Λόγος περὶ τῆς ἀγάπης.
Ὅλα
τὰ ἀνθρώπινα ἀγαθὰ, ὅσο λαμπρὰ καὶ ἐὰν φαίνονται, ὑπόκεινται στὴ φθορά καὶ στὴ
λήθη. Γλῶσσες, πολιτισμοί, κράτη, φιλοσοφικά συστήματα καὶ ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα
ἀναφαίνονται, ἀκμάζουν καὶ τελικῶς παρέρχονται. Ἡ ἱστορία μαρτυρεῖ ὅτι τὸ παρόν
ταχέως μεταβάλλεται σὲ παρελθόν, καὶ ὅ,τι θεωρεῖται σήμερα πολύτιμο, αὔριο λογίζεται
ἀσήμαντο.
Ἕν
μόνον μένει ἀναλλοίωτο διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἡ ἀγάπη. Ὅπως διακηρύσσει ὁ ἀπόστολος
Παῦλος, «ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει». Ἡ ἀγάπη, ὡς τρόπος ὑπάρξεως τοῦ Ἰησοῦ
Χριστού, ἐσφραγίσθη μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ τὴ σταυρικὴ του θυσία καὶ παραμένει ἀδιάφθορη,
παντοτινή, ζωοποιός.
Ἡ
ἀγάπη δὲν περιορίζεται ἀπὸ γλῶσσες, πολιτισμοὺς ἢ σύνορα. Ἀποτελεῖ παγκόσμια γλῶσσα,
μυστικὸ κώδικα κοινωνίας μεταξὺ πάντων τῶν ἀνθρώπων. Ἀνακουφίζει, παρηγορεῖ, οἰκοδομεῖ
καὶ ὁδηγεῖ πρὸς τὸν Θεό. Ὅπου ἐνεργεῖ ἡ ἀγάπη, ἐκεῖ φανερώνεται ἡ ζωὴ ἡ ἀληθινή.
Ὅταν
ὁ ἄνθρωπος ἀφήσει τὴν ἀγάπη νὰ κυβερνάς τὴ ζωή του, τότε μετέχει ἤδη ἀπὸ τὸν
παρόντα αἰῶνα τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς αἰωνιότητος. Διότι ὁ τελικὸς προορισμὸς τοῦ
ἀνθρώπου δὲν εἶναι νὰ κατέχει ἀγάπη, ἀλλὰ νὰ γίνη ἀγάπη, καὶ ἐν αὐτή νὰ γίνη ζωὴ
αἰώνια, πλήρης Θεοῦ. Αμήν.