Ο θάνατος δεν έχει συνείδηση 4
Αδέρφια μου ήρθε η ώρα να ρωτήσουμε:
Πως ο Χριστός δημιουργεί συνείδηση στον θάνατο ώστε να μην έρθει στη ζωή μας;
Εδώ χρειάζονται πιστεύω κάτι αγαθά κολπάκια αληθινής όμως αγάπης ως προς τον Θεό και ως προς αυτό που βλέπει ο Θεός, την δημιουργία, ειδικά τον ανθρωπο, ο οποίος έχει όνομα αδελφός φίλος εχθρός, ώστε και εμείς να βλέπουμε οπως ο θεος με αγάπη.
Πρώτον μπαίνουμε στη σοφία του Λόγου του Θεού ώστε να μας οδηγήσει στην μετάνοια. Η μετάνοια φέρνει την αναγέννηση, η αναγέννηση φέρνει τον καθαρισμό, τον αγιασμό, στην συνέχεια ο Χριστός μας αγκαλιάζει και βραβεύει το έργο μας. Είναι γραφικό: «λούσθητι καθαρίσθητι, αγιάσθητι και μετά θα έρθω να συνδιαλλαγώ μαζί σας. Μετά ο Χριστός μας παροτρύνει στα έργα που θα φανερώσουν την εν θεώ καταγωγή μας. Αδέλφια μου ο Χριστός με αυτόν τον τρόπο αφού υπάκουσε κατά πάντα στον Πατέρα του δημιούργησε συνείδηση στον θάνατο ώστε να απομακρυνθεί από τη ζωή του αλλά και από την δική μας αν μπούμε στην υπακοή του. Είναι γραφικό: «φίλοι μου εστε εάν κάνετε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν» και δεύτερον χρειάζεται να έχουμε στον Πατέρα μας αλλά και στο Λόγο του ζώσα πίστη. Η πίστη είναι μια βεβαίωση πραγμάτων μη βλεπομένων, τα οποία δεν βλέπουμε, αλλά ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι δυνάμεθα να τα λάβουμε. Εξάλλου όλες οι επαγγελίες έλαβαν χώρα αφού πρώτα πιστεύτηκαν από σκεύη εκλογής. Η πίστη αυξάνεται με την συνεχόμενη συνδιαλλαγή με τον ζώντα Θεό.
Αδέλφια μου ο Χριστός είναι ο μόνος που νίκησε τον θάνατο και είναι ο μόνος που μπορεί να μας βγάλει από τα δίχτυα του. Μέσα στον Χριστό κατοικεί ένα φως απρόσιτο, στην αποκάλυψη αναφέρεται:
«..καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἑπτὰ λυχνιῶν ὅμοιον υἱῷ ἀνθρώπου, ἐνδεδυμένον ποδήρη καὶ περιεζωσμένον πρὸς τοῖς μαστοῖς ζώνην χρυσῆν·
Αποκ. 1,14 ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ καὶ αἱ τρίχες λευκαὶ ὡς ἔριον λευκόν, ὡς χιών, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός,
Αποκ. 1,15 καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι χαλκολιβάνῳ, ὡς ἐν καμίνῳ πεπυρωμένοι, καὶ ἡ φωνὴ αὐτοῦ ὡς φωνὴ ὑδάτων πολλῶν,
Αποκ. 1,16 καὶ ἔχων ἐν τῇ δεξιᾷ χειρὶ αὐτοῦ ἀστέρας ἑπτά, καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ῥομφαία δίστομος ὀξεῖα ἐκπορευομένη, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ.
Αποκ. 1,17 Καὶ ὅτε εἶδον αὐτόν, ἔπεσα πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ὡς νεκρός, καὶ ἔθηκε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα ἐπ᾿ ἐμὲ λέγων· μὴ φοβοῦ· ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος
Αποκ. 1,18 καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρός, καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾅδου.
Σε άλλο σημείο στην αποκάλυψη αναφέρεται το εξής:
Αποκ. 2,26 Καὶ ὁ νικῶν καὶ ὁ τηρῶν ἄχρι τέλους τὰ ἔργα μου, δώσω αὐτῷ ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν ἐθνῶν,
Σε άλλο σημείο:
Αποκ. 3,5 Ὁ νικῶν οὗτος περιβαλεῖται ἐν ἱματίοις λευκοῖς, καὶ οὐ μὴ ἐξαλείψω τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκ τῆς βίβλου τῆς ζωῆς, καὶ ὁμολογήσω τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ πατρός μου καὶ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ.
Άλλο στοιχείο που απαιτείται να έχουμε είναι η φιλαδέλφεια. Στην αποκάλυψη αναφέρει γιατί :
Αποκ. 3,7 Καὶ τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Φιλαδελφείᾳ ἐκκλησίας γράψον· τάδε λέγει ὁ
ἅγιος, ὁ ἀληθινός, ὁ ἔχων τὴν κλεῖν τοῦ Δαυΐδ, ὁ ἀνοίγων καὶ οὐδεὶς κλείσει, καὶ κλείων καὶ οὐδεὶς ἀνοίξει·
Αποκ. 3,8 οἶδά σου τὰ ἔργα· -ἰδοὺ δέδωκα ἐνώπιόν σου θύραν ἀνεῳγμένην, ἣν
οὐδεὶς δύναται κλεῖσαι αὐτήν·- ὅτι μικρὰν ἔχεις δύναμιν, καὶ ἐτήρησάς μου τὸν λόγον καὶ οὐκ ἠρνήσω τὸ ὄνομά μου.
Αποκ. 3,9 ἰδοὺ δίδωμι ἐκ τῆς συναγωγῆς τοῦ σατανᾶ τῶν λεγόντων ἑαυτοὺς
Αποκ. 3,10 ὅτι ἐτήρησας τὸν λόγον τῆς ὑπομονῆς μου, κἀγώ σε τηρήσω ἐκ τῆς ὥρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἔρχεσθαι ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ὅλης, πειράσαι τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς.
Αποκ. 3,11 ἔρχομαι ταχύ· κράτει ὃ ἔχεις, ἵνα μηδεὶς λάβῃ τὸν στέφανόν σου.
Αποκ. 3,12 Ὁ νικῶν, ποιήσω αὐτὸν στῦλον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ μου, καὶ ἔξω οὐ
μὴ ἐξέλθῃ ἔτι, καὶ γράψω ἐπ᾿ αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου καὶ τὸ ὄνομα τῆς πόλεως τοῦ Θεοῦ μου, τῆς καινῆς Ἱερουσαλήμ, ἣ καταβαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ μου, καὶ τὸ ὄνομά μου τὸ καινόν.
Αποκ. 3,13 Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις.
Σε άλλο σημείο της αποκάλυψης αναφέρει:
Αποκ. 3,19 ἐγὼ ὅσους ἐὰν φιλῶ, ἐλέγχω καὶ παιδεύω· ζήλευε οὖν καὶ
μετανόησον.
Αποκ. 3,20 ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου
καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ᾿αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ᾿ ἐμοῦ.
Αποκ. 3,21 Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς κἀγὼ
ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ.
Ποιός είναι ο θρόνος του Θεού; Είναι ο αγιασμός, η ζωή, η αγάπη, η θυσία, οι καρποί, τα χαρίσματα, οι ιδιότητες, ο Θεός να μας θέλει κοντά του, και επειδή είναι Θεός ζηλότυπος, αφού αυτός μας έδωσε τα πάντα, θέλει για να χαιρόμαστε τα πάντα να αγαπάμε αυτόν κατά πάντα.
Συνεχίζει να λέει στην αποκάλυψη:
Αποκ. 21,6 καὶ εἶπέ μοι· γέγονεν. ἐγὼ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος. ἐγὼ τῷ
διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν.
Αποκ. 21,7 ὁ νικῶν, ἔσται αὐτῷ ταῦτα, καὶ ἔσομαι αὐτῷ Θεὸς καὶ αὐτὸς ἔσται μοι υἱός.
Αποκ. 3,22 Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις.
Αποκ. 22,13 ἐγὼ τὸ Α καὶ τὸ Ω, ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος, ἀρχὴ καὶ τέλος.
Αποκ. 22,14 Μακάριοι οἱ ποιοῦντες τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἵνα ἔσται ἡ ἐξουσία αὐτῶν ἐπὶ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, καὶ τοῖς πυλῶσιν εἰσέλθωσιν εἰς τὴν πόλιν.
Ανέφερα μερικά γεγονότα από την αποκάλυψη διότι σήμερα λαμβάνουν χώρα, εμείς είμαστε σήμερα στο τέλος, ζούμε την αποκάλυψη.
Όλα αυτά φανερώνουν -αλλά και άλλα πολλά μέσα από τον Λόγο του Θεού- ότι ο Θεός έφερε την ζωή και την αφθαρσία δια του Ευαγγελίου στον άνθρωπο. Συμπέρασμα: η πίστη μας στην ζωή θα πρέπει να είναι ζώσα, ο τρόπος που αυτό γίνεται είναι στην σιωπή, στο αγιαστήριο. Αυτό και μόνο αυτό μπορεί να μας εξαλείψει την αμαρτία, να μας οδηγήσει στον αγιασμό και στη συνέχεια να μας συντονίσει στις αρχές του Θεού, όπου η πίστη γίνεται ζώσα. Πολλοί με ρωτάνε γιατί στη σιωπή, γιατί στο αγιαστήριο. Είναι απλό, σε αυτό συγκετρώνεσαι στο στόχο πιο εύκολα. Ο στόχος είναι να γίνουμε παιδιά, αγαθοί, καλοί, άνθρωποι της χάρης, της σοφίας, της ζωής. Αν ο άνθρωπος ζει συνέχεια στον κόσμο έχει αποδειχθεί ότι ζει την απόλυτη ταραχή. Ο συγχρονισμός Θεού και ανθρώπου μεγαλώνει στην σιωπή. Όταν αγαπήσουμε την σιωπή τότε όλα θα αλλάξουν, ο Χριστός θα έρθει, η ζωή θα ευλογηθεί, η χαρά θα πολλαπλασιαστεί, το δέντρο της ζωής θα παράγει τους χυμούς της ζωής και το σώμα θα αναστηθεί, όπως όταν έχεις ένα δεντράκι το οποίο έχεις φυτέψει κοντά στο ποτάμι.
Αδέλφια μου ο Χριστός για να τα πετύχει όλα αυτά ήρθε στην γη με το υπέρ-όπλο του Πατέρα του, αυτό είναι η αγάπη του Πατέρα του, με αυτή θα αγκαλιάσει τον άνθρωπο θα καλύψει τα λάθη μας, αλλά και θα γκρεμίσει κάθε μεσότοιχο της έχθρας που σήμερα υπάρχει στο ανθρώπινο γένος. Πως; Ο Χριστός είπε στους μαθητές του «αν σε αγγαρεύση τις μίλιον εν, ύπαγε μετ' αυτού δύο. Εις τον ζητούντα παρά σου δίδε και τον θέλοντα να δανεισθή από σου μη αποστραφής». Ακόμη: «εάν τις σε ραπίση εις την δεξιάν σου σιαγόνα, στρέψον εις αυτόν και την άλλην».
Δεύτερη φορά που ο Χριστός έβαλε την αγάπη πάνω από όλα ήταν όταν του πήγαν μια γυναίκα η οποία συνελήφθη επ΄αυτοφώρω μοιχευομένη και κατά τον νόμο του Μωυσέως έπρεπε να πεθάνει. Είχαν μαζευτεί οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, οι άρχοντες του λαού και το απόσπασμα του λαού με πέτρες να την λιθοβολήσουν. Εκάλεσαν και τον Χριστό. Ο Χριστός έσκυψε κάτω και έγραφε στο χώμα με το δάχτυλό του. Περίμεναν να πει ο Χριστός ποιός να ρίξει πρώτος τον λίθο. Και αυτός σηκώνεται και λέγει: «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω». Έπειτα έσκυψε και συνέχισε να γράφει κάτω στη γη. Τι εννοούσε με αυτό ο Χριστός; Εννοούσε τα εξής: Ξέρω ότι όλοι είστε αμαρτωλοί μηδενός εξαιρουμένου και αν λιθοβολήσετε την συναμαρτωλή σας γυνή εγώ θα σας φανερώσω στην κοινωνία και κατά τον νόμο του Μωυσέως θα λιθοβοληθείτε. Αυτοί τρόμαξαν και έφυγαν όλοι μηδενός εξαιρουμένου και όσοι κρατούσαν τις πέτρες τις πέταξαν και έφυγαν. Έμεινε μόνη η γυνή με τον Χριστό. Ο Χριστός της είπε: «ουδείς σε κατέκρινε;» και αυτή είπε: «ουδείς Κύριε». Με το Κύριε αναγνωρίζεις ότι είναι δικό του παιδί. Της λέει: «ουδέ εγώ σε κατακρίνω, πορεύου εν ειρήνη και από του νυν μηκέτι αμάρτανε διά να μη σοι γείνη τι χερότερον».
Άλλη φορά που ο Χριστός φανερώνει αγάπη είναι εκείνη όπου οι ραβίνοι της εποχής εκείνης έστειλαν την σπείρα των Ιουδαίων και συνέλαβαν τον Χριστό, ήταν μαζί και ο Απόστολος Πέτρος ο οποίος ετράβηξε την μάχαιρα και έκοψε το αυτί του Μάλχου. Ο Χριστός του είπε: «παιδί μου βάλε την μάχαιρα εις την θήκη σου διότι ο διδούς μάχαιρα μάχαιρα θα λάβει. Αν ήθελα παιδί μου δεν θα μπορούσα να παρακαλέσω τον Πατέρα μου να μου στείλει δώδεκα λεγεώνες αγγέλων και να τους καθαρίσω όλους;»
Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη ώστε να γίνουν τα γεγραμμένα. Ποιά ήτο τα γεγραμμένα; Οι ραβίνοι της εποχής εκείνης καταδίκασαν τον Χριστό εις θάνατον διά του Ποντίου Πιλάτου. Πάνω από τον σταυρό ο Χριστός πριν βγει η ψυχή του είπε προς τον Πατέρα του: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασιν τί ποιούσιν». Ουδείς άλλος δεν το είπε, και ξέρετε, η όποια Σοφία έρχεται από τον Θεό και εμφανίζεται από τους ανθρώπους. Η μεγαλύτερη έμπρακτη αλλά και εφαρμοσμένη Σοφία φανερώνει τον ίδιο τον Θεό. Όλες οι άλλες αν θέλουν μπορούν να την ακολουθήσουν για να γίνουν ενυπόστατες. Ο Χριστός αδέλφια μου, από πάνω από τον σταυρό, ο Χριστός φανερώνει την ολοκληρωμένη αγάπη εκείνη που καταργεί για τα νοήμονα όντα το μεσότοιχο της έχθρας που είχε σταθεί μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Στην Παλαιά Διαθήκη η σχέση Θεού και ανθρώπου ήτο αβυσσαλέα διότι ο νόμος έμενε ανεφάρμοστος και δεν μπορούσε ο άνθρωπος να ενωθεί με τον Θεό, τώρα όμως με την αγάπη του Χριστού η οποία φανέρωσε το «άφες αυτοίς» (έλεος), γκρεμίζεται το μεσότοιχο της έχθρας μεταξύ Θεού και ανθρώπου.
Άλλη φορά που ο Χριστός με όπλο την αγάπη γκρέμισε το μεσότοιχο της έχθρας ήταν όταν ερωτήθη από τον Πέτρο στο «πόσες φορές να συγχωρώ τον πλησίον μου, επτά;», ο Χριστός του απάντησε «εβδομηκοντάκις επτά». Το πολλαπλασιάσαμε και γίνεται 539 φορές την ημέρα. Εδώ ο Χριστός γκρεμίζει το μεσότοιχο της έχθρας μεταξύ ανθρώπου με ανθρώπου. Όλα αυτά είναι για μας πυρηνικά όπλα και αν τα βάλουμε στη ζωή μας, ο θάνατος δεν θα μας εξουσιάσει.
Αυτό τώρα που θα δημιουργήσει την προϋπόθεση ώστε ο Θεός να δημιουργήσει συνείδηση στον θάνατο είναι η αληθινή αγάπη, αυτή που αναφέραμε. Όταν εμείς την εφαρμόσουμε, αυτή θα κάνει τον Θεό να μιλήσει για μας ώστε να πάψει ο θάνατος. Ο Χριστός φανέρωσε τα καλά έργα εκείνα που κάνουν τον Θεό να σταματήσει τον θάνατο. Έχουμε ακόμα μερικά που κάνουν τον Θεό να υποκλίνεται, ας τα δούμε λίγο και αυτά. Πολλοί νομίζουν ότι ο θάνατος για να φύγει χρειάζεται κάτι πολύ μεγάλο να κάνει ο άνθρωπος του Θεού και όμως, καθώς ανεβαίνουμε την πνευματική σκάλα αντιλαμβανόμεθα ότι τα μεγαλύτερα μυστήρια αποκωδικοποιούνται όταν ζήσουμε με την απλότητα και την χρηστότητα.
Αδέλφια μου έχει παρατηρηθεί ότι όλοι οι Χριστιανοί έχουν γνώση της Γραφής και λίγο ή πολύ όλοι φιλοσοφούν, λίγο ή πολύ όλοι έχουν στον κάθε λόγο έναν αντίλογο, όμως αυτό δεν ωφελεί πολύ. Χρειάζεται να έχουμε και σπλάχνα Χριστού, χρειάζεται να έχουμε και έργα αγάπης, χρειάζεται να έχουμε και πνευματική δραστηριότητα, χρειάζεται ακόμα να έχουμε και την αρετή όλων την ταπεινοφροσύνη. Εξάλλου χωρίς αυτή, όποιο έργο και να εκδηλώσουμε συνειδητά ή ασυνείδητα, ή μέσα από πίεση πνευματική, καταντά να γίνεται η όποια εργασία μας δαιμονισμένη, μη γένοιτο. Εδώ θα δώσουμε την προσοχή διότι μέσω όλων αυτών των πνευματικών δραστηριοτήτων θα κατεβάσουμε τον Θεό στη ζωή μας στη γη. Στη συνέχεια αυτός θα δημιουργήσει συνείδηση στον θάνατο ώστε να μην μας αγκαλιάσει. Όλοι ξέρουμε την πάλη του Μιχαήλ όπου είπε στον Σατανά για το σώμα του Μωυσή ότι «ο Κύριος θα σε επιτιμήσει».
Για να δούμε, τι κάνει τον Θεό να βάλει φρένο στον θάνατο; Πρώτον, μετάνοια συνειδητή, όχι για να πέσουμε μετά στον εγωισμό, κάνοντας τους αντί- Θεού στη γη! Δεύτερον αναγέννηση, όχι για να θέσουμε στην εξουσία μας κατόπιν όλους αυτούς που έχουν άγνοια, αλλά για να γίνει η ζωή μας κίνητρο για τους αδερφούς που θέλουν τον Θεό αλλά δεν μπορούν να τον βρουν, να τον γνωρίσουν, ώστε να ελευθερωθεί στη συνέχεια ο κόσμος από την αμαρτία αφού η αναγέννηση, η μετάνοια, η αναμαρτησία, ο Χριστός, δημιουργεί όχι απλώς καλύτερες συνθήκες ζωής, αλλά δημιουργεί τέλειες συνθήκες στις μεταξύ μας σχέσεις. Τελευταία χρειάζεται ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι αυτή που κάνει τον Θεό φίλο μας, αδερφό μας, μέσω αυτής γίνεται η μετάγγιση όλων των ιδιοτήτων του Θεού. Εξάλλου ποιός ο λόγος της όποιας περηφάνιας; Είναι γραφικό, «τι έχεις που δεν το έλαβες και αν το έλαβες ως προς τι η καύχηση»; Ταπείνωση τι σημαίνει, έχουμε γραφικά αποδεικτικά στοιχεία που κάνουν και τον Θεό να δημιουργήσει στον θάνατο συνείδηση ώστε να μην επικρατίσει στη ζωή μας.
Πολλοί νομίζουν ότι για να νικήσουν τον θάνατο χρειάζεται να κάνουν δύσκολα πράγματα και όμως απεδείχθη ότι με απλές κινήσεις μπορούμε να τον νικήσουμε. Αυτές είναι: αγάπη στον Θεό, αγάπη στον Χριστό, αγάπη στο Άγιο Πνεύμα. Για να αποκτήσουμε αγάπη στον τριαδικό Θεό χρειάζεται να αγαπήσουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αυτό θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε τον Θεό. Δεύτερον μετάνοια, τρίτον: σπουδή, αναγέννηση, τέταρτον απλότητα, πέμπτον ταπείνωση, έκτον αφιέρωση, έβδομον έργα. Ποιά έργα; Μια μέρα μου λέει ένας αδερφός: Θωμά πήγα στο Άγιο Όρος, πήγα στο τάδε μοναστήρι, πήγα στην τάδε εκκλησία, πήγα πήγα πήγα… Τον ρωτώ λοιπόν: εκείνος ο γείτονας σου που μου είπες ότι έχασε την δουλειά του, του πήγες 100 ευρώ; Όχι, μου απαντά. Δεν διάβασες, του λέω το Ευαγγέλιο του Χριστού που λέει «ότι εκάματε εις ένα μικρόν τούτον εις εμέ εκάνατε»! Να το ένα κόλπο. Δεύτερον, όλοι πάμε στον Θεό και λέμε Θεέ μου κένε μου αυτό, κάνε μου εκείνο, κάνε μου το άλλο και ποτέ δεν λέμε Κύριε αρκετά μου έδωσες, σε ευχαριστώ Κύριε, τι θέλεις να κάνω εγώ; Και αυτός θα σε βοηθήσει να γίνεις Θεός, αυτό θέλει. Τρίτον, έγινες κάτι γιατί δεν το κάνεις καλή χρήση ώστε να πάρουν πολλοί από αυτή την δική σου ευλογία. Εδώ το κόλπο έγκειται στο ότι κάνεις το καλό, όμως δεν απαιτείς, ούτε το κάνεις για το θεαθήναι.
Πάμε λίγο τώρα στην Παλιά Διαθήκη. Οι τρεις παίδες δεν είχαν τον Χριστό αλλά ήξεραν ότι δεν έπρεπε να προσκυνήσουν τα είδωλα. Αυτό που ήξεραν, αυτό έκαναν και η φωτιά δεν τους άγγιξε, άρα ο καθένας να αναλογιστεί τι ξέρει - αυτό και να κάνει, η κάθε εποχή είναι διαφορετική και ευλογείται διαφορετικά.
Δεύτερον ο Ηλίας ο Θεσβίτης. Αυτός δεν υποτάσσονταν, αλλά ούτε συνδιαλλέγονταν με τους ειδωλολάτρες, διότι αυτό έλεγε ο νόμος στην εποχή του. Προτιμούσε τα βουνά, να ζει μακριά, παρά την πόλη για να μη συμμετέχει στην αμαρτία.
Μωυσής! Τι να πω γι΄αυτόν! Αντί Θεου στη γη- μεγάλη αποστολή, όμως μέσα από την υπακοή στον Πατέρα Θεό βγήκε στο τέλος στον ουρανό. Μάλιστα μετά πολλά χιλιάδες χρόνια τον βλέπουμε να συνοδεύει τον Θεό στο όρος Θαβώρ.
Δαβίδ με Γολιάθ. Αυτός αγαπούσε τον Θεό πολύ και όταν άκουσε ότι ο Γολιάθ τον έβριζε, η αγάπη του τον έκανε να πολεμίσει τον Γολιάθ. Η τόλμη του, η αγάπη του έκανε τον Θεό να παραβρεθεί σην μάχη και μάλιστα μετά από αυτή την απόφαση του μικρού Δαβίδ να τον ευλογήσει και να τον κάνει βασιλιά του Ισραήλ, ευλογημένο βασιλιά. Είδατε, δεν είχε τίποτα κοσμικό, ούτε κοινωνική θέση, ούτε πνευματική, απλώς ένας βοσκός ήταν που αγαπούσε τον Θεό, η αγάπη αυτή που είχε στον Θεό μεγάλωσε κοντά στα προβατάκια του, αυτή έγινε άγκιστρο στο να συμμετέχει στην δόξα του Θεού.
Είναι πολλά τα γεγονότα δεν μπορούμε να τα πούμε όλα. Ας δούμε τώρα μερικά στην Καινή Διαθήκη στοιχεία που παρουσίασαν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι έλκυσαν τον Θεό στην ζωή τους με τα έργα τους. Εκτός από αυτούς που κάλεσε ο Χριστός να τον ακολουθήσουν, μαθητές κλπ. συνάντησε και ανθρώπους οι οποίοι τον είχαν μέσα τους τον Θεό και έκαναν το θέλημα του, μάλιστα αυτοί τον έλκυσαν στη ζωή τους .
Καινή Διαθήκη
Ζακχαίος.
Και αφού εισήλθε στην πόλη, ο Ιησούς περνούσε από την Ιεριχώ. 2 Και ιδού ένας άντρας που τον καλούσαν με το όνομα Ζακχαίος. και αυτός ήταν αρχιτελώνης και αυτός ήταν πλούσιος. 3 Και ζητούσε να δει τον Ιησού, ποιος είναι, αλλά δεν μπορούσε από το πλήθος, γιατί στο ανάστημα ήταν μικρός. 4 Και αφού έτρεξε μπροστά, ανέβηκε πάνω σε μια συκομουριά για να τον δει, επειδή έμελλε να περνά από εκείνη. 5 Και μόλις ήρθε στον τόπο εκείνο, ο Ιησούς σήκωσε το βλέμμα και είπε προς αυτόν: «Ζακχαίε, σπεύσε και κατέβα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στον οίκο σου». 6 Και έσπευσε και κατέβηκε και τον υποδέχτηκε χαίροντας. 7 Και όταν το είδαν, όλοι γόγγυζαν πολύ, λέγοντας: «Στην οικία αμαρτωλού άντρα εισήλθε, για να έχει κατάλυμα». 8 Στάθηκε τότε ο Ζακχαίος και είπε προς τον Κύριο: «Ιδού, τα μισά των υπαρχόντων μου, Κύριε, τα δίνω στους φτωχούς, και αν κάποιον φορολόγησα κάτι παράνομα, το αποδίδω τετραπλάσια». 9 Ο Ιησούς είπε τότε προς αυτόν: «Σήμερα έγινε σωτηρία στον οίκο τούτο, καθότι και αυτός είναι γιος του Αβραάμ. 10 γιατί ο Υιός του ανθρώπου ήρθε να ζητήσει και να σώσει το χαμένο».
Εκατόνταρχος
5 Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 7 καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 8 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 9 καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ. 10 ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 11 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 13 καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.
Χαναναία
21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγαζεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. 23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου ᾿Ισραήλ. 25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. 26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. 27 ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψυχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. 28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
Μαρία η αλείψασα τον Κύριο .
6 Τοῦ δὲ ᾿Ιησοῦ γενομένου ἐν Βηθανίᾳ ἐν οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, 7 προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα βαρυτίμου, καὶ κατέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀνακειμένου. 8 ἰδόντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠγανάκτησαν λέγοντες· εἰς τί ἡ ἀπώλεια αὕτη; 9 ἠδύνατο γὰρ τοῦτο τὸ μύρον πραθῆναι πολλοῦ καὶ δοθῆναι τοῖς πτωχοῖς. 10 γνοὺς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τί κόπους παρέχετε τῇ γυναικί; ἔργον γὰρ καλὸν εἰργάσατο εἰς ἐμέ. 11 τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ' ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. 12 βαλοῦσα γὰρ αὕτη τὸ μύρον τοῦτο ἐπὶ τοῦ σώματός μου, πρὸς τὸ ἐνταφιάσαι με ἐποίησεν. 13 ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, λαληθήσεται καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη εἰς μνημόσυνον αὐτῆς.
36 ᾿Ηρώτα δέ τις αὐτὸν τῶν Φαρισαίων ἵνα φάγῃ μετ᾿ αὐτοῦ· καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Φαρισαίου ἀνεκλίθη. 37 καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἐν τῇ πόλει ἥτις ἦν ἁμαρτωλός, καὶ ἐπιγνοῦσα ὅτι ἀνάκειται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, κομίσασα ἀλάβαστρον μύρου 38 καὶ στᾶσα ὀπίσω παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ κλαίουσα, ἤρξατο βρέχειν τοὺς πόδας αὐτοῦ τοῖς δάκρυσι καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμασσε, καὶ κατεφίλει τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἤλειφε τῷ μύρῳ. 39 ἰδὼν δὲ ὁ Φαρισαῖος ὁ καλέσας αὐτὸν εἶπεν ἐν ἑαυτῷ λέγων· οὗτος εἰ ἦν προφήτης, ἐγίνωσκεν ἂν τίς καὶ ποταπὴ ἡ γυνὴ ἥτις ἅπτεται αὐτοῦ, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστι. 40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Σίμων, ἔχω σοί τι εἰπεῖν. ὁ δέ φησι· διδάσκαλε, εἰπέ. 41 δύο χρεωφειλέται ἦσαν δανειστῇ τινι· ὁ εἷς ὤφειλε δηνάρια πεντακόσια, ὁ δὲ ἕτερος πεντήκοντα. 42 μὴ ἐχόντων δὲ αὐτῶν ἀποδοῦναι, ἀμφοτέροις ἐχαρίσατο· τίς οὖν αὐτῶν, εἰπέ, πλεῖον αὐτὸν ἀγαπήσει; 43 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Σίμων εἶπεν· ὑπολαμβάνω ὅτι ᾧ τὸ πλεῖον ἐχαρίσατο. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· ὀρθῶς ἔκρινας. 44 καὶ στραφεὶς πρὸς τὴν γυναῖκα τῷ Σίμωνι ἔφη· βλέπεις ταύτην τὴν γυναῖκα; εἰσῆλθόν σου εἰς τὴν οἰκίαν, ὕδωρ ἐπὶ τοὺς πόδας μου οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ τοῖς δάκρυσιν ἔβρεξέ μου τοὺς πόδας καὶ ταῖς θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς ἐξέμαξε. 45 φίλημά μοι οὐκ ἔδωκας· αὕτη δὲ ἀφ᾿ ἧς εἰσῆλθεν οὐ διέλιπε καταφιλοῦσά μου τοὺς πόδας. 46 ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου οὐκ ἤλειψας· αὕτη δὲ μύρῳ ἤλειψέ μου τοὺς πόδας. 47 οὗ χάριν λέγω σοι, ἀφέωνται αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, ὅτι ἠγάπησε πολύ· ᾧ δὲ ὀλίγον ἀφίεται, ὀλίγον ἀγαπᾷ. 48 εἶπε δὲ αὐτῇ· ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι. 49 καὶ ἤρξαντο οἱ συνανακείμενοι λέγειν ἐν ἑαυτοῖς· τίς οὗτός ἐστιν ὃς καὶ ἁμαρτίας ἀφίησιν; 50 εἶπε δὲ πρὸς τὴν γυναῖκα· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην.
Άλλο στοιχείο θεϊκό:
Ουχί καθώς εγώ θέλω Πάτερ αλλά καθώς εσύ, 9 Καὶ ἐξελθὼν ἐπορεύθη κατὰ τὸ ἔθος εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν· ἠκολούθησαν δὲ αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. 40 γενόμενος δὲ ἐπὶ τοῦ τόπου εἶπεν αὐτοῖς· προσεύχεσθε μὴ εἰσελθεῖν εἰς πειρασμόν. 41 καὶ αὐτὸς ἀπεσπάσθη ἀπ᾿ αὐτῶν ὡσεὶ λίθου βολήν, καὶ θεὶς τὰ γόνατα προσηύχετο 42 λέγων· πάτερ, εἰ βούλει παρενεγκεῖν τοῦτο τὸ ποτήριον ἀπ᾿ ἐμοῦ· πλὴν μὴ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ σὸν γινέσθω. 43 ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐνισχύων αὐτόν. 44 καὶ γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο. ἐγένετο δὲ ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν. 45 καὶ ἀναστὰς ἀπὸ τῆς προσευχῆς, ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εὗρεν αὐτοὺς κοιμωμένους ἀπὸ τῆς λύπης, 46 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί καθεύδετε; ἀναστάντες προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν.
Όλα αυτά τι φωνάζουν σε εμάς; Απλά ταπείνωση, εδώ χρειάζεται ταπείνωση.
Η ταπείνωση ξεκινά από τον άνθρωπο και καταλήγει στον Θεό.
Η ταπείνωση προηγείται της δόξας και ο εγωισμός της καταστροφής.
Όπου εισέλθει η υπερηφάνεια, εισέρχεται η καταισχύνη, η δε σοφία είναι με το μέρος των ταπεινών .
“Εί τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος” εδώ απαγορεύεται ο όποιος εγωισμός.
“Εισιν έσχατοι οί έσονται πρώτοι, και εισί πρώτοι οί έσονται έσχατοι” [Λουκ. ιγ’30]
Μακαρία η πιστεύσασα ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ. Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου, ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί. Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός και άγιον το όνομα αυτού, και το έλεος αυτού εις γενεάς γενεών ταις φοβουμένοις αυτόν. Εποίησε κράτος εν βραχίονι αυτού. Διεσκόρπισεν υπερηφάνους διανοία καρδίας αυτών. Κάθείλε δυνάστας από θρόνων και ύψωσε ταπεινούς, πεινώντας ενέπλησεν αγαθών και πλουτούντας εξαπέστειλε κενούς” [Λουκ. α’ 45-54]
Ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονών” [Λουκ. κβ’ 26-27]
Ο μείζων υμών έσται υμών διάκονος. Οστις δε υψώσει εαυτόν ταπεινωθήσεται, και όστις ταπεινώσει εαυτόν υψωθήσεται” [Ματθ. κγ’10-12]
Ο μικρότερος εν πάσιν υμίν υπάρχων ούτός εστι μέγας” [Λουκ. θ’48]
Ος εάν θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ός αν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος. Και γαρ ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών” [Μαρκ. ι’43-45]
Ος εάν θέλη εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος, και ός εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται υμών δούλος. Ωσπερ ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι” [Ματθ. κ’27-28]
Πολλοί έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι” [Ματθ. ιθ’30]
Εισίν οι πλουτίζοντες μηδέν έχοντες και εισίν οι ταπεινούντες εαυτούς εν πολλώ πλούτω [Σολομών, Παροιμ. ιγ’7]
Καυχάσθω ο αδελφός ο ταπεινός εν τω ύψει αυτού, ο δε πλούσιος εν τη ταπεινώσει αυτού [Καινή Διαθήκη – Ιακώβου α’9]
Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν. [Καινή Διαθήκη – Ιακώβου δ’6]
Όστις ουν ταπεινώση εαυτόν ως το παιδίον τούτο, ούτος εστιν ο μείζων εν τη βασιλεία των ουρανών” .[Ματθ. ιη’3-4]
Πάς ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται. [Κατά Λουκάν ιδ’11 (ή) ιη’14]
Κάποτε ο μέγας Αντώνιος δέχτηκε έναν δαιμονισμένο. Αφού έκαναν προσευχή λέει ο δαιμονισμένος στον άγιο Αντώνιο: τι προσεύχεσαι να φύγω από αυτόν και που να πάω; Του λέει ο Αντώνιος: έλα σε μένα και διάβολος δέχτηκε. Καθε μέρα ο Αντώνιος έκανε προσευχή νηστεία, μετάνοια, μελέτη του Λόγου του Θεού. Μετά από ένα μήνα του λέει ο διάβολος: τι θα γίνει, κάθε μέρα τα ίδια θα κάνεις; Και ο Αντώνιος του απάντησε: α ξέχασα να σου πω, εδώ αυτά κάνω εγώ- έτσι ο διάβολος έφυγε απ΄αυτόν. Μόνο έτσι θα φύγει ο διάβολος από την ζωή μας.
Η βασιλεία του Θεού έχει πόρτα χαμηλή. Για να μπεις πρέπει ή να είσαι παιδί ή να σκύψεις [Άγιος Αυγουστίνος]
Χωρίς ταπείνωση το παν γίνεται μηδέν. Με την ταπείνωση το μηδέν γίνεται το παν [Μέγας Βασίλειος]
Γνήσιες αρετές είναι εκείνες, που ούτε καν τις υποπτεύεται κανείς όπως «και τα κυνάρια από τα ψίχουλα των αφεντικών τους ζουν».
Αγάπη και ταπείνωση! Ιερό ζευγάρι! Η μία υψώνει και η άλλη συγκρατεί όσους υψώθηκαν και δεν τους αφήνει ποτέ να πέσουν [Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης]
Ο λόγος για τον οποίο είσαι ταπεινός, είναι για να απαλλαγείς από την αλαζονεία. Αν λοιπόν διά της ταπεινοφροσύνης περιπέσεις στην υπερηφάνεια, είναι προτιμότερο να μην είσαι ταπεινός .[Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος]
Όπως εκείνος που κρατάει αρώματα προδίδεται και χωρίς να το θέλει από την ευωδία, έτσι κι όποιος έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα προδίδεται από τα λόγια και την ταπείνωσή του. [Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος]
Όπως ο φτωχός, βλέποντας τους βασιλικούς θησαυρούς, νιώθει περισσότερο τη φτώχεια του, έτσι κι εκείνος που μελετάει τον Λόγο του Θεού και τις αρετές των μεγάλων οσίων, αποκτάει πιο ταπεινό φρόνημα .(Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)
Σε όποιον έχει ταπεινοφροσύνη, δεν θα βρεις οργή, αντιλογία, μίσος. [Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος]
Ο Χριστιανός χρειάζεται δύο φτερούγες για να πετάξει και να πάει στον Παράδεισο: την ταπείνωση και την αγάπη. [Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός]
Αποφεύγει τους επαίνους εκείνος που τους αξίζει.
Τα μικρά ρυάκια φλυαρούν με θόρυβο, γιατί δεν έχουν βάθος. Οι μεγάλοι ποταμοί κυλάνε σιωπηλοί.
Κάθε προσθήκη στη γνώση είναι αύξηση στην ταπείνωση. “Έν οίδα ότι ουδέν οίδα” (Σωκράτης). Κάθε προσθήκη στην ταπείνωση είναι αύξηση στην αρετή. “Πας ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται” (O Κύριος)
Γύρε αν θέλεις να υψωθείς . Κωστής Παλαμάς
Το να νομίζεις πως είσαι ενάρετος, σημαίνει πως έπαψες να είσαι.
Όταν ένας ταπεινός άνθρωπος ξεχνά τον εαυτό του, ενώνεται με τον Θεό. Leon Tolstoi
Για να γίνει ο Θεός το πάν στη ζωή σου, πρέπει εσύ να γίνεις μηδέν
Ο αληθινός χριστιανός, που αυξάνει στην αρετή, μοιάζει σαν το στάχυ. Όσο περισσότερο ωριμάζει, τόσο βαθύτερα γέρνει το κεφάλι.
Η ταπεινοφροσύνη είναι ένα τέχνασμα της έπαρσης που προσποιείται πως υποβιβάζεται για να ανυψωθεί.
Η ταπεινοφροσύνη είναι το καλύτερο κι ασφαλέστερο είδος ρεαλισμού που γνώρισα. Βενιαμίν Φραγκλίνος
Η ταπεινοφροσύνη είναι μια αρετή που όλοι πρεσβεύουμε αλλά κανείς δεν την εφαρμόζει. Τζον Σέλντεν
Η ταπεινοφροσύνη είναι ο βωμός, που πάνω του θέλει να κάνουμε τις θυσίες μας ο Θεός. Λα Ροσφουκώ
Για να πιεις νερό απ’ την πηγή, πρέπει πρώτα να σκύψεις.
Η ταπεινότητα είναι η ρίζα της μεγαλοσύνης.
Ζυγώνουμε όλο και κοντύτερα στη μεγαλοσύνη, όσο πιο μεγάλοι είμαστε στην ταπεινοφροσύνη.
Η γνώση μας κάνει περήφανους, η σοφία ταπεινούς.
Η ταπείνωση είναι η αρετή των δυνατών.
Θα γινόσουν σοφός, αν δεν νόμιζες ότι είσαι!
Η ταπεινοφροσύνη είναι η κλωστή που συγκρατεί όλα τα μαργαριτάρια της αρετής.
Προτιμώ τα λάθη που με κάνουν ταπεινό, παρά τις επιτυχίες που μου υποθάλπτουν τον εγωισμό και μου ανάβουν την έπαρση.
Προτιμώ τα ελαττώματα που με κρατούν ταπεινό Τελώνη, παρά τις αρετές που μου ανάβουν την οίηση και με καταντούν υπερόπτη Φαρισαίο.
Η αληθινή μετριοφροσύνη δεν είναι το να κατηγορείς, αλλά το να μη μιλάς καθόλου για τον εαυτό σου . Σκωτ
Υπάρχει κάτι χειρότερο από την αλαζονεία του υπερήφανου κι αυτό είναι η αλαζονεία του ταπεινού . Ιάσων Ευαγγέλου
Ακολουθήστε με, είπε ο Σοφός, και τους άφησε να περάσουν πρώτοι.
Σπουδαία γεγονότα θα προέλθουν από ταπεινές καταστάσεις.
Όλα έχουν μια σειρά:
Κάλεσμα,
Μετάνοια,
Αναγέννηση,
Θαύματα,
Δυνάμεις,
Πράξεις,
Παρουσία Θεού,
Δημιουργία του νου του Θεού.
Όλοι σταματάνε στην πράξη, στα έργα. Τα έργα είναι ο Γολγοθάς μα,ς όμως μετά είναι η Ανάσταση μας.
Η ταπείνωση λοιπον αδέλφια μου είναι η μόνη αιτία που ο Χριστός θα δημιουργήσει συνείδηση στον θάνατο ώστε να μας εγκαταλείψει άπαξ διαπαντός. Ο Χριστός κέρδισε τη ζωή διότι είπε όλα αυτά και άλλα πολλά αλλά το σημαντικότερο διότι είπε:
«ουχί καθώς εγώ θέλω Πάτερ αλλά καθώς συ».
Για να τα εμπεδώσουμε αυτά συστήνουμε καθημερινή εντρυφή, αυτή θα μας εξασφαλίσει νου Χριστού και Πνεύμα ζωοποιόν. Είναι γραφικό: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστί η Βασιλεία των ουρανών».
Μόνο η ταπεινοφροσύνη προκαλεί μεταστοιχείωση η οποία αφθαρτοποιεί το σώμα. Και την πετυχαίνει όποιος δεν έχει καθόλου χρόνο για καμμιά άλλη δραστηριότητα από το να ασχολείται και να σπουδάζει καθημερινά το θέλημα του Θεού.
Αδέλφια μου ήρθε η ώρα όλοι εμείς να επενδύσουμε στους καρπούς, στα χαρίσματα, στα σημεία, αυτά νικούν τον θάνατο, μαζί με την σοφία του Θεού, η οποία είναι ο πάρεδρος του Θεού. Σήμερα όλοι εμείς μπορούμε να φωνάξουμε: «ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γής».
Όταν ο Θεός ζήσει μέσα μας τότε και μόνο τότε «θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον». (Αποκ. 21/κα΄4)
Πολλοί λένε: εγώ είμαι του Θεού, εγώ πιστεύω στον Θεό, και εγώ απλά ρωτάω: ποιό είναι το έργο σου, και ποια είναι η πνευματική σου ιδιοκτησία, τι έχεις εξασφαλίσει; τους καρπούς, τα χαρίσματα, τα σημεία, την αγάπη, την ταπείνωση, την σοφία, τι από όλα αυτά; Είναι βέβαιον ότι τίποτα δεν έχει εξασφαλίσει κανένας. Από την ώρα που θα το συλλάβουμε αυτό ίσως να καταφέρουμε να γίνουμε ιδιοκτήτες πολλών ιδιοτήτων του Θεού. Αρκεί να αρχίσουμε σήμερα που έχουμε καιρό να μαζέψουμε αμάραντο θησαυρό.
Ο Χριστός δίδαξε ότι το πνεύμα εστί το ζωοποιούν. Ποιό πνεύμα; Το δικό του Πνεύμα. Και επειδή πολλά πνεύματα ήλθαν εις τον κόσμο θα πρέπει να το προσέξουμε αυτό. Αδέλφια μου γεμίσαμε βιβλία για να καταλάβουμε τι; Τα αυτονόητα, την αγάπη μεταξύ μας η οποία παίρνει μορφή όταν υλοποιείται, όταν μοιράζεται. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να πολλαπλασιάζεται η αγάπη, η ζωή, η σοφία, η χαρά, ο ενθουσιασμός, ο Θεός μέσα μας και γύρω μας. Η αγάπη παρουσιάστηκε από τον Χριστό και έλαβε χώρα σε πολλούς που τον μιμήθηκαν χαρίζοντας μέσα τους χαρά, ευφορία, σοφία, ζωή —ακόμη και διά του Λόγου, με απλότητα διατυπώθηκε, να κάνεις ότι θέλεις να σου κάνουν. Αδέλφια μου αν δεν δεχτούμε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας και αν δεν γίνουμε ώριμοι πνευματικά, ο θάνατος θα μας εξουσιάσει, αυτός όλους τους περιφρονεί, όλους τους περιγελά. Βλέπουμε ακόμα και η επιστήμη με τόσες έρευνες, τόσες ανακαλύψεις και αυτός πάντα βρίσκει τρόπο να επικρατεί. Αδέλφια μου ας κλίνει γόνυ η καρδιά μας, ώστε ο Χριστός να δημιουργήσει συνείδηση στον θάνατο, ώστε να τον νικήσουμε. Γένοιτο αμήν.
Αδέρφια μου ας εμπιστευτούμε τον Θεό, ο ίδιος είπε: «Εγώ είμαι το Α και το Ω», δηλαδή ο Χριστός είναι η απειροτελεία ύπαρξις, ο χωρίς αρχήν πρώτος και χωρίς τέλος έσχατος.
Ας γίνουμε μαθητές του ώστε να μάθουμε την δική του σοφία, μέσω αυτής θα ζήσουμε. Και να μην ξεχάσουμε ποτέ ώστε να μην πέφτουμε σε κρίση: Όποιος δεν είναι κατά πνεύμα αδερφός μου είναι απλά κατά σάρκα αδερφός μου. Αυτό είναι υπερ- αρκετό για να με κάνει ώστε να τον αγαπώ τον αδελφό μου. Και ο λόγος που είμαι κατά σάρκα είναι διότι προερχόμαστε και οι δύο από τον λόγο του Θεού, από τον ίδιο τον Θεό ο οποίος δημιούργησε. Έχουμε τον ίδιο Πατέρα. Μπορεί να μην έχουμε την ίδια αποστολή, ή την ίδια θρησκεία, ή τον ίδιο σκοπό, ή το ίδιο δόγμα, όμως μας ενώνει ο λόγος της δημιουργίας, μας ενώνει ο Θεός Πατέρας, ο οποίος δεν μας ξεχωρίζει αλλά ούτε και προσωποληπτεί.
Ας πούμε ένα παράδειγμα: Έχουμε μια οικογένεια, η οποία έχει στο σύνολο της σε τέκνα δέκα παιδιά. Μπορεί να μην κάνουν όλα την ίδια δουλειά αλλά όλα έχουν ένα πατέρα. Εμείς μπορεί να νομίζουμε ότι ο πατέρας αγαπά μόνο εμάς διότι είμαστε πιο κοντά, όμως ο πατέρας δεν ξεχωρίζει κανένα. Όλα τα αγαπά και για όλα μεριμνά. Αν το δούμε έτσι, τότε γίναμε σύμμορφοι του Θεού αφού ούτε κρίνουμε, ούτε έχουμε πονηρίες εις βάρος των άλλων, ούτε κακίες, με λίγα λόγια δεν έχουμε τίποτα κακό μέσα μας για κανένα αδερφό μας. Με αυτή την αρχή μπορούμε να δεχόμαστε τους πάντες χωρίς όμως ο ένας να μπαίνει στη ζωή του άλλου και ο λόγος διότι και οι δυο έχουμε τον Θεό που προπορεύεται στη ζωή μας, αλλά και την εξελίσσει. Και να πω και κάτι άλλο. Έχουμε διαβάσει μια παραβολή η οποία λέει για τα τάλαντα, εδώ θα δούμε ότι ο Θεός δεν έδωσε σε όλους τις ίδιες δυνατότητες, όμως έδωσε σε όλους την ίδια αξία, αν προβούν στον πολλαπλασιασμό αυτών, εκτός από εκείνον που το έκρυψε το τάλαντο του. Τώρα υπάρχει και μια περίπτωση, σε έναν που του έδωσε ένα τάλαντο και αυτός το έκανε όχι απλώς δύο, αλλά τρία ή τέσσερα. Τότε αυτός μπορεί να έχει μεγαλύτερη δόξα από αυτόν που του έδωσε πέντε και τα έκανε οχτώ ή δέκα, θέλει προσοχή. Εύχομαι όλοι μας να αγαπήσουμε τον Θεό και να αποκτήσουμε θείο έρωτα, και να είμαστε σίγουροι ότι θα γίνουμε οι πιό ευτυχισμένοι άνθρωποι του κόσμου. Και ένα τελευταίο, όταν δεν νιώθουμε ότι έχουμε ευλογία στη ζωή μας, όταν με λίγα λόγια δεν έχουμε Χριστό, ή υγεία, ή χαρά, ή ζωή, τότε να μπούμε στο αγιαστήριο. Σε αυτό να ζητάμε, να ψάχνουμε, να ερευνούμε, να φωνάξουμε, και όταν έρθουν οι ευλογίες να προσέξουμε το πως θα τα διαχειριστούμε, αμήν.
Μια φορά είπα Θεέ μου σε αγαπώ και αυτός μου είπε, όταν σου τα δώσω όλα θα δω πως θα στέκεσαι στον αδερφό, στον εχθρό και σε μένα. Αν στέκεσαι με ταπείνωση και με αγάπη αλλά και με μηδενική εξουσία, τότε θα σου πω ότι το ξέρω ότι με αγαπάς παιδί μου. Διότι πολλές φορές η όποια ανάγκη που έχουμε μας κάνει υποκριτές, η μεγάλη και ολοκληρωμένη δόξα, η εξυπνάδα ας το πούμε έτσι κατά κόσμο, θα μας κάνει θεούς αν τη διαχειριστούμε με αγάπη, ή θα μας κάνει εωσφόρους αν την διαχειριστούμε με εωσφορικό εγωισμό, μη γένοιτο. Αδελφια μου ήρθε η ώρα να γίνουμε παιδιά Θεού, να γίνουμε θεοί, αφού είναι γραφικό ότι ο Πατέρας έστειλε το παιδί του για να μας δώσει αξία ώστε όλοι μας να γίνουμε κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού και συμμέτοχοι της δόξης αυτού, αμήν.
Γένοιτο γένοιτο αμήν.