Περὶ ἁμαρτίας, πίστεως
καὶ θεώσεως.
Ή
ἁμαρτία διαπερνά ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς, ὄχι ὡς οὐσία τῆς φύσεως, ἀλλὰ
ὡς κακὴ χρῆσις τῶν θείων δωρεῶν. Ὁ Θεὸς ἐχάρισε στὸν ἄνθρωπο τὴν ἐλευθερία καὶ
τὸν λόγο, ἵνα ζῇ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν. Ὅταν ὅμως αὐτὲς οἱ δωρεὲς ἀποσπασθοῦν
ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, γεννῶνται ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ φιλαυτία, ποὺ
διαστρέφουν τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος προφητικῶς περιγράφει τὰ ἔσχατα
χρόνια ὡς καιροὺς ἠθικῆς συγχύσεως, ὅπου ἡ μορφὴ εὐσεβείας συνυπάρχει μὲ τὴν ἄρνηση
τῆς δυνάμεώς της. Ἡ ἴασις τῆς καταστάσεως αὐτῆς δὲν ἐπιτυγχάνεται μὲ ἀνθρώπινα
στηρίγματα, ἀλλὰ μὲ ζῶσα πίστιν, ἡ ὁποία γεννᾶται ἐκ τῆς ἀκοῆς τοῦ Λόγου τοῦ
Θεοῦ καὶ ἐνεργεῖ διὰ μετανοίας καὶ ἀνακαινίσεως.
Ἡ
πίστις, κατὰ τὴν Ἐκκλησίαν, δὲν εἶναι ψυχολογικὸ συναίσθημα, ἀλλὰ βεβαίωσις τῶν
μὴ βλεπομένων. Ὅπως ὁ Ἀβραάμ ἐπίστευσε στὴν ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πρὶν τὴν ἴδῃ νὰ
πραγματοποιοῦται, ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς ἐμπιστεύεται ὅλη του τὴν ὕπαρξη στὸ σωτηριῶδες
ἔργο τοῦ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ ἀληθινὴ πίστις ἀποδεικνύεται ἐν τοῖς ἔργοις καὶ ὁδηγεῖ
σὲ ἀλλαγὴ τρόπου ζωῆς.
Σκοπὸς
τῆς χριστιανικῆς ὁδοῦ εἶναι ἡ θέωσις τοῦ ἀνθρώπου, ἡ μετοχὴ δηλαδὴ στὴν ζωὴ καὶ
στὶς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ κατὰ χάριν. Ἡ πορεία αὐτὴ προϋποθέτει ταπείνωση καὶ ἐξάλειψη
τοῦ ἐγωισμοῦ, ποὺ οἱ Πατέρες θεωροῦν ρίζα κάθε πτώσεως. Ἡ νίκη κατὰ τοῦ κακοῦ δὲν
ἐπιτυγχάνεται μὲ σύγκρουση, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐπιμονὴ στὸ ἀγαθό, ὥστε ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ
νὰ καθαρίζει σταδιακὰ τὴν καρδία. Κορωνίδα ὅλων τῶν ἀρετῶν ἀποτελεῖ ἡ ἀγάπη. Ὅπου
ὑπάρχει ἀγάπη, ἐκεῖ φανερώνεται ὁ Θεός καὶ ζωοποιεῖται ὁ ἄνθρωπος. Χωρὶς αὐτήν,
καὶ ἡ πίστις καὶ ἡ γνώσις μηδενίζονται. Διὰ τοῦτο, ὅπως διδάσκει ἡ Ἐκκλησία,
«μείζων πάντων ἡ ἀγάπη», διότι αὐτὴ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν φθορά στὴν ἀφθαρσία καὶ ἀπὸ
τὸν θάνατο στὴν αἰώνια ζωή. Αμήν.