύεσθαι (Μάρκος 16:15-18). Το πορευθέντες έδωσε κίνητρα μετάνοιας, αναγέννησης και πνευματικής εξέλιξης σε πολλούς ανθρώπους τους οποίους η μόλυνση του εγωισμού δεν τους είχε οδηγήσει σε εωσφορική στάση ζωής. Δηλαδή, ο εγωισμός έχει σκαλοπάτια, όσοι δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο τελευταίο, να έχουν τον εωσφορικό εγωισμό, οι άνθρωποι του Θεού με την σοφία του Θεού μπήκαν στην ζωή τους και έφυγε η μόλυνση και έτσι δεν έφτασαν στο σημείο της παν λοίμωξης. Σήμερα όμως να προσέξουμε διότι αυξάνεται ο εγωισμός. Ο λόγος που αυξάνεται ο εγωισμός στην ζωή των ανθρώπων είναι η εξέλιξη. Ενώ ο Θεός την έδωσε για το καλό μας, να κάνουμε πιο άνετη την ζωή μας, εμείς της κάνουμε κακή χρήση όπως π.χ. ο ένας λέει «Εγώ έχω αυτό, εγώ έχω το άλλο», ο ένας επιδιώκει να αρπάξει από τον άλλον ό,τι έχει κ.λπ.. Είναι γραφικό, τα έσχατα χρόνια οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς εις τους γονείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άσπλαγχνοι, αδιάλλακτοι, συκοφάνται, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι, έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας, ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής (Τιμόθεος  Β΄ 3:1-5). Και βλέπουμε ότι και πιο παλιά υπήρχαν αυτά τα στοιχεία στους ανθρώπους αλλά όχι σε τόσο μεγάλο ποσοστό, δηλαδή στους χίλιους τα είχαν οι εκατό, σήμερα όμως βλέπουμε και στους χίλιους να υπάρχει ο εγωισμός. Πες μια κουβέντα σε κάποιον, να τον θίξεις άθελά σου και θα δεις ότι θα σε «στήσει στον τοίχο». Δεν έχουν οι άνθρωποι την υπομονή, την συγχωρητικότητα, την αγάπη, δεν έχουν αυτό που έχει ο Θεός, που κάνει ότι δεν τα ακούει όλα, ότι δεν τα βλέπει όλα. Όλα αυτά ήρθανε σήμερα. Εύχομαι να προλάβουμε ώστε η παν λοίμωξη του εγωισμού να μην μάς οδηγήσει στον όλεθρο, αφού με τα όπλα που έχουν σήμερα οι άνθρωποι είναι ικανοί να διαλύσουν τον πλανήτη ολόκληρο, μη γένοιτο! Παρ’ όλα αυτά, σήμερα, όσοι καταλαβαίνουν να υπάρχει μέσα τους η λοίμωξη του εγωισμού να κάνουν αγώνα, διότι να γνωρίζουμε ότι αν αφήσουμε τον εγωισμό μέσα μας είναι κοντά και ο θάνατος. Όταν δούμε ότι ο θάνατος πλησιάζει να τρέξουμε στον Χριστό γρήγορα. Τα σημεία, τα σημάδια ότι πλησιάζει ο θάνατος είναι αυτά που ανέφερα παραπάνω στον Εκκλησιαστή. Είναι βέβαιο ότι αν τρέξουμε με αλήθεια θα προλάβουμε την παν λοίμωξη που προκαλεί. Πολλοί είναι αυτοί που έστω και την τελευταία στιγμή προσπάθησαν και τα κατάφεραν ώστε να επανεντάξουν εαυτούς στις αρχές του Θεού. Πολλοί είναι αυτοί που με την ενασχόλησή τους στα δρώμενα του Θεού απομάκρυναν από την ζωή τους τον θάνατο και τα όποια προβλήματα. Σε όσους όμως ο εγωισμός τούς έχει κυριεύσει δύσκολα σε αυτούς μπορεί να μπει ο Χριστός, αλλά και εδώ εμείς δεν θα απελπιζόμαστε αλλά πάντα θα ελπίζουμε διότι τα αδύνατα παρά ανθρώποις είναι δυνατά παρά τω Θεώ (Λουκάς 18:27).

Μια φορά ήταν ένας βασιλιάς, ο βασιλιάς της Συρίας και είχε ακούσει για τον Ελισαίο τον προφήτη. Αυτός ο βασιλιάς είχε έναν άξιο στρατηγό τον Νεεμάν ο οποίος είχε λέπρα σε όλο του το σώμα. Έτσι αποφάσισε να στείλει τον Νεεμάν στον Ελισαίο, στον άνθρωπο του Θεού διότι είχε ακούσει ότι κάνει θαύματα μεγάλα. Πήγε ο Νεεμάν στον προφήτη και αυτός του παρήγγειλε να μπει επτά φορές στον ποταμό, στον Ιορδάνη και να βγει και έτσι θα καθαρίζονταν από την λέπρα. Αυτή είναι η απλότητα. Ενώ ο εγωισμός με την πολυπλοκότητα πώς θα τον θεράπευε; Ο Νεεμάν λοιπόν με τον εγωισμό, του απάντησε θυμωμένος, «Ποτάμια έχω και στην δική μου χώρα. Δεν μπορούσα να βουτηχτώ μέσα σ' αυτά, και να καθαριστώ;» έτσι μάζεψε τα πράγματά του για να φύγει. Οι υπηρέτες όμως που είχε μαζί του τον παρακάλεσαν να μείνει και του είπαν «Καλά, τόσο δύσκολο είναι; Δεν μπορείς να ταπεινωθείς και να κάνεις αυτό που σου λέει ο προφήτης;». Τελικά υπάκουσε στον προφήτη και έκανε όπως του είπε και θεραπεύτηκε. Δεν έχει σχέση αυτό, ότι τον θεράπευσε κάτι, η υπακοή στον Λόγο του Θεού είναι αυτή που οδηγεί στην θεραπεία, στην υγεία.  Αφού ο Νεεμάν βγήκε την έβδομη φορά από τον Ιορδάνη ήταν η σάρκα του σαν μικρού παιδιού, πεντακάθαρη. Έτσι και η δική μας λοίμωξη μπορεί να φύγει αρκεί να υπακούσουμε. Πού να υπακούσουμε; Στο μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε. Πού αλλού να υπακούσουμε; Στο να σπουδάσουμε την σοφία του Θεού, για να έχουμε επιχειρήματα, να έχουμε λόγους ούτως ώστε όταν έρχεται ο Πονηρός να ξέρουμε και εμείς τι να του πούμε, να μην μπορεί να βρει πρόσφορο έδαφος ώστε να μπει στην ζωή μας και να την δαιμονίσει. Πρέπει να είμαστε με όπλα, με την περικεφαλαία, με την ασπίδα, με την μάχαιρα του Πνεύματος. Κάθε στιγμή πρέπει να είναι αυτά τα όπλα δεμένα πάνω μας.

Ερχόμαστε τώρα σε εμάς. Αν και έχουμε κάνει πολλά βήματα πνευματικά σε πολλούς τομείς παρ’ όλα αυτά ο θάνατος δεν σταμάτησε να κάνει την δουλειά του μέχρι σήμερα σε όλο το ανθρώπινο γένος (και στους Χριστιανούς). Ακόμα εν δυνάμει συνεχίζει να ενεργεί. Η τροφή του για να οδηγεί τους ανθρώπους στον Άδη είναι απλά ο εγωισμός. Εγωισμός σημαίνει μοναξιά. Μοναξιά σημαίνει θάνατος και δεν εννοώ την μοναξιά του ανθρώπου του Θεού, αλλά του κοσμικού ανθρώπου. Ο άνθρωπος του Θεού έχει πολλές δραστηριότητες στο αγιαστήριο. Ο κοσμικός - εγωιστής άνθρωπος δεν έχει καμία αφού όλα τα βλέπει λάθος, θεωρεί ότι είναι πάνω απ’ όλους και απ’ όλα και ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει την μεγάλη σοφία του σε σημείο ώστε να μην επικοινωνεί με το περιβάλλον του, με τον εαυτό του, με κανέναν. Στο τέλος κλείνεται στο εγώ του και μετά —αν συνεχιστεί αυτό— τον κλείνουν στο ψυχιατρείο. Ο άνθρωπος του Θεού δεν ψάχνει το πώς και το γιατί. Αυτό το κάνει ο εγωιστής. Ο άνθρωπος του Θεού αγαπά τους πάντες γύρω του ανυπόκριτα και αληθινά χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Η αγάπη δεν είναι εμπόριο και πρέπει να στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο, φίλο και εχθρό. Αυτή την απλότητα έχει ο άνθρωπος του Θεού και αν προδοθεί δεν τον πειράζει, δεν τον ενοχλεί, συνεχίζει, η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει, η αγάπη τα πάντα ανέχεται κ.λπ.. Η αγάπη είναι δόσιμο ολοκληρωτικό στο διπλανό σου. Ο κοσμικός άνθρωπος είναι εγωιστής, αφού έχει άγνοια, αφού δεν ασχολείται με την σοφία του Θεού, έχει μάθει να ασχολείται με τον κόσμο, με την λογική του κόσμου και σίγουρα αυτός θα έχει συλλέξει μέσα του πολλά εωσφορικά αρνητικά κίνητρα, αφού είναι μίζερος, δεν αγαπά, όλα τα εμπορεύεται, όλοι τον διώχνουν από την ζωή τους. Το μεγαλύτερο, το πιο εμφανές σημείο του εγωιστή είναι ότι θέλει όλοι να του προσφέρουν, αυτός και να προσφέρει θα το κάνει διότι δεν γίνεται αλλιώς. Ο εγωιστής είναι φιλάργυρος, κλεισμένος στο καβούκι του. Ο εγωιστής θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο. Ο εγωιστής είναι μόνος, όλοι τον αποφεύγουν, αλλά είναι και πολύ πονηρός. Όλα τα διαστρεβλώνει. Ο εγωιστής είναι φθονερός, είναι ζηλιάρης, έχει περιέργεια, θυμώνει με το παραμικρό, κρίνει συνέχεια και πολλά άλλα. Ενώ ο άνθρωπος του Θεού είναι πάντα εκείνος ο άνθρωπος που συνέχεια αγαπά δίχως όρια και ανεπιτήδευτα. Ο άνθρωπος του Θεού είναι ταπεινός. Η ταπείνωση του εξασφαλίζει μέσα του απίστευτη χάρη και χαρά, του εξασφαλίζει ένα φως ανεκλάλητο, ανέσπερο που προέρχεται από τον ίδιο τον Χριστό που είναι το Φως.

Τι μάς οδηγεί όμως σε αυτόν τον εγωισμό; Τι μάς κάνει να νομίζουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Θεό, χωρίς φίλους, χωρίς αδερφούς, χωρίς αγάπη, χωρίς σοφία Θεού, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς ειρήνη; Τι είναι αυτό που μάς κάνει να βλέπουμε παντού λάθη; Ποια ψευδαίσθηση ισχυρή έχει μέσα του και μάς δελεάζει ώστε ακόμα και από μικρά παιδιά να υπάρχει μέσα μας και να εκδηλώνεται με τα παράπονα, με την στενοχώρια, με τις πονηρίες, με τα ψέματα, με τις κρίσεις, με τα συμφέροντα, με τα εγωιστικά - εωσφορικά κίνητρα ώστε να θέλουμε (από παιδικής ηλικίας) να υπερβούμε τους άλλους και να τους θέσουμε στην εξουσία μας, και όταν δεν καταφέρουμε να τους υπερβούμε, πάλι, με τον τρόπο μας τους υποβαθμίζουμε, τους υποτιμούμε. Πνευματικοί και κοσμικοί θέλουν εξουσία, αν είναι δυνατόν! Δεν έχουν διαβάσει οι πνευματικοί μέσα στον Λόγο του Θεού το σεις όμως μη ονομασθήτε Ραββί· διότι εις είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός· πάντες δε σεις αδελφοί είσθε. Μηδέ ονομασθήτε καθηγηταί· διότι εις είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός (Ματθαίος 23:8-10). Παρ’ όλα αυτά να γνωρίζουμε ότι το πρόβλημα του εγωισμού μπορεί να φύγει αρκεί όλοι να στρέψουμε την προσοχή μας στον πραγματικό υπαίτιο όλων των προβλημάτων μας. Ποιος είναι αυτός; Ο Απ. Παύλος διά Πνεύματος Αγίου έλυσε το μυστήριο αυτό κατ’ αποκάλυψη Θεού λέγοντας, ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις (Εφεσίους 6:12). Δηλαδή, δεν είναι ότι βλέπεις έναν άνθρωπο μπροστά σου και παλεύεις μαζί του, αλλά πρόκειται για πνεύματα τα οποία έχουν ειδικευθεί αιώνες τώρα και είναι εύκολο να κοροϊδεύουν τον κάθε άνθρωπο και να του λένε, «Τρέξε να προλάβεις αυτό, τρέξε να προλάβεις εκείνο, τρέξε να κάνεις το άλλο, τρέξε, … » και στο τρέξιμο αυτό, στην αγωνία, στον διάλογο που αναπτύσσει με τον εαυτό του ο άνθρωπος εκεί γίνεται το κακό, εκεί παθαίνει το κακό και στο τέλος δεν κερδίζει τίποτα. Ενθυμούμεθα τον άφρονα που όλη την ημέρα το πνεύμα της φιλαργυρίας και απληστίας τον έβαλε να τρέχει για να εξασφαλίσει, τι; Χρήματα, για να γεμίσει τις αποθήκες του και όταν τις γέμισε του είπε ο Θεός, άφρων, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου^. ά δε ητοίμασας τίνι έσται; (Λουκάς 12:20). Έτσι και εμείς, τρέχουμε, τρέχουμε όλη την ώρα να κερδίσουμε τι; Παιδάκι μου, αφού έχεις την υγεία σου, έχεις τον μισθό σου, την δουλειά σου, έχεις το σπίτι σου, έχεις την οικογένειά σου, έχεις τους φίλους σου, έχεις το αμάξι σου, έχεις τόσα καλά, τι άλλο θέλεις στην ζωή σου; Δεν φτάνουν όλα αυτά; Άσε να σου προσθέσει και ο Θεός τίποτα. Όλα αυτά τα έφερες με τον δικό σου αγώνα, με την προσπάθειά σου. Σε άλλο σημείο αναφέρει, βλέπω, μάς λέει, έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσί μου. (Ρωμαίους 7:23-24). Ο Κύριος είπε, το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής. Ο νόμος που βλέπουμε μέσα μας είναι ο νόμος της φθοράς, ο νόμος της πτώσης, ο νόμος της ημιμάθειας, ο νόμος της άγνοιας, ο νόμος του εγωισμού, ο νόμος της ζήλιας, της κρίσης, του ψέματος. Αυτός ο νόμος έχει μπει μέσα μας λες και δεν έχουμε γνωρίσει ποτέ τον νόμο του Θεού ώστε να τον βάλουμε στη ζωή μας ο οποίος είναι σύντομος και λέει: Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. (Μάρκος 12:30-31). Αυτός είναι ο νόμος του Θεού και γλυτώνεις απ’ όλα. Εδώ λοιπόν βρίσκεται η αιτία του θανάτου, μπήκαν άλλα πνεύματα στη ζωή μας και άλλοι νόμοι. Εδώ βρίσκεται η αιτία της όποιας ανωμαλίας μέσα σε όλη την Κτίση, και ειδικότερα της λογικής Κτίσης στην οποία ανήκει ο άνθρωπος. Η αιτία είναι ότι βάλαμε τον νόμο του Πονηρού στην ζωή μας και βγάλαμε του Θεού και ο λόγος διότι δεν ασχολούμαστε με την σοφία του Θεού. Όμως, η αγάπη του Θεού δεν άφησε τον άνθρωπο, παρόλο που οι άνθρωποι τον περιφρόνησαν, τον κατηγόρησαν τον σταύρωσαν ο Χριστός με την αγάπη του Πατέρα του ήρθε στον κόσμο και ξεκίνησε ένα μεγάλο ανθρωποσωτήριο έργο με το μετανοείτε. Όσοι μπόρεσαν να αντιληφθούν την αξία της μετάνοιας κατάφεραν με τον σχετικό αγώνα, σιγά – σιγά, και με την σχετική υπομονή και επιμονή να ζήσουν κάτι καινούργιο μέσα τους —το Ευαγγέλιο, ο Λόγος του Θεού είναι διαχρονικός, η μετάνοια ισχύει για όλες τις εποχές— το οποίο τους σταματούσε την λοίμωξη που επέφερε στην ζωή τους ο εγωισμός. Σταματούσε τον πόνο, το πρόβλημα, την φθορά, τον θάνατο. Αυτοί όλοι με την υγιαίνουσα διδασκαλία άρχισαν να παίρνουν βαθιές πνευματικές ανάσες, οι οποίες γέμιζαν τον οργανισμό τους με το αγιοπνευματικό φως της ζωής το οποίο λέγεται αγάπη, δικαιοσύνη, χαρά, σοφία Θεού, Χάρη, Πνεύμα Άγιο.

Είναι ένα τραγούδι που λέει: «Θα αλλάξω γειτονιά, θα φύγω απ’ τα παλιά, να μη θυμάμαι εσένα αγάπη μου παλιά». Εδώ φυσικά ο τραγουδιστής μιλάει για τις γειτονιές των ανθρώπων, όμως εμείς γνωρίζουμε ότι και γειτονιά να αλλάξεις ο θάνατος θα συνεχίσει να υπάρχει, ο εγωισμός, οι πονηρίες θα συνεχίσουν να υπάρχουν, όλα θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Κι αν πας σε άλλη γειτονιά, αντί να βρεις αγάπη κάτι άλλο θα βρεις που θα σου δημιουργήσει πάλι πρόβλημα και θα θέλεις άλλη γειτονιά. Σε όποια γειτονιά των ανθρώπων και να πας τα ίδια είναι. Εμείς όμως στην Φωνή Θεού μιλάμε για την πνευματική γειτονιά που υπάρχει και ξεκινάει να χτίζεται πρώτα μέσα μας, και επειδή δεν υπάρχει σήμερα τέτοια γειτονιά μπορούμε να την φτιάξουμε μόνοι μας, στην αρχή, μετά θα βρούμε και άλλους που θα έχουν το ίδιο πνεύμα. Δηλαδή, εγώ τι κάνω; Βάζω και ακούω την Καινή Διαθήκη, εδώ ακούω τον ίδιο τον Θεό να μιλά διότι ο Χριστός δεν είπε κάτι δικό του άλλα ό,τι άκουγε από τον Πατέρα του έλεγε. Μετά βάζω και ακούω τον Απ. Παύλο (τις επιστολές του κ.λπ.), εδώ ακούω τον Θεό να μιλά διά Πνεύματος Αγίου. Βάζω και ακούω την σοφία του Θεού που υπάρχει στην Φωνή Θεού, εδώ ακούω τον Παράκλητο. Δηλαδή, συνέχεια ακούω τον Θεό διά Πνεύματος Αγίου να μου μιλά. Ακόμα βάζω και ακούω τους Αγίους Πατέρες, εδώ πάλι ακούω τον Θεό σε μια άλλη μορφή σοφίας η οποία ενήργησε στην έρημο, η κάθε χρονική περίοδος έχει διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά όλες είναι διά Πνεύματος Αγίου. Έτσι λοιπόν έχω πολλούς φίλους και πάντα οι φίλοι μου έχουν σοφία! Επιλέγω φίλους σοφούς! Εξάλλου, το να βλέπεις τους φίλους δεν έχει τόσο σημασία, το θέμα είναι να ακούς τι λένε αυτοί οι φίλοι. Π.χ. παίρνεις έναν τηλέφωνο, δεν τον βλέπεις αλλά τον ακούς και αν είναι κάτι ευχάριστο αυτό που θα σου πει σου δίνει και εσένα χαρά, αν είναι δυσάρεστο σε κάνει να στενοχωριέσαι. Έτσι και εμείς να έχουμε φίλους να ακούμε μέχρι να τους δούμε, μέχρι να τους γνωρίσουμε. Αν λοιπόν τα πράγματα δεν πάνε καλά, να αλλάξουμε φίλους πνευματικούς, αυτό σημαίνει για εμάς το «θα αλλάξω γειτονιά», διότι εκεί που ζούμε μπορεί να μπαίνουν πολλά δαιμονιάκια αν δεν προσέξουμε.

Παρ’ όλα αυτά πάλι ο θάνατος να ξέρουμε ότι δεν σταμάτησε να υπάρχει διότι η αμαρτία συνέχισε να υπάρχει στην ζωή των Χριστιανών —μέχρι και σήμερα και συνεχίζει— και ο λόγος που δεν μπορεί να νικηθεί ο θάνατος είναι διότι το σχέδιο του Θεού δεν ολοκληρώθηκε παρόλο που ο Χριστός ήρθε στην ζωή μας. Εμείς όλοι ελπίζουμε —κάτι χρειάζεται ακόμη— και ο λόγος που ελπίζουμε είναι διότι έχουμε ένα όπλο πνευματικό, την σοφία του Θεού αλλά και ένα δυνατό γραφικό που αυξάνει την πίστη μας ώστε κάτω από όλες τις συνθήκες εμείς να συνεχίζουμε τον αγώνα. Αυτό το γραφικό τι μάς λέει; Αλλ' εάν και ο εξωτερικός ημών άνθρωπος φθείρηται, ο εσωτερικός όμως ανανεούται καθ' εκάστην ημέραν (Κορινθίους Β΄ 4:16). Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό. Δεν μάς νοιάζει πώς είναι η ζωή μας εξωτερικά, εμάς μάς ενδιαφέρει συνέχεια να εργαζόμαστε πνευματικά και κάθε μέρα να σπουδάζουμε, όχι σπρώχνοντας αλλά με θέλω, με τσαγανό να ασχοληθούμε για να σπουδάσουμε, για να γνωρίσουμε τον Θεό, να ζήσουμε τον Θεό, να αυξηθεί ο Λόγος του Θεού μέσα μας. Όσο πιο πολύ αυξηθεί ο Λόγος του Θεού τόσο πιο πολύ θα ζει ο Θεός μέσα μας. Αδέλφια μου, παρόλο που οι μαθητές ταξίδεψαν στα έθνη, παρόλο που οι ειδωλολάτρες έγιναν Χριστιανοί, παρόλο που οι Χριστιανοί κατάφεραν να νομιμοποιήσουν τον Χριστιανισμό ώστε να γίνει η επίσημη θρησκεία σε όλα τα έθνη, η ρίζα της αμαρτίας δεν εξαλείφθηκε, συνέχισε να ζει μέσα ακόμα και στους Χριστιανούς. Όλοι μας, αν και Χριστιανοί, σήμερα έχουμε την ρίζα της αμαρτίας μέσα μας και τούτο είναι εμφανές αφού κρίνουμε, αφού έχουμε προσωπικά συμφέροντα, και όχι γενικά, αφού συλλέγουμε την ύλη. Δυστυχώς, αν και λογικά όντα ακόμα δεν έχουμε την δικαιοσύνη της προσφοράς, αλλά έχουμε την δικαιοσύνη των Φαρισαίων: «Σου έδωσα και πρέπει και εσύ να μου δώσεις». Ακόμα σαν Χριστιανοί δεν έχουμε την αγάπη του Χριστού η οποία στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο φίλο και εχθρό, αλλά την αγάπη που κατέκρινε ο Κύριος και η οποία στρέφεται μόνο προς στα οικεία πρόσωπα. Ακόμα δεν έχουμε την ταπείνωση που ο Χριστός φανέρωσε και έχει ως εξής, όταν κάμητε πάντα τα διαταχθέντα εις εσάς, λέγετε ότι δούλοι αχρείοι είμεθα, επειδή εκάμαμεν ό,τι εχρεωστούμεν να κάμωμεν (Λουκάς 17:10). Μάλιστα θέλουμε σε κάθε έργο μας και τον σχετικό έπαινο. Ακόμα με τον εγωισμό δεν έχουμε την ειρήνη του Χριστού, αλλά μια ολοκληρωμένη ταραχή. Συνέχεια όλοι οι άνθρωποι ζουν με ταραχή. Ένας θυμός υπάρχει σε όλους ο οποίος πηγάζει από τα προσωπικά τους συμφέροντα, σε κάθε λόγο και ένας εγωιστικός αντίλογος. Δυστυχώς πολλά κενά έχουμε με βασικότερο την άγνοια του Λόγου του Θεού, του θελήματος του Θεού. Το ότι ο θάνατος συνεχίζει να επισκιάζει και να επιβάλλει τις θέσεις του σημαίνει ότι η αμαρτία, ο εωσφορικός εγωισμός συνεχίζει να ζει μέσα μας. Αυτό φανερώνει ότι γίναμε στα χαρτιά Χριστιανοί αλλά ακόμα η ρίζα μας είναι ειδωλολατρική και αυτή παραμένει στο είναι μας ολόκληρο. Μια φορά είχε έρθει ένας άνθρωπος στην δουλειά μου, αυτός φορούσε ωραία ρούχα αλλά είχε ξεχάσει να πλυθεί καμιά εβδομάδα και μύριζε ολόκληρος. Ακριβώς έτσι και εμείς. Με τον πολιτισμό εκσυγχρονίσαμε την ζωή μας, αγοράσαμε καινούργια έπιπλα, καινούργια ρούχα, καινούργια αμάξια, και λοιπά, όμως μέσα μας δεν αλλάξαμε τίποτα, έχουμε ιδιότητες που μάς κάνουν να μυρίζουμε με μεγαλύτερη όλων τον εγωισμό, το ψέμα, την κρίση, την πονηρία. Τι είπε ο Κύριος; ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις οίτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας, και εννοεί τον εσωτερικό μας κόσμο (Ματθαίος 23:27). Και πράγματι, μάς αρέσει να καθαριστούμε από έξω αλλά από μέσα αδιαφορούμε. Και ξέρετε πώς μυρίζει ο εγωισμός; Πολύ μυρίζει! Δεν αντέχεται! Σήμερα καταλαβαίνω γιατί δεν έρχεται ο Θεός στην ζωή μας. Ευτυχώς εμείς το καταλάβαμε. Όπου τον συναντάμε τώρα τον εγωισμό είτε μέσα μας, είτε γύρω μας τι κάνουμε; Είπαμε, «θα αλλάξω γειτονιά», αλλάζουμε λίγο τον στίχο, «θα φύγω απ’ τα στραβά, εωσφορικά, να μην θυμάμαι εσένα κατάρα μου παλιά» η οποία κατάρα είναι ο εγωισμός, διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο απάνθρωπο από αυτόν. Καλύτερα να είσαι άρρωστος, καλύτερα να μην έχεις να φας, καλύτερα να έχεις ένα μάτι, ένα πόδι, ένα χέρι, παρά να έχεις εγωισμό διότι αυτός διώχνει τον Θεό. Ο Θεός δεν έχει πρόβλημα να θεραπεύσει όσους πάσχουν βιολογικά, κάποια στιγμή περνάει από την ζωή του πάσχοντα. Έχει όμως πρόβλημα να συνεργάζεται με τους υποκριτές. Φανταστείτε ο άνθρωπος που είναι από χώμα να λέει όλη την ώρα «ξέρεις, εγώ… εγώ ….εγώ». Να με συγχωρείτε, για όλους μας το λέω, και για τον εαυτό μου, είμαστε χαζοί όταν λέμε «Εγώ….». Να γίνουμε σοφοί, να λέμε «Ο Θεός μου έδωσε αυτό, ο Θεός με βοήθησε ώστε να έχω αυτό και αυτό, ο Θεός μπορεί να ευλογήσει και εσένα …, ο Θεός να πορεύεται στη ζωή σου …, ο Θεός …, ο Θεός …».

Τώρα, ας φύγουμε από την γειτονιά μας και ας δούμε λίγο το παγκόσμιο γίγνεσθαι, διότι και εμείς ανήκουμε στον κόσμο, και ξέρετε ο κόσμος είναι σαν το σώμα μας, αν έχεις έναν ιό αυτός μπορεί να μολύνει όλο το σώμα, αλλά και το αντίθετο, αν είσαι στον κόσμο ένα υγιές κύτταρο και δυνατό, αυτό θα ενισχύσει και τα άλλα ώστε όλα να σώσουν το σώμα, να το λυτρώσουν. Ρωτάμε, ως πότε ο εγωισμός, η αμαρτία θα συνεχίσει στον κόσμο; Η απάντηση ανήκει στην σοφία του Θεού η οποία υπάρχει στον Λόγο του Θεού, και εξήλθε από το αψευδές στόμα του Κυρίου μας. Ποια είναι αυτή; Ο Κύριος φανέρωσε την λύση εκείνη που θα κάνει όλο το ανθρώπινο γένος να επανενταχθεί στις δικές του αρχές. Αυτές για μας έχουν ως εξής:

7 Εγώ, όμως, σας λέω την αλήθεια σας συμφέρει να αναχωρήσω εγώ· επειδή, αν δεν αναχωρήσω, ο Παράκλητος δεν θάρθει σε σας· αλλά, αφού αναχωρήσω, θα τον στείλω σε σας.

8. Και όταν έρθει Εκείνος, θα ελέγξει τον κόσμο για αμαρτία, και για δικαιοσύνη, και για κρίση·

Εκείνος (πρόκειται για πρόσωπο) θα έχει την δύναμη να ελέγξει τον κόσμο! Να ελέγξει τον κόσμο; Πώς θα το κάνει αυτό; Ποιος ξέρει τι δύναμη θα έχει! Πάντως έχουμε κάποιους ανθρώπους στην Παλαιά Διαθήκη οι οποίοι είχαν την εξουσία απ’ τον Θεό να ελέγξουν ακόμα και βασιλείς όπως ο Μωυσής έλεγξε τον Φαραώ και ξέρουμε ότι έβγαλε τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο, τους ελευθέρωσε.

9. για αμαρτία μεν, επειδή δεν πιστεύουν σε μένα·

10. για δικαιοσύνη δε, επειδή πηγαίνω στον Πατέρα μου, και δεν με βλέπετε πλέον·

11. για κρίση μάλιστα, επειδή ο άρχοντας τούτου τού κόσμου έχει κριθεί.

12. Έχω πολλά ακόμα να σας πω, όμως δεν μπορείτε τώρα να τα βαστάζετε·

Άρα δεν έχουμε ολοκληρωμένη αλήθεια σαν Χριστιανοί γι’ αυτό δεν μπορούμε να λυτρωθούμε απ’ την ημιμάθεια, απ’ την άγνοια, απ’ τον λάθος τρόπο που προσεγγίζουμε τα πράγματα.

13. αλλά, όταν έρθει εκείνος, το Πνεύμα τής αλήθειας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια· επειδή, δεν θα μιλήσει από τον εαυτό του, αλλά θα μιλήσει όσα πρόκειται να ακούσει, και θα σας αναγγείλει τα μέλλοντα.

14. Εκείνος θα δοξάσει εμένα, επειδή από το δικό μου θα πάρει, και θα το αναγγείλει σε σας.

Δηλαδή, ήρθαν Πατέρες, ήρθαν Εκκλησίες, ήρθαν Προφήτες, μαθητές, ποιμένες, Απόστολοι αλλά όταν έρθει Εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια, το λέει ο ίδιος ο Χριστός. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να λύσουμε το μυστήριο του θανάτου, γιατί χρειάζεται το Πνεύμα της αλήθειας. Έχουμε εν μέρει αλήθεια, άλλος έχει είκοσι τοις εκατό, άλλος τριάντα, άλλος σαράντα, χρειάζεται όμως το εκατό τοις εκατό.

15. Όλα όσα έχει ο Πατέρας, είναι δικά μου· γι' αυτό σας είπα ότι, από το δικό μου θα πάρει, και θα σας το αναγγείλει. (Ιωάννης 16: 7-15).

 

Αδέλφια μου, το σχέδιο του Θεού ξεκίνησε από τον κήπο της Εδέμ, στην συνέχεια την σκυτάλη την πήρε ο Αβραάμ, στην συνέχεια ο Μωυσής, στην συνέχεια οι Κριτές, οι Βασιλείς, οι Προφήτες, ο Κύριος, στην συνέχεια οι Μαθητές του οι οποίοι έκαναν το πορευθέντες, στην συνέχεια οι Απόστολοι, στην συνέχεια οι Εκκλησίες, οι Πατέρες, οι ποιμένες κ.λπ. όμως η λύση ακόμα να έρθει ώστε να απαλλαχτούμε από τον εγωισμό για να απαλλαχτούμε και από τον θάνατο, ώστε όλα τα έθνη με πρώτα τα Χριστιανικά να ζήσουν αγιοπνευματικά και να μην υπάρχει εκμετάλλευση στους ανθρώπους αλλά ούτε και η διάκριση, η οποία σε άλλους παρέχει τα πάντα και σε άλλους δεν παρέχει τίποτα ή τους δίνει με το σταγονόμετρο. Λειτουργεί σήμερα η δικαιοσύνη του Θεού στους ανθρώπους; Φυσικά και όχι. Ούτε στους Χριστιανούς. Δεν θα έπρεπε; Αδέλφια μου, αφού η βασιλεία του Θεού δεν ήρθε ακόμα πάει να πει ότι πολλά λάθη σκιάζουν τους Χριστιανούς ειδικότερα όλους όσους έχουν την διαχείριση του λαού, και επειδή αυτοί δεν θέλουν να αλλάξουν στάση ζωής, βολεύτηκαν με τα προνόμια της εξουσίας όπως χρήματα, συμφέροντα, κ.λπ. γι’ αυτό ας αλλάξουμε εμείς. Χρειάζεται για να τα καταφέρουμε απόφαση, θέληση, επίγνωση. Μπορούμε και να τα καταφέρουμε αλλά και να ιδρυθεί η βασιλεία του Θεού μέσα μας και γύρω μας. Δύο ιδιότητες, δύο αρχές να επισκιάζουν τους ανθρώπους, όλους εμάς. Η μία είναι ο χρόνος (θέλει τον χρόνο του για να χτιστεί όλο αυτό) ο οποίος πιστεύω ότι ήρθε για εμάς, να πάρουμε την απόφαση, και η άλλη είναι να έρθει ένα καινούργιο πρόσωπο κατά την αποκάλυψη του Κυρίου ο οποίος τονίζεται από τον Κύριο ως Εκείνος, ως Παράκλητος, μάλιστα λέγεται το Πνεύμα της αληθείας. Δηλαδή η μία είναι να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο μας, να μην ακούμε τις σειρήνες που ηχούν γύρω μας, ο ένας λέει το ένα, ο άλλος λέει το άλλο. Η Γη και το στερέωμα αυτής ανήκουν στον Θεό και αυτός θα πει τι θα γίνει. Μην ακούμε ούτε προφητείες ούτε προφήτες, κανέναν, μόνο τον Λόγο του Θεού να ακούμε. Νίκα το κακό με το καλό. Εμείς σ’ αυτό θα επικεντρωθούμε και από εκεί και πέρα ο Θεός ξέρει. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος δεν νομίζω ότι έχει σημασία ποιος θα είναι, αλλά σημασία έχει ότι θα φέρει στον άνθρωπο την αλήθεια του Θεού που είναι ο Χριστός. Ο ίδιος ο Χριστός το είπε ότι θα γίνει έτσι, δεν μπορούσαν τότε οι μαθητές να βαστάξουν το ολοκληρωμένο σχέδιο, την αλήθεια. Εκείνος λοιπόν θα αναπτύξει τον Χριστό στην ζωή μας. Ο Χριστός είπε ότι εκείνος υμάς διδάξει πάντα ….. όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν …. (Ιωάννης 14:26 & 16:13). Εδώ καταλαβαίνουμε ότι την ολοκληρωμένη αλήθεια θα την έχει Εκείνος. Το πρόβλημα του εγωισμού, της κρίσης, της πονηρίας, της φθοράς, του θανάτου, θα το λύσει Εκείνος. Όσοι και να ήρθαν μέχρι σήμερα είχαν μέρος αυτής της αλήθειας, εκτός από τον Χριστό ο οποίος είναι η αλήθεια! Εξάλλου, Εκείνος τον Χριστό θα ζωοποιήσει μέσα μας και θα μάς φέρει αφύπνιση πνευματική ώστε να καταλάβουμε τι έκανε. Φυσικά άμα πεις για τον Χριστό όλοι θα σου πουν ότι ξέρουν, μα αν ξέρεις και αν τον θεωρείς Θεό σου άνθρωπε γιατί δεν τον ακολουθείς κάθε στιγμή, γιατί τα πρότυπά σου είναι τα χρήματα, η θέση η κοινωνική, οι άνθρωποι κ.λπ. ; Άρα αυτό σημαίνει ότι ακόμη δεν καταλάβαμε. Ακούω μια φορά έναν ποιμένα να λέει σε μια εκκλησία ότι ένας αδελφός πνευματικός τον πλησίασε μια μέρα και του είπε, «Αδελφέ, εχθές που ταξιδεύαμε ένα φορτηγό βγήκε από την πορεία του και παρά λίγο να σκοτωθούμε οικογενειακώς, δόξα τω Θεώ όμως μάς φύλαξε ο Θεός». Και ο ποιμένας απαντάει, «Τι λες παιδί μου, ευλογία θα ήταν όλοι να σκοτωνόσασταν και να πηγαίνατε στον Κύριο». Εδώ, ο Χριστός, νίκησε τον θάνατο και έφερε την ζωή και την αφθαρσία διά του Ευαγγελίου και αυτός και πολλοί άλλοι λένε να πεθάνεις και να πας στον ουρανό να συναντήσεις τον Χριστό. Πού να τον βρεις τον Χριστό, αφού ο Χριστός αναστήθηκε! Είναι μυαλό αυτό; Αν δεν είναι αυτό ολική τύφλωση, τι είναι; Ο Χριστός θέλει να γίνει το θέλημά του όπως στον ουρανό και στην Γη και σήμερα οι άνθρωποι λένε να πεθάνουν να πάνε στον Θεό. Παιδάκι μου δεν διαβάζεις ότι ο Χριστός νίκησε τον θάνατο και πλήρωσε για σένα, για μένα, για όλους; Εσύ γιατί θες να πεθάνεις; Δεν διαβάζεις ότι ο Θεός είναι Θεός ζώντων και όχι νεκρών, εσύ γιατί μιλάς για τον θάνατο; Μεγάλη σύγχυση! Σήμερα λοιπόν καταλαβαίνουμε ακόμα ότι για να νικήσουμε τον θάνατο, για να ιδρυθεί η βασιλεία του Θεού χρειάζεται να γνωρίσουμε Εκείνον ώστε να μάς αλλάξει την πίστη. Η πίστη είναι βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων (Εβραίους 11:1). Δια ταύτης εκπληρώθηκαν και έλαβαν χώρα επαγγελίες στην ζωή πολλών ανθρώπων. Αν δεν πιστέψεις, δεν αλλάξεις πίστη, δεν έρθεις εις εαυτόν, δεν γνωρίσεις το θέλημα του Θεού πάντα θα ζητάς λάθος πράγματα. Και μάλιστα το τραγικό της υπόθεσης, το έχω ξαναπεί, είναι ότι όταν έρχεται η ώρα να πεθάνουν αυτοί που κηρύττουν την μεταθανάτια ζωή δεν αφήνουν τον εαυτό τους να πάει στον Θεό όπως λένε αλλά πάνε στο νοσοκομείο και πληρώνουν όσο - όσο για να κερδίσουν μια μέρα παραπάνω. Άρα πρέπει να γνωρίσουμε Εκείνον —δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα αλλιώς— ώστε να ζούμε όπως αυτός, να ακούμε όπως αυτός, να σκεφτόμαστε όπως αυτός, να αγαπάμε όπως αυτός, να μεριμνάμε πνευματικά με αγάπη όπως αυτός, να εργαζόμαστε όπως αυτός, να πιστεύουμε όπως αυτός, να ζούμε ελεύθεροι όπως αυτός, να αναπτυχθούμε πνευματικά όπως αυτός, να γίνουμε με λίγα λόγια όπως αυτός. Όποιος θέλει μισή αλήθεια να γνωρίζει ότι την έχει σήμερα και όπου και αν πάει πάλι την μισή θα βρει. Αν όμως βρούμε Εκείνον και γνωρίσουμε Εκείνον ο οποίος θα έχει το Πνεύμα της αλήθειας θα μάς οδηγήσει στην αλήθεια, στην ζωή. Με Εκείνον η ανθρωπότητα θα γνωρίσει την ολοκληρωμένη αλήθεια η οποία θα ζωοποιήσει τον άνθρωπο και ο λόγος διότι αυτός από τον Χριστό θα πάρει και θα μάς αναγγείλει τα μέλλοντα, αλλά και θα μάς συμπληρώσει ελλείποντα. Εύχομαι να είμαστε τυχεροί και να γνωρίσουμε αυτόν που ο Πατέρας θα στείλει. Μάλιστα αυτός θα είναι σε σοφία υπεράνω όλων. Η σοφία του, η απλότητά του θα αγγίζει αυτή του Χριστού αφού από τον Χριστό θα την πάρει. Δέστε αδέρφια μου τον Λόγο του Θεού ότι δεν είναι πολύπλοκος, δεν είναι μυστήριος, δεν είναι φιλοσοφικός, δεν είναι προβληματικός, δεν είναι σπαζοκεφαλιά ούτε σταυρόλεξο για να σπάσεις το κεφάλι σου, αλλά απλά είναι ΑΠΛΟΣ. Στην απλότητα ζει ο Θεός. Εξάλλου με την απλότητα δημιούργησε όλον αυτόν τον τρισμέγιστο κόσμο, ειπέ λόγον και θέλει γίνη. Εμείς όμως ακόμα ζούμε στην πολυπλοκότητα, συνέχεια αναλύουμε, ψάχνουμε και τελειωμό δεν έχει, ο λόγος διότι δεν θέλουμε να δώσουμε αγάπη ενώ είναι απλά τα πράγματα, πολύ απλά. Ο Χριστός μίλησε με ρήματα απλά, αυτά εξήλθαν από τον Θεό. Η απλότητα φανερώνει την θεότητα. Για τον Θεό όλα είναι απλά. Τα απλά λόγια του Θεού έχουν σοφία η οποία τραντάζει θετικά το είναι μας ολόκληρο. Για τον εγωιστή όλα είναι πολύπλοκα. Εκείνος λοιπόν θα είναι απλός αλλά με την απλότητα θα υπερβαίνει σε σοφία την σοφία των μαθητών, των προφητών, των πνευματικών ανθρώπων, των ιερέων και όλων των λειτουργών, όμως αυτός ο Παράκλητος, Εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας δεν θα είναι παραπάνω του Θεού Πατέρα, ούτε και παραπάνω του Κυρίου, αφού απ’ Αυτόν τον Κύριο και τον Πατέρα θα πάρει και θα δοξάσει τον Θεό. Μια ακόμα αποστολή του Θεού Πατέρα θα εκπληρώσει και ολοκληρώσει ο Παράκλητος, Εκείνος. Η αποστολή είναι να μάς φανερώσει τον τρόπο να γνωρίσουμε τον Θεό καθώς είναι. Ακόμα, θα μάς βοηθήσει στο να πετάξουμε τον εγωισμό, αλλά και να επανεντάξουμε εαυτούς στον χώρο της ζωής, της άφθαρτης ζωής. Ο Παράκλητος θα μάς μάθει τον τρόπο να συλλάβουμε όλα όσα εξήλθαν από το στόμα του Κυρίου και έχουν ως εξής. Πριν πω αυτό θα ανοίξω μια παρένθεση. Μα, θα μου πει κάποιος, οι Χριστιανοί δεν έχουν την αλήθεια; Και δεύτερον, η πολυπλοκότητα, η σοφία της όποιας επιστήμης δεν είναι αλήθεια, αλλά και η σοφία πολλών συγγραμμάτων από πού προήλθε αφού ο γεννήσαντας οργανισμός όλων είναι ο Θεός; Ναι, όλα απ’ τον Θεό προήλθαν και ο λόγος διότι η αγάπη του θέλησε να ασχοληθεί αλλά και να θεραπεύσει και αυτούς που μολύνθηκαν από τον εγωισμό σε σημείο ώστε να έχουν φύγει από την απλότητα. Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί ο Θεός έφερε όλη αυτή την εξέλιξη; Για να βοηθήσει και αυτούς! Για όλους αυτούς που δεν βλέπουν την απλότητα ανέπτυξε την πολυπλοκότητα ώστε να γνωρίσουν τον Θεό μέσα από τα γονίδια, τα κύτταρα, την ψυχολογία, την παραψυχολογία, την λογοτεχνία, την μηχανολογία, την όποια τεχνολογία ή την όποια επιστήμη κ.λπ.. Επαναλαμβάνω αδέρφια μου, ανάλογα την μόλυνση ο Θεός για να σώσει τον άνθρωπο από την παν μόλυνση του εγωισμού μιλά ποικιλοτρόπως με σκοπό να μην ψάχνει, αλλά να δεχτεί ο άνθρωπος αυτό που ζει με απλότητα. Για να το ζήσει δεν χρειάζεται έρευνα. Τι να δεις, αφού πίσω απ’ όλα κρύβεται η σοφία του Θεού. Με την απλότητα, απλά έχεις την σοφία αφού δέχεσαι τα πράγματα όπως είναι. Για παράδειγμα ας παρατηρήσουμε την καρδιά μας πώς δουλεύει, άντε δώσε εξήγηση άνθρωπε, δεν μιλάω φυσικά για το πόσες βαλβίδες έχει, αλλά για την κίνηση, για την ενέργειά της, από πού πηγάζει. Δεύτερον ο εγκέφαλός μας ζυγίζει ενάμιση κιλό, είναι σκεπτόμενη ύλη, το ογδόντα τοις εκατό αυτού, αν δεν κάνω λάθος, είναι νερό. Καλή λοιπόν και η πολυπλοκότητα αλλά μέχρι το σημείο να θαυμάζεις και μετά να σταματάς και να επιστρέφεις στην απλότητα. Και αυτοί που ερευνούν με αυτόν τον τρόπο όταν φτάσουν δηλαδή και δουν ότι δεν υπάρχει λύση στην ερευνά τους να καταλήξουν και να πουν ότι η ζωή είναι ένα θαύμα και να δοξάσουν το Θεό. Ως εμεγαλυνθη τα έργα σου Κύριε πάντα εν σοφία εποίησας να πουν και να ταπεινωθούν. Θυμάμαι έναν αστροναύτη που αφιέρωσε όλη του την ζωή για να γίνει αστροναύτης και όταν γύρισε απ’ το διάστημα τι είπε; Υπάρχει Θεός! Αυτό είπε. Αδέλφια μου για να ζήσεις χρειάζεται απλότητα και όλα θα λυθούν, όλα τα μυστήρια, γιατί όλα είναι μυστήρια. Μια φορά ένας λέει σε έναν πνευματικό, «Πώς θα δω τον Θεό;» έψαχνε να βρει τον Θεό, και αυτός του απάντησε, «Παιδί μου, τυφλός είσαι; Εδώ και οι τυφλοί τον βλέπουν, εσύ ακόμα δεν τον είδες;», δέστε απλότητα! Φύγε άνθρωπε από το μικρό και φτωχό εγώ σου και να είσαι σίγουρος ότι θα δεις τον Θεό. Ο Θεός είναι παντού! Κοίτα στον καθρέφτη, κοίτα στην θάλασσα, κοίτα στον ουρανό, κοίτα γύρω σου δεν υπάρχει τίποτα πιο εμφανές από τον Θεό αλλά ο εγωισμός δεν τον βλέπει! Εδώ ο ίδιος ο Θεός στάθηκε μπροστά στους υπερήφανους, στους υποκριτές, στους γραμματείς και Φαρισαίους και αυτοί όχι μόνο δεν τον είδαν αλλά και τον σταύρωσαν. Βοήθησέ μας Χριστέ μου να μην μεγαλώσει μέσα μας αυτό το κακό του εγωισμού. Είναι καλύτερα να έχεις την χειρότερη ασθένεια και να βλέπεις τον Θεό παρά να έχεις αυτήν την αμαρτία του εγωισμού που έχει πολλά παρακλάδια, γιατί με αυτόν δεν βλέπεις τίποτα.

Παρ’ όλα αυτά να γνωρίζουμε ότι οι Χριστιανοί όπως και όλα τα έθνη έχουν πολλές αλήθειες αλλά πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων την μία αλήθεια. Αυτή είναι ο Λόγος του Θεού —η απλότητα— ο οποίος αν και φαίνεται νεκρό γράμμα ζωοποιεί. Ο Χριστός είπε, το πνεύμα εστιν το ζωοποιούν η σαρξ ουκ ωφελεί ουδέν (Ιωάννης 6:63). Γιατί δεν ακούμε με απλότητα; Το πνεύμα εστιν το ζωοποιούν. Αν θέλουμε να έχουμε ζωή να αυξηθούμε στο πνεύμα του Θεού, να βρούμε το πνεύμα του Θεού, όχι γρήγορα αποφάσεις, να ψάξουμε.

Συμπέρασμα: Οι Χριστιανοί δεν έχουν ακόμα επίγνωση αυτής της αλήθειας του Χριστού, γι’ αυτό και ο κόσμος πάει σαν κοιμισμένος και ο καθένας μας, αργά ή γρήγορα, θα τρακάρει. Ο κόσμος πάει σαν βάρκα σε μεγάλα κύματα. Απεδείχθη ότι σήμερα για να βρεις εφαρμοσμένη αλήθεια θα πρέπει να ψάξεις όλον τον κόσμο, και τούτο είναι εμφανές, αφού ακόμα και οι ομόθρησκοι, οι Χριστιανοί, δεν έχουν αγάπη μεταξύ τους, δεν έχουν δικαιοσύνη. Δηλαδή ψάχνεις να βρεις έναν πνευματικό και πρέπει να πάρεις το αυτοκίνητο και να τρέχεις, να τρέχεις όλη την ημέρα και να μην μπορείς να βρεις έναν άνθρωπο, έναν πνευματικό και όταν βρεις έναν, εκεί που ελπίζεις, να απελπίζεσαι. Ακόμα, βλέπουμε μέσα στην Ελλάδα και σε όλα τα Χριστιανικά κράτη και σε όλα τα έθνη ανεξαρτήτως δόγματος, φυλής χιλιάδες υποθέσεις να εκκρεμούν και να βρίσκονται στα δικαστήρια. Όμως το σημαντικότερο όλων είναι ότι όσες υποθέσεις δεν έχουν φτάσει στα δικαστήρια, τις δικάζουμε κάθε μέρα μόνοι μας, μεταξύ μας. Μάλιστα τις περισσότερες τις σχεδιάζουμε μόνοι μας χωρίς καν να υπάρχει λόγος, κατά φαντασίαν. Και ξέρετε, όταν λείπει ο Χριστός πολλά σενάρια φτιάχνουμε χωρίς να υπάρχει θέμα, μόνοι μας γινόμαστε δικαστές, δικηγόροι, συνήγοροι, εισαγγελείς συνέχεια. Αν ένας γνωρίσει τον εαυτό του θα δει ότι όλη την ώρα δικάζει μέσα στο μυαλό του ό,τι βλέπει και ό,τι δεν βλέπει. Κάθε λεπτό δεκάδες υποθέσεις που αφορούν εμάς, την χώρα, τον Θεό, τον αδερφό, τα πάντα, δικάζονται μέσα μας και βγάζουμε αποφάσεις και συμπεράσματα ότι εμείς θα μπορούσαμε να τις λύσουμε. Με αυτήν την ταραχή που ζούμε όλη την ώρα πώς είναι δυνατόν να ζήσουμε αφού χρειάζεται ειρήνη, χρειάζεται να αφεθούμε, να εμπιστευθούμε τον Θεό. Μάς έβαλε ο Θεός δικαστές; Μάς έβαλε κριτές στον κόσμο; Τι μάς είπε ο Θεός; Ακολούθει μοι. Τι άλλο μας είπε; Μην κρίνετε. Τι άλλο; Να αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Δεν μάς έβαλε δικαστές να διορθώσουμε με το δικό μας το μυαλό τους συνανθρώπους μας. Δυστυχώς, λοιπόν, όλοι οι άνθρωποι έχουν στήσει μέσα τους ένα αυστηρό δικαστήριο με εισαγγελείς, δικαστές, μάρτυρες, κ.λπ.. και σ’ αυτό το δικαστήριο δεν υπάρχουν και ελαφρυντικά, όλοι είναι καταπέλτες, έχουν δηλαδή αυστηρή συνείδηση, εγωιστική, εωσφορική και τους καταδικάζουν όλους, σπάνια να ελεήσουν κάποιον. Ακόμα και το κοσμικό δικαστήριο πολλές φορές σου δίνει άφεση, σου λέει «Άντε, φύγε», ενώ εμείς δεν δίνουμε άφεση ποτέ! Κάθε λεπτό, ο κάθε άνθρωπος βγάζει αποφάσεις. Αν αυτές εκτυπώνονταν κάθε μέρα ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε ένα κουτί χαρτί τύπου Α4 το οποίο έχει 2000 φύλλα και αν για παράδειγμα καθώς περπατούσαμε είχαμε πάνω μας έναν εκτυπωτή ώστε να εκτυπώνει αυτά που έχει ο εγκέφαλός μας θα βλέπαμε  το χαρτί να σέρνεται πίσω μας γεμάτο αρνητικές εκθέσεις και αποφάσεις! Σπάνια θα βλέπαμε εγκεφάλους να εκτυπώνουν ευχαριστία, αγάπη. Σπάνια ακούς εγκεφάλους να λένε «Δόξα τω Θεώ». Σπάνια ακούς ανθρώπους να λένε «Όπως θέλει ο Θεός». Αποδεικνύεται κάθε στιγμή ότι οι Χριστιανοί στο σύνολό τους δεν ζουν την αγιοπνευματική ζωή αλλά μια κοσμική ζωή με πολλές αντιπαλότητες, συγκρούσεις. Μάλιστα, ακόμα και οι εκκλησίες δεν κηρύττουν τον αγιασμό στο σύνολο του πληθυσμού αλλά ούτε έχουν σαν βάση την κατάργηση της αμαρτίας με την έννοια ότι αυτή γεννά τον θάνατο, αλλά κηρύττουν όλοι την άλλη ζωή στην οποία όταν έρχεται η ώρα τους δεν θέλουν να πάνε και ψάχνουν για καλό γιατρό, ενώ ο Κύριος τόνισε η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν (Λουκάς 17:21). Οι Χριστιανοί δεν έχουν καταλάβει ακόμα ώστε μεταξύ τους να μην είναι αρχηγοί, ανώτεροι ή κατώτεροι, αλλά να είναι μεταξύ τους φίλοι, υπηρέτες, αδελφοί. Όλα αυτά που συμβαίνουν και άλλα πολλά, ειδικότερα μέσω των εθνών, ποιος τα έφερε; Απλά ο εγωισμός. Αυτός δυστυχώς έγινε σήμερα η πανθρησκεία του κόσμου, η οποία έφερε την παν μόλυνση όλου του ανθρώπινου γένους αφού μάς καταλήγει στον θάνατο, ενώ οι προδιαγραφές μας δεν είναι να πεθάνουμε —έχουμε αρχή αλλά δεν έχουμε τέλος— είναι να ζήσουμε με τον Λόγο του Θεού, με την σοφία του Θεού, άφθαρτοι και αθάνατοι, αιώνια μαζί με τον Θεό. Δυστυχώς, δεν υπακούμε στον Θεό, ή μάλλον δεν καταλαβαίνουμε και φτιάχνουμε Θεό στα μέτρα μας.

Αδέλφια μου, πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχική μας πατρίδα ώστε πρώτα να ιδρυθεί η βασιλεία του Θεού μέσα μας. Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν, καθώς, η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν (Λουκάς 17:21 & Ματθαίος 11:12). Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή (Ματθαίος 6:33). Βασιλεία Θεού τι σημαίνει; Να βασιλεύω του έτερου κακού εαυτού μου, να μην υπάρχει τίποτα δηλαδή που να μπορεί να με θέσει σε υποτέλεια, να με φέρει σε αδιέξοδο. Για να το πετύχει αυτό ένα άνθρωπος θα πρέπει να έχει την σοφία του Θεού. Να την έχει συνέχεια κοντά του, να σπουδάζει σε καθημερινή βάση. Το αγαθό να είναι αυξημένο, η αγάπη να είναι αυξημένη, η ειρήνη να είναι αυξημένη. Όλα αυτά να γίνουν νευρώνες στη ζωή του. Μα, θα μου πει κάποιος, γίνεται αυτό; Φυσικά και γίνεται και σίγουρα αυτό που θα κερδίσει ο άνθρωπος είναι ανεκτίμητο. Θα κερδίσει τον Θεό, την ζωή.

Όλοι εμείς είμαστε Έλληνες. Εμείς οι Έλληνες πρέπει να το καταλάβουμε ότι έχουμε την ευθύνη του κόσμου και τούτο αποδεικνύεται γραφικά. Πρώτον, ο Λόγος του Θεού εγράφη στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Υπάρχουν χιλιάδες γλώσσες και ο Θεός επέλεξε να γράψει τον Λόγο του στην ελληνική και εμείς να τον περιφρονούμε έτσι; Αν δεν καταλάβουμε εμείς τη Γραφή ώστε να την αξιοποιήσουμε πώς είναι δυνατόν να την καταλάβουν οι άλλοι; Δεν την καταλαβαίνουμε εμείς, δεν μπορούν να την καταλάβουν και οι άλλοι. Βλέπουν εμάς έτσι όπως είμαστε και λένε «εμείς είμαστε καλύτεροι». Έρχονται σήμερα στην Ελλάδα άνθρωποι από το εξωτερικό, από άλλες χώρες, φτιάχνουν εκκλησίες εδώ στην Ελλάδα και κηρύττουν τους Έλληνες! Αν είναι δυνατόν! Τι να σου πουν αυτοί, αφού δεν κατάλαβες εσύ που είσαι Έλληνας είναι δυνατόν να κατάλαβαν αυτοί; Βέβαια, τα αδύνατα παρά ανθρώποις είναι δυνατά παρά τω Θεώ. Αν υπάρχει αγαθή πρόθεση τότε ναι, μπορεί να συμβεί και αυτό. Αλλά και εσύ που είσαι Έλληνας δεν πρέπει να βρεις τον Θεό; Αυτή είναι η αποστολή μας ως έθνος. Φυσική συνέπεια είναι, αφού εμείς δεν το καταλάβαμε, όλοι να το παρερμηνεύουν το Ευαγγέλιο του Χριστού. Μόνο το Πνεύμα της αληθείας θα μπορέσει να φανερώσει τον Θεό καθώς είναι και ο λόγος διότι οι Χριστιανοί πρέπει να ταπεινωθούν. Η ταπείνωση θα μάς κάνει σύμμορφους της δόξης του Θεού και η μετάγγιση των ιδιοτήτων του Θεού θα γίνει αυτόματα. Επί τινα επιβλέψω αλλ’ η επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου (Ησαΐας 66:2). Αδέλφια μου, αποδεικνύεται τετραγωνικά με μια απλή ματιά ότι οι Χριστιανοί δεν γνωρίζουν τον Λόγο του Θεού, διότι αν γνωρίζεις κάτι το κάνεις τρόπο ζωής, αφού δεν το κάναμε τρόπο ζωής αυτό σημαίνει ότι δεν το ξέρουμε, ας λέμε ότι το ξέρουμε. Διότι αν αυτό είχε αξία για μας θα το είχαμε στην ζωή μας. Αν συλλαμβάναμε ότι η ειρήνη έχει αξία θα είχαμε ειρήνη.   Όταν για παράδειγμα βλέπουμε το STOP στο δρόμο δεν πάμε από εκεί, έχει αξία το STOP, σταματάμε, διότι μπορεί να έρθει κάποιος με φόρα και να τρακάρουμε. Έτσι και εμείς αν βλέπαμε την αξία του Λόγου του Θεού θα τον είχαμε υιοθετήσει, θα ζούσε μέσα μας. Ζούμε την ψευδαίσθηση ότι ξέρουμε, δεν τον ξέρουμε γι’ αυτό υπάρχουν τα προβλήματα, οι ασθένειες, οι συγκρούσεις, οι εγωισμοί. Όλοι, δυστυχώς, όλη την ώρα τρακάρουν μόνοι τους χωρίς λόγο και άλλοι με λόγο. Μάς άνοιξε ο Θεός μπροστά μας μια θύρα. Ποιά είναι αυτή η θύρα; Σήμερα εκατομμύρια φορείς ψάχνουν, ερευνούν, δημιουργούν φάρμακα για να θεραπεύσουν τον άνθρωπο από τον καρκίνο, από διάφορες ασθένειες, κ.λπ. και ο Λόγος του Θεού σε θεραπεύει απ’ όλα αυτά και δεν χρειάζεται να τρέξεις πουθενά, αρκεί να τον κάνεις κτήμα σου, ζωή σου, ιδιοκτησία σου, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να αφιερώσεις χρόνο. Το είπε ο ίδιος ο Χριστός, ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή. Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζουμε.

Ο Παράκλητος, Εκείνος όχι απλώς θα μάς ενώσει με τον Θεό, αλλά θα έχει την εξουσία όταν έρθει η ώρα να ελέγξει τον κόσμο ολόκληρο. Πολλά γεγραμμένα να γνωρίζουμε ότι θα γίνουν στην Ελλάδα. Ξέρουμε όλοι ότι ο Λόγος του Θεού είναι γραμμένος στα ελληνικά. Στην Αποκάλυψη ο Θεός ο ίδιος είπε στον Ιωάννη, εγώ είμαι το Α και το Ω. Αυτά τα γράμματα είναι της ελληνικής αλφαβήτου. Ακόμα να γνωρίζουμε ότι ο Κύριος ήταν Γαλιλαίος, μπορεί να γεννήθηκε στην Γαλιλαία, αλλά οι γονείς του, ο παππούς του ίσως να ήταν Έλληνες. Ο Κύριος λέγονταν Εμμανουήλ, ελληνικό όνομα. Τον Απ. Πέτρο ο Χριστός τον ονόμασε Κηφά που στα ελληνικά σημαίνει Πέτρος. Την μητέρα του την έλεγαν Μαρία. Στην Γραφή αναφέρεται ότι οι Ιουδαίοι ζητούν το θαύμα ενώ οι Έλληνες την σοφία. Η Αποκάλυψη γράφτηκε στην Ελλάδα, στην Πάτμο. Ο Θεός ο ίδιος ήρθε στην Πάτμο σε ένα σπήλαιο και μαζί με τον Ιωάννη έγραψαν την Αποκάλυψη. Υπάρχουν πολλά. Να γνωρίζουμε ότι έχουμε μεγάλη σχέση με τον Θεό σαν έθνος και πρέπει να τον ακολουθήσουμε. Μέσα στην Γραφή αναφέρεται ένα περιστατικό που σαν έθνος ο Θεός μάς δίνει την ευθύνη ώστε να εργαστούμε συνειδητά αφού βάσει των λόγων του Κυρίου έχουμε την ευθύνη του κόσμου. Το περιστατικό αυτό αναφέρεται ως εξής:

 

 

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 12:20-50.

20. Υπήρχαν και μερικοί Έλληνες ανάμεσα σ' εκείνους που ανέβαιναν για να προσκυνήσουν κατά την εορτή.

21. Αυτοί, λοιπόν, ήρθαν στον Φίλιππο, αυτόν από τη Βηθσαϊδά τής Γαλιλαίας, και τον παρακαλούσαν, λέγοντας: Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού.

22. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα· και πάλι ο Ανδρέας και ο Φίλιππος το λένε στον Ιησού.

23. Και ο Ιησούς αποκρίθηκε σ' αυτούς, λέγοντας: Ήρθε η ώρα για να δοξαστεί ο Υιός τού ανθρώπου.

Οι Έλληνες θα δοξάσουν τον Θεό. Πώς; Ο Κύριος συνέχισε να λέει:

24. Σας διαβεβαιώνω απόλυτα: Αν ο κόκκος του σιταριού δεν πέσει στη γη και πεθάνει, αυτός μονάχος μένει· αν, όμως, πεθάνει, φέρνει πολύ καρπό. 25. Όποιος αγαπάει την ψυχή του, θα τη χάσει· και όποιος μισεί την ψυχή του σε τούτο τον κόσμο, θα τη φυλάξει σε αιώνια ζωή.

Όλα αυτά γράφτηκαν στα ελληνικά. Συνέχισε ο Κύριος να λέει, για να δούμε τι γράφτηκε στα ελληνικά.

26. Αν κάποιος εμένα υπηρετεί, εμένα ας ακολουθεί· και όπου είμαι εγώ, εκεί θα είναι και ο δικός μου υπηρέτης· και αν κάποιος υπηρετεί εμένα, θα τον τιμήσει ο Πατέρας.

27. Τώρα η ψυχή μου είναι ταραγμένη· και τι να πω; Πατέρα, σώσε με από τούτη την ώρα. Αλλά, γι' αυτό ήρθα σε τούτη την ώρα.

28. Πατέρα, δόξασε το δικό σου όνομα. Μια φωνή, λοιπόν, ήρθε από τον ουρανό: Και δόξασα, και θα δοξάσω ξανά.

29. Το πλήθος, λοιπόν, που παραστεκόταν και άκουσε, έλεγε ότι έγινε βροντή. Άλλοι έλεγαν; Ένας άγγελος του μίλησε.

30. Ο Ιησούς αποκρίθηκε και είπε: Αυτή η φωνή δεν έγινε για μένα, αλλά για σας.

31. Τώρα είναι η κρίση αυτού τού κόσμου· τώρα ο άρχοντας αυτού τού κόσμου θα ριχτεί έξω·

32. και εγώ, όταν υψωθώ από τη γη, θα τους ελκύσω όλους στον εαυτό μου.

33. (Κι αυτό το έλεγε, δείχνοντας με ποιον θάνατο επρόκειτο να πεθάνει).

34. Το πλήθος αποκρίθηκε σ' αυτόν: Εμείς ακούσαμε από τον νόμο, ότι: Ο Χριστός μένει στον αιώνα· και πώς εσύ λες, ότι: Πρέπει να υψωθεί ο Υιός τού ανθρώπου; Ποιος είναι αυτός ο Υιός τού ανθρώπου;

35. Ο Ιησούς, λοιπόν, είπε σ' αυτούς: Λίγο καιρό ακόμα το φως είναι μαζί σας. Περπατάτε ενόσω έχετε το φως, για να μη σας καταφτάσει το σκοτάδι· και όποιος περπατάει μέσα στο σκοτάδι, δεν ξέρει πού πηγαίνει.

Σήμερα δηλαδή που έχουμε καιρό να μαζέψουμε αμάραντο θησαυρό.

36. Ενόσω έχετε το φως, πιστεύετε στο φως, για να γίνετε γιοι τού φωτός. Αυτά μίλησε ο Ιησούς, κι όταν έφυγε, κρύφτηκε απ' αυτούς.

37. Κι ενώ έκανε τόσα θαύματα μπροστά τους, δεν πίστευαν σ' αυτόν·

38. για να εκπληρωθεί ο λόγος τού προφήτη Ησαΐα, που είπε: «Κύριε, ποιος πίστεψε στο κήρυγμά μας; Και ο βραχίονας του Κυρίου σε ποιον αποκαλύφθηκε;».

39. Γι' αυτό, δεν μπορούσαν να πιστεύουν, επειδή ο Ησαΐας είπε πάλι:

40. «Τύφλωσε τα μάτια τους, και σκλήρυνε την καρδιά τους· για να μη δουν με τα μάτια, και καταλάβουν με την καρδιά, και επιστρέψουν, και τους γιατρέψω».

Αν θέλουμε να έχουμε ολοκληρωμένη αλήθεια πρέπει να έχουμε ολοκληρωμένη, καθαρή καρδιά. Λίγο μολυσμένη να είναι η καρδιά μας θα έχουμε και λιγότερο ολοκληρωμένη αλήθεια.

41. Αυτά είπε ο Ησαΐας, όταν είδε τη δόξα του, και μίλησε γι' αυτόν.

42. Αλλ' όμως, και από τους άρχοντες πολλοί πίστεψαν σ' αυτόν· εντούτοις, εξαιτίας των Φαρισαίων δεν ομολογούσαν, για να μη γίνουν αποσυνάγωγοι.

43. Επειδή, αγάπησαν τη δόξα των ανθρώπων περισσότερο, παρά τη δόξα τού Θεού.

44. Και ο Ιησούς έκραξε και είπε: Αυτός που πιστεύει σε μένα, δεν πιστεύει σε μένα, αλλά σ' αυτόν που με απέστειλε·

45. κι αυτός που θωρεί εμένα, θωρεί αυτόν που με απέστειλε.

46. Εγώ φως ήρθα στον κόσμο, για να μη μείνει μέσα στο σκοτάδι καθένας που πιστεύει σε μένα.

47. Και αν κάποιος ακούσει τα λόγια μου, και δεν πιστέψει, εγώ δεν τον κρίνω· επειδή, δεν ήρθα για να κρίνω τον κόσμο, αλλά για να σώσω τον κόσμο.

48. Εκείνος που αθετεί εμένα, και δεν δέχεται τα λόγια μου, έχει αυτόν που τον κρίνει· ο λόγος που μίλησα, εκείνος θα τον κρίνει κατά την έσχατη ημέρα.

49. Επειδή, εγώ δεν μίλησα από τον εαυτό μου, αλλά ο Πατέρας που με απέστειλε, αυτός μου έδωσε εντολή, τι να πω, και τι να μιλήσω·

50. και ξέρω ότι η εντολή του είναι αιώνια ζωή. Όσα, λοιπόν, εγώ μιλάω, όπως μου είπε ο Πατέρας, έτσι μιλάω.

Έχουμε τον νόμο του Θεού, δεν χρειάζεται να υιοθετούμε τον νόμο της αμαρτίας και να δαιμονιζόμαστε κάθε στιγμή. Η εντολή του Θεού είναι αιώνια ζωή.

Όλα αυτά αδέλφια μου γράφτηκαν στα ελληνικά, για εμάς, για να τα καταλάβουμε εμείς, γι’ αυτό τα διαβάζουμε, για να φύγει ο εγωισμός, να έρθει η απλότητα, να εννοήσουμε τι γράφει ο Λόγος του Θεού. Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στον Λόγο του Θεού και ο καθένας μπορεί να ρίχνει ματιές συνέχεια μέσα σ’ αυτόν, κάθε στιγμή, ώστε το Ευαγγέλιο του Χριστού να γίνει η αντιβίωσή μας. 

 

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 13.

1. ΚΑΙ πριν από τη γιορτή τού Πάσχα, ο Ιησούς, ξέροντας ότι ήρθε η ώρα του, για να αναχωρήσει από τον κόσμο τούτο προς τον Πατέρα, έχοντας αγαπήσει τους δικούς του που ήσαν μέσα στον κόσμο, τους αγάπησε σε τέλειο βαθμό.

2. Και αφού έγινε δείπνο, (ο δε διάβολος είχε ήδη βάλει στην καρδιά τού Ιούδα τού Σίμωνα, του Ισκαριώτη, να τον παραδώσει)·

3. ο Ιησούς, ξέροντας ότι ο Πατέρας έδωσε σ' αυτόν τα πάντα στα χέρια του, και ότι από τον Θεό βγήκε και προς τον Θεό πηγαίνει,

4. σηκώνεται από το δείπνο, και βγάζει τα ιμάτιά του, παίρνοντας δε μια πετσέτα, ζώστηκε ολόγυρα στη μέση.

5. Έπειτα, βάζει νερό στη λεκάνη, και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών, και να τα σκουπίζει με την πετσέτα, που είχε ολόγυρα στη μέση.

6. Έρχεται, λοιπόν, στον Σίμωνα Πέτρο· και εκείνος τού λέει: Κύριε, εσύ μου πλένεις τα πόδια;

7. Ο Ιησούς αποκρίθηκε και του είπε: Εκείνο που εγώ κάνω, εσύ δεν το ξέρεις τώρα, θα το γνωρίσεις, όμως, ύστερα απ' αυτά.

8. Ο Πέτρος λέει σ' αυτόν: Δεν θα πλύνεις τα πόδια μου στον αιώνα. Ο Ιησούς αποκρίθηκε και του είπε: Αν δεν σε πλύνω, δεν έχεις μέρος μαζί μου.

9. Ο Σίμωνας Πέτρος λέει σ' αυτόν: Κύριε, όχι μονάχα τα πόδια μου, αλλά και τα χέρια, και το κεφάλι.

10. Ο Ιησούς λέει σ' αυτόν: Εκείνος που είναι λουσμένος δεν έχει ανάγκη παρά μονάχα τα πόδια να πλύνει, για τον λόγο ότι είναι ολόκληρος καθαρός· εσείς είστε καθαροί, αλλά όχι όλοι.

11. Επειδή, ήξερε εκείνον που επρόκειτο να τον παραδώσει· γι' αυτό, είπε: Δεν είστε όλοι καθαροί.

12. Αφού, λοιπόν, έπλυνε τα πόδια τους, και πήρε τα ιμάτιά του, όταν κάθησε ξανά, τους είπε: Ξέρετε τι σας έκανα;

13. Εσείς με φωνάζετε: Ο δάσκαλος και ο Κύριος· και καλά λέτε, επειδή είμαι.

14. Αν, λοιπόν, εγώ, ο Κύριος και ο δάσκαλος, σας έπλυνα τα πόδια, κι εσείς χρωστάτε να πλένετε ο ένας τα πόδια τού άλλου.

15. Επειδή, παράδειγμα έδωσα σε σας, για να κάνετε κι εσείς, όπως εγώ έκανα σε σας.

16. Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, δεν υπάρχει δούλος ανώτερος από τον κύριό του ούτε απόστολος ανώτερος από εκείνον που τον απέστειλε.

17. Αν τα ξέρετε αυτά, είστε μακάριοι, αν τα κάνετε.

18. Δεν το λέω αυτό για όλους εσάς· εγώ ξέρω ποιους διάλεξα· αλλά, για να εκπληρωθεί η γραφή: «Αυτός που τρώει μαζί μου το ψωμί, σήκωσε εναντίον μου τη φτέρνα του».

19. Από τώρα σας το λέω αυτό, πριν γίνει, για να πιστέψετε όταν γίνει, ότι εγώ είμαι.

20. Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, όποιος δέχεται αυτόν που θα αποστείλω, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται αυτόν που με απέστειλε.

21. Αφού ο Ιησούς είπε αυτά, ταράχτηκε στο πνεύμα(···) του, και έδωσε μαρτυρία και είπε: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, ότι, ένας από σας θα με παραδώσει.

22. Οι μαθητές έβλεπαν, λοιπόν, ο ένας τον άλλον, απορώντας για ποιον το λέει.

23. Καθόταν δε γερμένος στον κόρφο τού Ιησού ένας από τους μαθητές του, τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς.

24. Ο Σίμωνας Πέτρος, λοιπόν, του κάνει νεύμα για να ρωτήσει ποιος είναι αυτός για τον οποίο το λέει.

25. Και εκείνος, αφού έπεσε επάνω στο στήθος τού Ιησού, λέει σ' αυτόν: Κύριε, ποιος είναι;

26. Ο Ιησούς αποκρίνεται: Είναι εκείνος, στον οποίο εγώ, αφού βουτήξω στο πιάτο το κομματάκι τού ψωμιού, θα το δώσω. Και αφού βούτηξε το κομματάκι τού ψωμιού στο πιάτο, το δίνει στον Ιούδα τού Σίμωνα, τον Ισκαριώτη.

27. Και ύστερα από το κομματάκι τού ψωμιού, τότε μπήκε μέσα σ' εκείνον ο σατανάς. Του λέει, λοιπόν, ο Ιησούς: Ό,τι κάνεις, κάν' το, το ταχύτερο.

28. Αυτό, όμως, κανένας από τους καθισμένους δεν το κατάλαβε για ποιον σκοπό το είπε σ' αυτόν.

29. Επειδή, μερικοί νόμιζαν, μια που ο Ιούδας είχε το γλωσσόκομο, ότι ο Ιησούς λέει σ' αυτόν: Αγόρασε όσα έχουμε ανάγκη για τη γιορτή· ή, να δώσει κάτι στους φτωχούς.

30. Καθώς, λοιπόν, εκείνος πήρε το κομματάκι τού ψωμιού, βγήκε αμέσως έξω· ήταν δε νύχτα.

31. Όταν, λοιπόν, εκείνος βγήκε έξω, ο Ιησούς λέει: Τώρα δοξάστηκε ο Υιός τού ανθρώπου, και ο Θεός δοξάστηκε σ' αυτόν.

32. Αν ο Θεός δοξάστηκε σ' αυτόν, και ο Θεός θα τον δοξάσει μέσα στον εαυτό του, και θα τον δοξάσει αμέσως.

33. Παιδάκια μου, λίγο ακόμα είμαι μαζί σας. Θα με ζητήσετε· και όπως είπα στους Ιουδαίους, ότι: Όπου πηγαίνω εγώ, εσείς δεν μπορείτε νάρθετε, το λέω τώρα και σε σας.

34. Καινούργια εντολή σάς δίνω: Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον· όπως εγώ σας αγάπησα, κι εσείς να αγαπάτε ο ένας τον άλλον.

35. Από τούτο θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη ο ένας προς τον άλλον.

36. Ο Σίμωνας Πέτρος λέει σ' αυτόν: Κύριε, πού πηγαίνεις; Ο Ιησούς απάντησε σ' αυτόν: Όπου πηγαίνω, δεν μπορείς τώρα να με ακολουθήσεις· ύστερα, όμως, θα με ακολουθήσεις.

37. Του λέει ο Πέτρος: Κύριε, γιατί δεν μπορώ να σε ακολουθήσω τώρα; Την ψυχή μου θα βάλω για χάρη σου.

38. Ο Ιησούς αποκρίθηκε σ' αυτόν: Την ψυχή σου θα βάλεις για χάρη μου; Σε διαβεβαιώνω απόλυτα, δεν θα λαλήσει ο πετεινός, μέχρις ότου με απαρνηθείς τρεις φορές.

 

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 14.

1. ΑΣ μη ταράζεται η καρδιά σας· πιστεύετε στον Θεό, και σε μένα πιστεύετε.

2. Στο σπίτι τού Πατέρα μου υπάρχουν πολλά οικήματα· ειδάλλως, θα σας έλεγα· πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο.

Δηλαδή, υπάρχει ήδη η βασιλεία του Θεού, υπάρχουν ήδη σπίτια να μάς υποδεχτούν.

3. Και αφού πάω και σας ετοιμάσω τόπο, έρχομαι πάλι, και θα σας παραλάβω κοντά σε μένα, για να είστε κι εσείς, όπου είμαι εγώ.

4. Και όπου εγώ πηγαίνω ξέρετε, και τον δρόμο ξέρετε.

Ο δρόμος είναι ο αγιασμός.

5. Ο Θωμάς λέει σ' αυτόν: Κύριε, δεν ξέρουμε πού πηγαίνεις· και πώς μπορούμε να ξέρουμε τον δρόμο;

6. Ο Ιησούς λέει σ' αυτόν: Εγώ είμαι ο δρόμος, και η αλήθεια, και η ζωή· κανένας δεν έρχεται στον Πατέρα, παρά μόνον διαμέσου εμού·

7. αν γνωρίζατε εμένα, θα γνωρίζατε και τον Πατέρα μου· και από τώρα τον γνωρίζετε, και τον είδατε.

8. Λέει σ' αυτόν ο Φίλιππος: Κύριε, δείξε σε μας τον Πατέρα, και μας αρκεί.

9. Ο Ιησούς λέει σ' αυτόν: Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, και δεν με γνώρισες, Φίλιππε; Όποιος είδε εμένα, είδε τον Πατέρα· και πώς εσύ λες: Δείξε σε μας τον Πατέρα;

10. Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι σε ενότητα με τον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι σε ενότητα με μένα; Τα λόγια που εγώ μιλάω σε σας, δεν τα μιλάω από τον εαυτό μου· αλλά, ο Πατέρας που μένει σε ενότητα με μένα, αυτός εκτελεί τα έργα.

11. Πιστεύετε σε μένα ότι εγώ είμαι σε ενότητα με τον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι σε ενότητα με μένα· ειδάλλως, εξαιτίας αυτών των έργων πιστεύετε σε μένα.

12. Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, όποιος πιστεύει σε μένα, τα έργα που εγώ κάνω, θα κάνει κι εκείνος, και μεγαλύτερα απ' αυτά θα κάνει· επειδή, εγώ πηγαίνω προς τον Πατέρα μου.

13. Και ό,τι αν ζητήσετε στο όνομά μου, θα το κάνω, για να δοξαστεί ο Πατέρας στον Υιό.

14. Αν ζητήσετε κάτι στο όνομά μου, εγώ θα το κάνω.

15. Αν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου.

Εδώ, ούτε που τις ξέρει ο κόσμος τις εντολές του Θεού πόσο μάλλον να τις φυλάξει. Δεν πρέπει να φροντίσουμε να τις μάθουμε για να τις φυλάξουμε; Πρέπει, λοιπόν, να τις φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού!

16. Και εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα σας δώσει έναν άλλον Παράκλητο, για να μένει μαζί σας στον αιώνα,

17. το Πνεύμα τής αλήθειας, το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να λάβει, επειδή δεν το βλέπει ούτε το γνωρίζει· εσείς, όμως, το γνωρίζετε, επειδή μένει μαζί σας, και μέσα σας θα είναι.

Είδατε λοιπόν αδέρφια μου, πρώτα θα έρθει το πνεύμα αυτό στους ανθρώπους του Θεού, για να γνωρίσουν Εκείνον, όταν έρθει η ώρα, που το αναφέρει παρακάτω. Δηλαδή, το πνεύμα της αληθείας δεν θα το έχει μόνο ένας άνθρωπος αλλά θα το έχουν πολλοί. Σιγά – σιγά καθώς θα κάνουν τον αγώνα τους θα γνωρίσουν αυτό το πνεύμα και έτσι στην συνέχεια θα γνωρίσουν και τον Παράκλητο, Εκείνον, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, για να τον ακολουθήσουν ώστε να γίνει ένας λαός, μια ποίμνη με έναν ποιμένα, τον Χριστό.

18. Δεν θα σας αφήσω ορφανούς· έρχομαι σε σας.

19. Λίγο ακόμα, και ο κόσμος δεν με βλέπει πλέον· εσείς, όμως, με βλέπετε· επειδή, εγώ ζω, κι εσείς θα ζείτε.

Ο κόσμος δεν μπορεί να δει τον Θεό γιατί έχει μέσα του το εωσφορικό πνεύμα. Οι  άνθρωποι του Θεού όμως θα αρχίσουν να τον βλέπουν. Μπορεί στην αρχή να μην τον βλέπουν καθαρά, να υπάρχουν σύννεφα όπως συμβαίνει με τον ήλιο όταν έχει συννεφιά, δεν τον βλέπεις, αλλά περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να φυσήξει αεράκι να διώξει τα σύννεφα και να τον δεις καθαρά. Κοιτάς προς τα πάνω συνέχεια.  

20. Κατά την ημέρα εκείνη θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι σε ενότητα με τον Πατέρα μου, κι εσείς σε ενότητα με μένα, και εγώ σε ενότητα με σας.

21. Εκείνος που έχει τις εντολές μου και τις τηρεί, εκείνος είναι που με αγαπάει· και εκείνος που με αγαπάει, θα αγαπηθεί από τον Πατέρα μου· και εγώ θα τον αγαπήσω, και σ' αυτόν θα φανερώσω τον εαυτό μου.

22. Ο Ιούδας (όχι ο Ισκαριώτης) λέει σ' αυτόν: Κύριε, τι συμβαίνει ότι πρόκειται να φανερώσεις σε μας τον εαυτό σου, και όχι στον κόσμο;

23. Ο Ιησούς αποκρίθηκε και του είπε: Αν κάποιος με αγαπάει, θα φυλάξει τον λόγο μου, και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει, και θάρθουμε σ' αυτόν, και θα κατοικήσουμε μέσα σ' αυτόν.

24. Εκείνος που δεν με αγαπάει, δεν φυλάττει τα λόγια μου. Και ο λόγος που ακούτε, δεν είναι δικός μου, αλλά του Πατέρα που με απέστειλε.

25. Αυτά τα μίλησα σε σας, ενώ βρίσκομαι μαζί σας.

26. Και ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιο, που ο Πατέρας θα στείλει στο όνομά μου, εκείνος θα σας τα διδάξει όλα, και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα είπα προς εσάς.

27. Ειρήνη αφήνω σε σας, ειρήνη τη δική μου δίνω σε σας· όχι όπως δίνει ο κόσμος, σας δίνω εγώ. Ας μη ταράζεται η καρδιά σας μήτε να δειλιάζει.

28. Ακούσατε ότι εγώ σας είπα: Πηγαίνω και έρχομαι προς εσάς. Αν με αγαπούσατε, θα χαιρόσασταν ότι είπα: Πηγαίνω προς τον Πατέρα· επειδή, ο Πατέρας μου είναι μεγαλύτερός μου.

29. Και τώρα σας το είπα πριν γίνει, για να πιστέψετε όταν γίνει.

30. Δεν θα μιλήσω πολλά πλέον μαζί σας· επειδή, έρχεται ο άρχοντας τούτου τού κόσμου, και δεν έχει τίποτε μέσα σε μένα.

31. Αλλά, για να γνωρίσει ο κόσμος ότι αγαπάω τον Πατέρα και, όπως με πρόσταξε ο Πατέρας, έτσι κάνω. Σηκωθείτε, ας αναχωρήσουμε από εδώ.

 

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 15.

1. Εγώ είμαι η άμπελος η αληθινή, και ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός.

2. Κάθε κλήμα σε μένα, το οποίο δεν φέρνει καρπό, το αποκόπτει· και καθένα το οποίο φέρνει καρπό, το καθαρίζει, για να φέρει περισσότερο καρπό.

3. Τώρα, εσείς είστε καθαροί, εξαιτίας του λόγου που σας μίλησα.

4. Μείνετε ενωμένοι μαζί μου και εγώ ενωμένος μαζί σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, αν δεν μείνει ενωμένο με την άμπελο, έτσι κι εσείς, αν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου.

5. Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου, και εγώ μαζί του, αυτός φέρνει πολύ καρπό· επειδή, χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε.

6. Αν κάποιος δεν μείνει ενωμένος μαζί μου, ρίχνεται έξω, όπως το κλήμα, και ξεραίνεται· και τα μαζεύουν και τα ρίχνουν σε φωτιά, και καίγονται.

7. Αν μείνετε ενωμένοι μαζί μου, και τα λόγια μου μείνουν μέσα σας, θα ζητάτε ό,τι αν θέλετε, και θα γίνει σε σας.

8. Κατά τούτο δοξάζεται ο Πατέρας μου, στο να φέρετε πολύ καρπό· και έτσι θα είστε μαθητές μου.

9. Όπως ο Πατέρας αγάπησε εμένα, και εγώ αγάπησα εσάς, μείνετε στην αγάπη μου.

10. Αν φυλάξετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου· όπως εγώ φύλαξα τις εντολές τού Πατέρα μου, και μένω στην αγάπη του.

Ο Θεός δεν υπογράφει με κανέναν συμβόλαιο και σε κανέναν δεν λέει,  «Πάει τελείωσε, εσύ είσαι κοντά μου». Αν ο άνθρωπος τηρεί τις εντολές του Θεού τότε μένει, είναι κοντά του.

11. Αυτά μίλησα σε σας, για να μείνει μέσα σας η χαρά μου, και η χαρά σας να είναι πλήρης.

12. Αυτή είναι η εντολή μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως εγώ σας αγάπησα.

13. Μεγαλύτερη από τούτη την αγάπη δεν έχει κανένας, το να βάλει κάποιος την ψυχή του για χάρη των φίλων του.

14. Εσείς είστε φίλοι μου, αν κάνετε όσα εγώ σας παραγγέλλω.

15. Δεν σας λέω πλέον δούλους, επειδή ο δούλος δεν ξέρει τι κάνει ο κύριός του· εσάς, όμως, σας αποκάλεσα φίλους, επειδή όλα όσα άκουσα από τον Πατέρα μου, σας τα φανέρωσα.

Είδατε πώς μάς κάνει οικείους του ο Θεός; Με το να μάς αποκαλύψει τον νου του, την λογική του, τα θέλω του. Με το να τον γνωρίσουμε. Έτσι γινόμαστε και εμείς οικείοι, φίλοι.

16. Εσείς δεν διαλέξατε εμένα, αλλά εγώ διάλεξα εσάς, και σας διέταξα, για να πάτε εσείς και να κάνετε καρπό, και ο καρπός σας να μένει· ώστε, ό,τι αν ζητήσετε από τον Πατέρα στο όνομά μου, να σας το δώσει.

17. Αυτά σας παραγγέλλω, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον.

Αυτά τα λόγια χτυπούν το κεφάλι μας, είναι σαν πρόκες που καρφώνονται δυνατά στο κεφάλι μας και ζωοποιούν το σώμα μας, τον εγκέφαλό μας. Μάς δίνουν αξία όλα αυτά. Πότε έχει αξία ο άνθρωπος; Όταν έχει χρήματα ή όταν έχει αγάπη, ή όταν δεν θυμώνει; Αυτόν τον άνθρωπο τον εκτιμούν σιγά – σιγά και τον αναγνωρίζουν όλοι. Στον ταπεινό και στον άνθρωπο που παρουσιάζει αγάπη υποκλίνεται ο Θεός. Είναι πολλοί που κάνουν σαν τα κοκόρια μέρα - νύχτα, γεμάτοι εγωισμό, κάνουν πως τα ξέρουν όλα, κάνουν τους ποιμένες κ.λπ.. Την ταπείνωση παιδάκι μου, δεν την ξέρεις; Σε έβαλε εσένα ο Θεός να λύσεις το πρόβλημα της ανθρωπότητας; Κάνε την δουλειά σου την πνευματική με αγάπη και μην παρουσιάζεσαι σαν ανώτερος γιατί από στιγμή σε στιγμή έρχεται η πτώση. Πριν την πτώση, λέει ο Λόγος του Θεού, έρχεται ο εγωισμός. Πρώτα ο άνθρωπος κάνει τον μεγάλο και τον τρανό και μετά πέφτει.

18. Αν ο κόσμος σάς μισεί, να ξέρετε ότι πρωτύτερα από σας μίσησε εμένα.

19. Αν ήσασταν από τον κόσμο, ο κόσμος θα αγαπούσε το δικό του· επειδή, όμως, δεν είστε από τον κόσμο, αλλά εγώ σας διάλεξα από τον κόσμο, γι' αυτό ο κόσμος σάς μισεί.

20. Να θυμάστε τον λόγο, που εγώ σας είπα: Δεν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τον κύριό του. Αν εμένα έθεσαν υπό διωγμό, θα θέσουν υπό διωγμό και σας· αν φύλαξαν τον λόγο μου, θα φυλάξουν και τον δικό σας.

21. Αλλά, όλα αυτά θα τα κάνουν σε σας εξαιτίας τού ονόματός μου, επειδή δεν ξέρουν αυτόν που με απέστειλε.

22. Αν δεν είχα έρθει και δεν τους είχα μιλήσει, δεν θα είχαν αμαρτία· τώρα, όμως, δεν έχουν πρόφαση για την αμαρτία τους.

23. Εκείνος που μισεί εμένα, μισεί και τον Πατέρα μου.

24. Αν δεν είχα κάνει ανάμεσά τους τα έργα, που κανένας άλλος δεν έκανε, δεν θα είχαν αμαρτία· τώρα, όμως, και είδαν, και μίσησαν, και εμένα και τον Πατέρα μου.

25. Αλλά, αυτό έγινε, για να εκπληρωθεί ο λόγος που είναι γραμμένος μέσα στον νόμο τους, ότι: «Με μίσησαν χωρίς αιτία».

26. Όταν, όμως, έρθει ο Παράκλητος, που εγώ θα στείλω σε σας από τον Πατέρα, το Πνεύμα τής αλήθειας, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, εκείνος θα δώσει μαρτυρία για μένα.

27. Αλλά κι εσείς δίνετε μαρτυρία, επειδή εξαρχής είστε μαζί μου.

 

Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, Κεφάλαιο 17.

1. ΑΥΤΑ μίλησε ο Ιησούς, και ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, και είπε: Πατέρα, ήρθε η ώρα· δόξασε τον Υιό σου, για να σε δοξάσει και ο Υιός σου·

2. καθώς του έδωσες εξουσία επάνω σε κάθε σάρκα, για να δώσει αιώνια ζωή σε όλους όσους έδωσες σ' αυτόν.

3. Κι αυτή είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν εσένα τον μόνον αληθινό Θεό, και εκείνον τον οποίον απέστειλες, τον Ιησού Χριστό.

4. Εγώ σε δόξασα επάνω στη γη· το έργο, που μου έδωσες να κάνω, το τελείωσα.

Δεν το είχε τελειώσει ακόμα αλλά ήταν αποφασισμένος να το τελειώσει! Έτσι και εμείς όταν μέσα μας ο Θεός δει την απόφασή μας, θα τρέξουν οι ευλογίες νωρίτερα, πριν ακόμα κάνουμε αυτό που μάς είπε, γιατί ξέρει ο Θεός τι είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε.

Αδέλφια μου, όλα αυτά γράφτηκαν στην ελληνική γλώσσα. Δεν πρέπει μέρα - νύχτα αυτά να είναι η ζωή μας; Τι επιδιώκουμε από τον κόσμο; Τι θέλουμε να ζήσουμε; Δηλαδή, οι άλλοι γύρω μας που το έζησαν αυτό που ζητάμε να ζήσουμε και εμείς από τον κόσμο είναι ευτυχισμένοι; Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε την υπέρβαση, να γίνουμε αυτό που ζητάει ο Θεός;

5. Και, τώρα, εσύ Πατέρα, δόξασέ με κοντά σου, με τη δόξα που είχα κοντά σε σένα, πριν γίνει ο κόσμος.

6. Φανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους, που μου έδωσες από τον κόσμο. Δικοί σου ήσαν, και τους έδωσες σε μένα, και φύλαξαν τον λόγο σου.

7. Τώρα, γνώρισαν ότι όλα όσα μου έδωσες είναι από σένα·

8. επειδή, τα λόγια που μου έδωσες, τα έδωσα σ' αυτούς· κι αυτοί δέχθηκαν, και γνώρισαν αληθινά ότι από σένα εξήλθα· και πίστεψαν ότι εσύ με απέστειλες.

9. Εγώ γι' αυτούς παρακαλώ· δεν παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για εκείνους τους οποίους μου έδωσες, επειδή δικοί σου είναι.

10. Και όλα τα δικά μου, δικά σου είναι, και τα δικά σου, δικά μου· και δοξάστηκα μέσα σ' αυτούς.

11. Και δεν είμαι πλέον μέσα στον κόσμο, αλλά αυτοί είναι μέσα στον κόσμο, και εγώ έρχομαι σε σένα. Πατέρα άγιε, φύλαξέ τους στο όνομά σου, αυτούς που μου έδωσες, για να είναι ένα, όπως εμείς.

12. Όταν εγώ ήμουν μαζί τους μέσα στον κόσμο, εγώ τους διαφύλαγα στο όνομά σου· διαφύλαξα εκείνους που μου έδωσες, και κανένας απ' αυτούς δεν χάθηκε, παρά μονάχα ο γιος τής απώλειας, για να εκπληρωθεί η γραφή.

13. Τώρα, όμως, έρχομαι σε σένα, κι αυτά τα μιλάω μέσα στον κόσμο, για να έχουν τη χαρά μου μέσα τους πλήρη.

14. Εγώ τους έδωσα τον λόγο σου· και ο κόσμος τούς μίσησε, επειδή δεν είναι από τον κόσμο, όπως εγώ δεν είμαι από τον κόσμο.

15. Δεν παρακαλώ να τους σηκώσεις από τον κόσμο, αλλά να τους διαφυλάξεις από τον πονηρό.

16. Από τον κόσμο δεν είναι, όπως εγώ δεν είμαι από τον κόσμο.

17. Αγίασέ τους μέσα στην αλήθεια σου· ο λόγος ο δικός σου είναι αλήθεια.

18. Όπως απέστειλες εμένα στον κόσμο, και εγώ απέστειλα αυτούς στον κόσμο.

19. Και για χάρη τους εγώ αγιάζω τον εαυτό μου, για να είναι κι αυτοί αγιασμένοι μέσα στην αλήθεια.

20. Και δεν παρακαλώ μονάχα γι' αυτούς, αλλά και για εκείνους που θα πιστέψουν σε μένα διαμέσου τού λόγου τους·

Αυτοί είμαστε όλοι εμείς. Ανήκουμε στον μακαρισμό, μακάριοι οι μή ιδόντες και πιστεύσαντες. Τι μάς εμποδίζει λοιπόν να αντιληφθούμε όλη αυτή την σοφία, να την βάλουμε στην ζωή μας και να πάρουμε θέση ευθύνης μέσα στην Δημιουργία, απέναντι στον εαυτό μας, απέναντι στον Θεό, απέναντι στον κόσμο ώστε να χρησιμοποιηθούμε ως σκεύη εκλογής για την δόξα του Θεού και την σωτηρία του κόσμου; Τι μεγαλύτερο απ’ αυτό να μάς δώσει ο Θεός; Γι’ αυτό μάς κάλεσε, να γίνουμε σκεύη εκλογής, να γίνουμε αγάπη.

21. για να είναι όλοι ένα· όπως εσύ, Πατέρα, είσαι σε ενότητα με μένα και εγώ σε ενότητα με σένα, να είναι κι αυτοί ένα σε ενότητα με μας· για να πιστέψει ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλες.

22. Και εγώ, τη δόξα που μου έδωσες, έδωσα σ' αυτούς· για να είναι ένα, όπως εμείς είμαστε ένα.

23. Εγώ σε ενότητα μ' αυτούς, κι εσύ σε ενότητα με μένα· για να είναι σε μια ολοκληρωμένη ενότητα, και να γνωρίζει ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλες, και τους αγάπησες όπως αγάπησες εμένα.

24. Πατέρα, εκείνους που μου έδωσες, θέλω, όπου είμαι εγώ, να είναι και εκείνοι μαζί μου· για να θωρούν τη δόξα τη δική μου, την οποία μου έδωσες, επειδή με αγάπησες πριν από τη δημιουργία τού κόσμου.

25. Πατέρα δίκαιε, και ο κόσμος δεν σε γνώρισε, εγώ όμως σε γνώρισα, κι αυτοί γνώρισαν ότι εσύ με απέστειλες.

26. Και τους φανέρωσα το όνομά σου, και θα το φανερώσω, για να είναι η αγάπη, με την οποία με αγάπησες, μέσα τους, και εγώ μέσα σ' αυτούς.

 

Ο Χριστός αδέλφια μου όταν μπει μέσα μας διά του Λόγου του θα μάς βοηθήσει να φύγουμε από την παναμαρτία του εωσφορικού εγωισμού. Όταν φύγει ο εγωισμός θα φύγει η λοίμωξη που δημιουργεί στον εγκέφαλό μας την σύγχυση. Όταν φύγει η σύγχυση θα έρθει η ειρήνη, θα έρθει η δικαιοσύνη, θα έρθει η αγάπη, θα έρθει η απλότητα, θα έρθει ο Θεός. Όταν αδέλφια μου φύγει ο εγωισμός θα φύγει και όλο το σύνταγμα της παρά φύσιν ζωής μας την οποίαν επέβαλαν σε εμάς οι νόμοι της αμαρτίας, τα πνεύματα της αποστασίας, σε σημείο ώστε οι πάντες να αποστατούν από την αλήθεια, από την ζωή. Ο Κύριος ανέτρεψε την επιρροή αυτών των πνευμάτων με την απλότητα του λόγου αλλά και την εφαρμογή αυτού. Τούτο σημαίνει ότι και εμείς μπορούμε. Στον Λόγο του Θεού να δώσουμε βάση. Στον Λόγο του Θεού υπάρχουν τα κλειδιά για την ζωή μας, τα κλειδιά που θα την θεραπεύσουν, τα κλειδιά που θα την ζωοποιήσουν, τα κλειδιά που θα μάς κάνουν να γίνουμε κληρονόμοι, συγκληρονόμοι του κτιστού και του άκτιστου κόσμου, σύμμορφοι της δόξης του Θεού. Γράφεται μέσα στον Λόγο του Θεού (Ματθαίος 5), να, μερικά κλειδιά:

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, αφού αυτοί το παραδέχονται ότι είναι πτωχοί στο πνεύμα και κάθε μέρα σπουδάζουν στο αγιαστήριο, δεν έχουν χρόνο για χάσιμο.

Μακάριοι οι πενθούντες, οι οποίοι είδαν την αμαρτία να ζει μέσα τους, είδαν μέσα τους τον έτερο νόμο που αναφέρει ο Απ. Παύλος και πενθούν. Δεν έχουν χρόνο για χάσιμο. Δεν είναι να τον αφήσεις τον Διάβολο έτσι χωρίς να έχεις όπλα πνευματικά, αυτός σε παίρνει από πίσω και θα έρθει η ώρα που θα σου επιτεθεί. Αυτοί λοιπόν που πενθούν θα πάψουν να πενθούν γιατί θα γνωρίσουν την σοφία του Θεού και το έλεος του Θεού το οποίο θα τους αγκαλιάσει ολοκληρωτικά και στην συνέχεια και αυτοί θα αγκαλιάσουν όλη την Δημιουργία και τον Θεό.

Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, καθαροί τη καρδία έχουν όλοι αυτοί οι οποίοι δεν βλέπουν λάθη. Γι’ αυτούς τα πάντα συνεργούν στο αγαθό. Μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Για τους ανθρώπους του Θεού είναι φυσικό και επόμενο ο διωγμός και ο λόγος διότι ο άνθρωπος του κόσμου υπηρετεί το ψέμα, ενώ οι άνθρωποι του Θεού την αλήθεια. Είναι φυσική συνέπεια όσοι θέλουν το ψέμα να πολεμούν αυτούς που θέλουν την αλήθεια. Δεν πειράζει όμως, νίκα άνθρωπε το κακό με το καλό.  

Αν όλα αυτά σιγά - σιγά τα βάλουμε στην ζωή μας τότε θα ζήσουμε. Αν δεν τα βάλουμε στην ζωή μας και τα περιφρονήσουμε, είπαμε, θα αρχίσει το πόδι να μην έχει την δύναμη να μάς κρατήσει όρθιους, το χέρι να τρέμει, το μάτι να μην βλέπει, το δόντι θα πέσει, έτσι σιγά - σιγά όλα θα υπολειτουργούν και θα έρθει ο θάνατος.  Είναι γραφικό, έκαστος δε βλεπέτω πως εποικοδομεί^. εκάστου το έργον φανερόν γενήσεται^. η γαρ ημέρα δηλώσει^. ότι εν πυρί αποκαλύπτεται (Κορινθίους Α΄ 3:10 & 13). Γι’ αυτό να μην χτίζουμε σπίτι στην άμμο, ούτε στα χόρτα, ούτε στην υποκρισία, ούτε στο ψέμα, αλλά να χτίσουμε σπίτι στην πέτρα, στην αλήθεια, στον Χριστό,. Γένοιτο, γένοιτο, γένοιτο, αμήν.