2 Ο θάνατος δεν έχει συνείδηση

 

2 Ο θάνατος δεν έχει συνείδηση

 

Αδέλφια μου ο Θεός έδωσε πολλά στον άνθρωπο, αφού τον έκανε να εργάζεται, να μιλά, να περπατά, να διακρίνει, να σπουδάζει, να φτιάχνει έργα, να αναπτύσει τεχνολογία, μηχανολογία, επιστήμες, να γνωρίζει τον εαυτό του αλλά και τον Θεό και πολλές άλλες ιδιότητες. Όμως καθώς παρατηρούσε το έργο του είδε ότι κάτι έλειπε, αυτό ήταν ότι ο άνθρωπος δεν χαίρονταν δεν γελούσε, όσα έκανε ο άνθρωπος ήταν όλα μηχανικά, δεν καταλάβαινε την ευλογία όλων αυτών, δεν καταλάβαινε ούτε την ουσία της ύπαρξης του, πόσο μάλλον του Θεού, ιδιότητες τις οποίες τις βλέπουμε να υπάρχουν μέχρι και σήμερα σε πολλούς ανθρώπους, αφού οι άνθρωποι έχουν τα πάντα και όμως δεν  χαίρονται.

Στη συνέχεια ο Θεός σε όσους θέλει να ζήσουν, έδωσε και την ιδιότητα να ξεχωρίζουν, να διακρίνουν, να συνειδητοποιούν ότι ζουν, ότι είναι εικόνα του Θεού του αοράτου. Αυτό που θα κάνει τον άνθρωπο Θεό λέγεται πνεύμα ζωοποιόν, το ότι αυτό το πνεύμα τον ζωοποιεί τον άνθρωπο φαίνεται διότι του χάρισε του ανθρώπου που αντιλαμβάνεται τον Θεό, που ζει με τον Θεό μια καινούρια ιδιότητα, αυτή είναι ότι έκανε τον άνθρωπο, να γελά, να χαίρεται. Μόλις τον είδε ο Θεός να γελά τον άνθρωπο, τότε χάρηκε, ησύχασε ο Πατέρας, διότι είπε ότι τώρα ο άνθρωπος θα ζήσει, θα γίνει αιώνιος. Είναι βέβαιον ότι ο άνθρωπος που γελά, που χαίρεται, κατανοώντας το μεγαλείο του Θεού, σημαίνει ότι  συνέλαβε τον Θεό, αυτός ο άνθρωπος που χαίρεται με τον Θεό, αυτός θα είναι στους αιώνες των αιώνων άφθαρτος, αθάνατος, εικόνα του Θεού του αοράτου.

Ο Θεός λοιπόν για να κάνει τον άνθρωπο σύμμορφο, ενεφύσησε στον άνθρωπο το πνεύμα το δικό του, έτσι τον έκανε να χαίρεται, να γελά. Μόλις έγινε και αυτό, τότε είπε ο Θεός ότι τώρα που χαίρεσαι άνθρωπε θα είσαι σαν εμένα γι΄αυτό και θα ζήσεις. Όσοι είναι χαρούμενοι, προσοχή, είναι χαρούμενοι διότι κάνουν το θέλημα του Θεού, έχουν πνεύμα ζωοποιόν. Εκείνοι που δεν γελάνε, ενώ και αυτοί έχουν πολλά αλλά θέλουν περισσότερα, αφήνει να εννοηθεί ότι ακόμα δεν γνώρισαν τον εαυτό τους, τη δημιουργία, τη ζωή, τον Χριστό, την σταυρική του θυσία, το Πνεύμα το Άγιο, τον Θεό, δεν γνώρισαν ακόμα γιατί ήρθαν στον κόσμο και ποιός ο λόγος της παρουσίας τους. Δυστυχώς όλοι αυτοί που δεν χαίρονται διότι έχουν Θεό θα πεθάνουν και ο λόγος διότι αν και πολλοί καλέστηκαν,  γύρισαν μετά λίγων χρόνων πάλι στα ίδια και πάλι ασχολούνται ακόμα με τον κόσμο, με το εγώ τους, πολλοί μιλούν όλοι την ώρα για το εγώ, και οι ίδιοι έχουν πέσει στην παγίδα να μην χωράνε πουθενά, ζώντας το απόλυτο εγώ, μάλιστα συνέχεια γκρινιάζουν. Όσοι γκρινιάζουν δεν γνώρισαν τον Χριστό, όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό δεν χαίρονται, αν και έχουν τα πάντα. Η χαρά αδέρφια μου είναι θυγατέρα της αγάπης, η χαρά είναι ο αμέσως επόμενος καρπός του Αγίου Πνεύματος μετά την αγάπη, μέσω αυτού του καρπού θα ζήσουμε και είναι απλό να μπορείς να χαίρεσαι αφού αν παρατηρήσεις τα έργα όλα του Θεού και των ανθρώπων, τα οποία είναι και αυτά του Θεού, αφού δημιουργήθηκαν δια Πνεύματος Αγίου, θα σου έρθει μεγάλη χαρά. Το γέλιο, η χαρά, είναι ο επενδύτης.

Πέντε  ιδιότητες σταματούν τη φθορά, η μια είναι η σιωπή, η άλλη η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας, αυτή μας δημιουργεί μεγάλη χαρά, και μεγάλη κινητικότητα ηλεκτρονίων, τα οποία κάνουν ανανέωση κυτάρρων, η τρίτη είναι η αγάπη, η τέταρτη είναι η ταπείνωση, και η πέμπτη είναι η σοφία του Θεού, και όχι των ανθρώπων. Πέρα από αυτές μόνο ο θάνατος υπάρχει. Όλα αυτά σήμερα η φωνή Θεού τα κηρύττει σε όλον τον κόσμο. Εδώ θέλω να παρατηρήσουμε και να προσέξουμε κάτι  πολύ  σημαντικό, αυτό είναι ότι πολλοί είναι σήμερα οι άνθρωποι που ασχολούνται χρόνια με τον Χριστό και όμως ευλογία πουθενά, και ξέρετε γιατί, διότι όλοι μας καλεστήκαμε για να γίνουμε αγάπη, εμείς όμως δεν το καταλάβαμε και κάνουμε τους προφήτες, τους ποιμένες, δημιουργούμε εκκλησίες, κάνουμε τα τυπικά, όμως δε γινόμαστε ποτέ αγάπη. Το κάλεσμα που λάβαμε είναι αυτό, να γίνουμε αγάπη, ο δρόμος που θα ταξιδέψουμε, ναι, έχει ενδιαφέρον, όμως αν δεν φτάσουμε στην πόλη, στην αγάπη δεν έχει νόημα ο αγώνας μας. Μπορεί μάλιστα αν δεν συλάβουμε την αγάπη, την ταπείνωση, τη ζωή, στο τέλος ο αγώνας μας να γίνει η ταλαιπωρία μας, διότι ο ίδιος δρόμος που κάνουμε για να πάμε στον Θεό χωρίς αγάπη,  γίνεται με τον εγωισμό αιτία να μας απομακρύνει από αυτόν. Φανταστείτε ο δρόμος που κάνει ένας ή πολλοί για να πάνε στο Θεό, να γίνεται αιτία με τον εγωισμό να σε απομακρύνει από αυτόν, και ο λόγος διότι στον Θεό ήρθαμε για να γίνουμε αγάπη και όχι να γίνουμε υποκριτές, ή γεμάτοι με εγωισμό, εδώ χρειάζεται προσοχή διότι απεδείχθη ότι για πολλούς ανθρώπους του Θεού οι οποίοι  είχαν στην αρχή καλή πρόθεση, αφού  εργάζονταν το αγαθό, στη συνέχεια είδαν την άγνοια που υπάρχει γύρω τους και αυτό αντί να τους κάνει υπηρέτες, τους έκανε ανθρώπους με εγωισμό, εκμεταλευόμενοι την άγνοια των συνανθρώπων τους, μη γένοιτο.

Όταν λοιπόν κάποιος εργαζόμενος το αγαθό αποκτά εωσφορικό εγωισμό, δε θα φτάσει ποτέ  στο στόχο του να γίνει παιδί Θεού, γεμάτο με καρπούς, με χαρίσματα, με σημεία κλπ.. Και ξέρετε ο πνευματικός εγωισμός είναι χιλιάδες φορές ανώτερος από τον κοσμικό εγωισμό, και δεν μπορώ να καταλάβω που τον βρίσκουν αυτόν τον εγωισμό οι πνευματικοί, αφού όλα όσα έχουν και όλοι εμείς όσα έχουμε από την θυσία του Χριστού τα πήραμε, γιατί να κάνουμε λες και σταυρωθηκε κάποιος από εμάς! Θα φέρω ακόμα άλλο ένα παράδειγμα, στο πως μας γίνεται αιτία ο εγωισμός να μας εμποδίσει να βρούμε τον Θεό. Όλοι έχουμε κινητά  τηλέφωνα, αν θέλουμε να μιλήσουμε με έναν φίλο μας και δεν ξέρουμε έναν ή δύο αριθμούς από το δικό του τηλέφωνο, δεν θα μιλήσουμε ποτέ με τον φίλο μας, γι΄αυτό είναι καλό να προσέξουμε το ένα που λείπει ή και τα δυο που λείπουν, να μην λείπουν από την σχέση μας με τον Θεό. Μάλιστα το ένα νούμερο που δεν έχουμε ή τα δυο φανερώνουν ένα πάθος, ένα λάθος, σε αυτή την περίπτωση ίσως το έλεος του Χριστού να μας αγκαλιάσει, όμως με τον εγωισμό δεν ξέρουμε κανένα νούμερο και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα το οποίο καλούμαστε να το λύσουμε σύντομα. Για να πετάξουμε τον εγωισμό, αρκεί να συλλάβουμε την αγάπη. Αμήν .

Δεν χρειάζεται λοιπόν εγωισμός, χρειάζεται Θεός, χρειάζεται έργο, χρειάζεται ταπείνωση. Θα φέρω τώρα ένα άλλο παράδειγμα, αγιότητας, ζώσης πίστης, και άκρας ταπείνωσης που κάνουν τον Θεό να δημιουργεί συνείδηση στον θάνατο ώστε να φύγει από τη ζωή μας. Υπάρχουν πολλά όμως και ένα φτάνει. Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος θεοσεβής ο Συμεών, αυτός ο άνθρωπος ήταν καλός, αγαθός, ( το έργο εκάστου αποδεικνύει τον Θεό που έχει), αυτός λοιπόν μια φορά άκουσε τη φωνή του Θεού δια Πνεύματος Αγίου, που του είπε ότι δεν θα πεθάνει έως αν δει το σωτήριο του Θεού, τον Χριστό. Το παράξενο είναι ότι στην εποχή του οι άνθρωποι ζούσαν περί τα 50 χρόνια, όμως αυτός ξεπέρασε τα 150 και είδε τον Χριστό. Μια μέρα λοιπόν καθώς η μητέρα του Χριστού μας και η δική μας μητέρα, η Μαρία, τον πήγαινε τον μικρό Χριστό στον ναό, για να περιτμηθεί, αυτός ο Συμεών περίμενε στην πόρτα και τον είδε τον Θεό, όμως αναρωτιόμαστε πως έζησε αυτός τόσο πολύ ~ είναι απλό, πίστεψε στο Πνεύμα το Άγιο, και το ότι πίστεψε το φανέρωσε το έργο που έκανε. Τι έκανε που δεν κάνουμε εμείς; Αυτός ο Συμεών υπάκουσε στην αποκάλυψη που έλαβε από τον Θεό δια Πνεύματος Αγίου,  πίστεψε δηλαδή. Ο Συμεών  δεν κουράστηκε να παραβρίσκεται κάθε μέρα στον ναό, ούτε απίστησε, μα το πιο σημαντικό δεν απελπίστηκε, αφού με υπομονή περίμενε 100 χρόνια στο ραντεβού που είχε με τον Θεό και γι΄αυτό δικαιώθηκε. Τι έκανε αυτός όμως: για 100 χρόνια κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ πήγαινε στον ναό. Η αγάπη του αυτή τον κράτησε στην ζωή 100 χρόνια παραπάνω. Έζησε δια της πίστεως τρεις ζωές παραπάνω απ΄ότι οι άλλοι άνθρωποι, το γεγονός αυτό το αναφέρω ώστε να το συγκρίνω με τη δική μας εποχή, όπου και σε εμάς ο Θεός μας μιλά για πολλά χρόνια δια Πνεύματος Αγίου, όμως ακόμα δεν γελάμε, ακόμα δεν αποφασίσαμε να μπούμε στα Αγία των Αγίων, ακόμα δεν αποφασίζουμε να μπούμε στο αγιαστήριο, όλο παραθέτουμε λόγους για να αποφύγουμε την αφιέρωση, εν αντιθέσει με τον Συμεών ο οποίος άκουσε μια φορά την φωνή του Θεού, και αυτή ήταν αρκετή να ζήσει 100 χρόνια παραπάνω απ΄ότι θα ζούσε φυσιολογικά, όμως ποτέ δεν αμφέβαλλε, ποτέ δεν ξέχασε το ραντεβού του ώστε να είναι κάθε μέρα στον ναό. Αδέρφια μου χρειαζόμαστε κίνητρα για να ζήσουμε και όλοι μας τα έχουμε, αρκεί να σκεφτούμε λίγο και θα δούμε ότι και σε εμάς μίλησε ο Θεός δια Πνεύματος Αγίου. Τώρα τι χρειάζεται είναι απλό, κάθε μέρα να ζούμε στα  Άγια των Αγίων, στο αγιαστήριο. Αμήν.

Αδέρφια μου με το κάλεσμα που λάβαμε από τον Θεό και με όλες αυτές τις αποκαλύψεις που ο ίδιος μας εξασφαλίζει σήμερα στην Φωνή Θεού, μας κρατά όλους εμάς σήμερα πνευματικά συντονισμένους στη δική του συχνότητα και είναι για όλους εμάς μεγάλα κίνητρα ζωής όλα αυτά. Για μας λοιπόν ήρθε η ώρα ώστε μέσω της Φωνής Θεού να αφυπνιστεί ο ανθρώπινος νους αλλά και να θεραπευτεί η άρρωστη ανθρώπινη άλογη λογική που συναντάμε σήμερα μέσα μας αλλά και στις συνδιαλλαγές μας μεταξύ όλων των ανθρώπων, σε προσωπικό ή γενικό επίπεδο. Δυστυχώς όλοι το βλέπουμε σήμερα ότι σαν επιδημία έχει εξαπλωθεί η αμαρτία, η άγνοια, ο θάνατος παντού, η οποία αμαρτία με το ψέμα έχει επισκιάσει όλα τα έθνη ώστε να μην μπορεί ουδείς να θεραπευτεί πνευματικά και να αλλάξει. Η αλλαγή θα έλθει με την εξουσία στη ζωή, η οποία θα πρέπει να επιτευχθεί, και είναι βέβαιον ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο δύναται να συντελεστεί αλλαγή μέσα μας και γύρω μας. Εξάλλου ο Θεός έτσι μαρτυρείται ότι ζει μέσα μας.

Απεδείχθη ότι το  σύστημα του κόσμου μας παρέχει  ως λογική που ακολουθούν οι κοινωνίες των ανθρώπων,  να στηρίζονται άπαντες στα συμφέροντα, στα χρήματα, στα πάθη, στον εωσφορικό εγωισμό. Όλα αυτά καθιστούν το κοινωνικό, το πολιτιστικό, ή ακόμα ακόμα και το θρησκευτικό σύστημα των ανθρώπων, δαιμονισμένο, αφού είναι δομημένο στα χρήματα, στα όπλα, στα συμφέροντα, στις εξουσίες  και όχι στις αρχές του Θεού που δημιουργούν αγάπη και ο λόγος που το καθιστά ανάρμοστο πνευματικά ώστε να μας εξασφαλίσει τη ζωή, είναι διότι όταν συγκρίνεται με τις αρχές του Θεού, έχει φοβερές αντιθέσεις. Στο αποκορύφωμα του το ένα σύστημα που σήμερα γνωρίζουμε του κόσμου γεννά τον θάνατο, ενώ το άλλο του Θεού την ζωή, όμως δεν το αποφασίζουμε ώστε να το δοκιμάσουμε και ο λόγος διότι η λογική του αποστάτη ανθρώπου είναι δομημένη με την αμαρτία, όλο το σύστημα είναι δομημένο με τα συμφέροντα, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί η  Σοφία του Θεού. Και αυτό το λέω διότι η Σοφία του Θεού μας εξασφαλίζει τη ζωή του Χριστού, η οποία μας οδηγεί με την αγάπη του Χριστού στη χώρα των ζώντων, ενώ οι κοινωνίες των ανθρώπων σήμερα με το χρηματοοικονομικό σύστημα το οποίο δημιουργεί  συμφέροντα, αντιπαλότητες, πονηρίες κλπ. μας καταλήγει σε πολλά αδιέξοδα.

Όμως όπως και αν είναι τα πράγματα να γνωρίζουμε ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και  θα αλλάξει αργά ή γρήγορα δια του Χριστού. Δια του Χριστού ολόκληρος ο πολιτισμικός τρόπος σκέψης των ανθρώπων θα πρέπει να αλλάξει. Απεδείχθη ότι η σκληρή δομημένη ανθρώπινη λογική- που έχει σήμερα καθηλώσει αλλά και έχει παγιδεύσει τις  κοινωνίες των ανθρώπων έχει μια ικανότητα να γεννά την  αμαρτία, η οποία στο αποκορύφωμα της γεννά  τον θάνατο. Μέσω της αμαρτίας  δημιουργούνται τα προσωπικά συμφέροντα. Αυτά εξαφανίζουν τα γενικά συμφέροντα τα οποία είναι το θέλημα του Θεού. Δυστυχώς απεδείχθη ότι ο κάθε άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται, από τα πρώτα του βήματα μαθαίνει ότι πραγματικό είναι μόνο αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις του και ότι ακόμα αληθινό είναι ότι του προσφέρει το κοινωνικό σύστημα το οποίο στηρίζεται στα χρήματα και όχι στην αγάπη. Αδέλφια μου αν αφήσουμε το ψέμα αυτό να συνεχιστεί τότε ο ένας ή  οι πολλοί ανθρωποι όταν γίνουν η φτάσουν 20 χρονών θα νομίζουν ότι αυτή είναι η μόνη αλήθεια που γνωρίζουν οι ίδιοι και όλα τα άλλα είναι εκτός της αλήθειας πράγματα που τα βλέπουμε σήμερα να εμφανίζονται στους νέους ανθρώπους, και να κρατούν μέχρι το τέλος της ζωής τους, ενώ η αγάπη, ο Χριστός, το ανθρωποσωτήριο έργο του, τα θαύματα του, η ταπείνωση, η ανάσταση του, η ενότητα, η δοτικότητα, είναι όλα αυτά για όλους τους ανθρώπους έργα αδιανόητα, και πράγματι όταν αυτά εμφανίζονται σε έναν ή πολλούς  ανθρώπους τα θεωρούμε ξένα. Με αυτή τη λογική, είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να αλλάξουν οι άνθρωποι και αυτό το βλέπουμε και από τον δικό μας αγώνα, πουθενά δεν συναντάμε σήμερα τη ζώσα πίστη, την αγάπη, την δοτικότητα, την ειρήνη, την υγεία, την χαρά, τη ζωή, τον Θεό.

Αδέλφια μου απεδείχθη ότι η σημερινή κοινωνία θέλει τον άνθρωπο να ζει και να σκέφτεται  μόνο τις υλικές ανάγκες, τι να φάει, πως να αναπαραχθεί, πως να διασκεδάσει. Μάλιστα το εγώ μας έχει αναπτυχθεί τόσο που πολλοί λένε ότι μοιάζουμε των ζώων και ειδικότερα του πιθήκου, όμως καλό είναι να το καταλάβουμε σύντομα ώστε να μην μας πάρει τελείως από κάτω, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι εμείς έχουμε εξελιχθεί, εμείς έχουμε ανάπτυξη γράμματα, εμείς έχουμε επιστήμες, έχουμε τέχνες, εμείς έχουμε πνεύμα ζωής, έχουμε Χριστό, έχουμε παράδειγμα Θεού στον κόσμο και οι δυνατότητες μας είναι απεριόριστες. Ο Χριστός το έδειξε, γι΄αυτό θα πρέπει να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα μας θα πρέπει να  είναι αφού πρώτα σκεφτούμε γιατί συμπεριφερόμεθα  σαν τα ζώα ή γιατί συζητάμε ότι καταγόμαστε από τον πίθηκο μήπως θα πρεπει να σκεφτούμε ότι έτσι όπως πάμε αν θα καταλήξουμε να γίνουμε σαν τον πίθηκο. Αδελφια μου δεν είμαστε ζώα, είμαστε άνθρωποι είμαστε εικόνα του Θεού του αοράτου, είμαστε το θαύμα της δημιουργίας, με δυνατότητες να φτάσουμε στη θέωση. Πότε θα το καταλάβουμε, αφού είναι απλό, είμαστε παιδιά Θεού. Μη γένοιτο  να μιλάμε αλλά και να συμπεριφερόμεθα σαν να είμαστε ζώα.

Αδέλφια μου την ελευθερία την οποία ο Θεός μας χάρισε, δεν χρειάζεται να την χρησιμοποιούμε ώστε να αυξάνουμε ή να μεγαλώνουμε στον εγωισμό, ότι τάχα ξέρουμε, διότι όσο ο άνθρωπος ζει στον εγωισμό, τόσο η θεία Χάρη μας εγκαταλείπει, με αποτέλεσμα  να ταξιδεύουμε σε όλη μας τη ζωή από φυλακή σε φυλακή ψάχνοντας για ελευθερία. Ο  εγωισμός να γνωρίζουμε ότι θα μας κρατά πάντα φυλακισμένους.

Ὁσο ο άνθρωπος αδειάζει από εγωϊσμό, τόσο θα γεμίζει από τη θεία Χάρη και τη Σοφία του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος ελευθερώνεται. Μέσα στην Γραφή αναφέρεται: «Όποιον ο Υιός ελευθερώσει, τότε αυτός ελεύθερος θα είναι», και να γνωρίζουμε ότι ελεύθερος είναι ο ταπεινός, κανένας άλλος δε μπορεί να ζήσει ελεύθερα. Ο ταπεινός κατά Θεό είναι άγιος δεν εξαρτάται από πάθη, από αδυναμίες, από συμφέροντα, από θρησκείες, από δόγματα, από οργανώσεις, αφού λόγω της ταπείνωσης πάντα νιώθει ότι πρέπει να εργάζεται και να σπουδάζει καθημερινά πνευματικά. Ο ταπεινός δεν ησυχάζει μέχρι ο Κύριος να του πει: «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ. Εις τα ολίγα εστάθης πιστός, επί πολλών θέλω σε καταστήσει. Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου». Μάλιστα ο ταπεινός ζει με τον Θεό, τον οποίο τον έχει αναστήσει μέσα του, ο ταπεινός δεν έχει ανάγκη ούτε τις οργανώσεις, ούτε τις εκκλησίες, ούτε τα δόγματα, αφού ο Θεός ζει μέσα του και αν ο ταπεινός παραβρεθεί κάπου δεν το κάνει για δική του ανάγκη, αλλά για να βοηθήσει με τον δικό του τρόπο να ελευθερωθούν οι άνθρωποι γύρω του.

Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να πετάξουμε την αμαρτία, τα πάθη, χρειάζεται αφιέρωση  ώστε ο νους μας να δονείται στη λογική του Θεού, όμως μου φαίνεται αδιανόητο να μην μπορούμε να φύγουμε από τον εγωισμό! Είναι απλό να τον πετάξουμε, αρκεί να δεχτούμε ότι: «πάσα δόση αγαθή και παν δώρημα τέλειο άνωθεν έρχεται εκ του Πατρός των φώτων». Ακόμα νομίζω ότι είναι απλό να καταλάβουμε το: «τι έχεις άνθρωπε το οποίο δεν το έλαβες, αν λοιπόν το έλαβες γιατί καυχάσαι ως μη λαβών»,  ακόμα να συλλάβουμε το: «ουδέ του τρέχοντος, ουδέ του θέλοντος αλλά του ελεούντος Θεού».

Εδώ ολόκληρος Χριστός και όταν κάποιος τον είπε αγαθό, αυτός απάντησε «τι με λέγεις αγαθό, ουδείς αγαθός ειμή εις ο Θεός». Ολόκληρος Χριστός και έλεγε «υπάγω προς τον Πατερα μου και Πατέρα σας, Θεό μου και Θεό σας». Εμείς που την βρήκαμε την όποια εξουσία; Δεν διαβάζουμε τα λόγια του Κυρίου μας τα οποία φανερώνουν: «και αν ταύτα πάντα ποιήσετε αχρείοι δούλοι να λέτε ότι είστε», διότι τα διεταχθέντα επράξαμε. Να μην έχουμε εγωισμό διότι όταν θα έρθει η ώρα του θανάτου, τότε δεν θα μπορέσουμε να την αλλάξουμε την κατάσταση αυτή που επιφέραμε με τον εγωισμό. Τώρα πολλά χρόνια που εργάζομαι πάνω στο θέλημα του Θεού, παρατηρώ τους ανθρώπους και βλέπω ότι όλοι ταπεινώνονται, δηλαδή ένας έχει υγεία, έχει χρήματα, σηκώνει το κεφάλι ψηλά και κάνει τον μεγάλο και τον τρανό. Όταν όμως του ανακοινώσει ένας ότι έχει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, ενώ πρώτα δεν είχε χρόνο ούτε και για τον Θεό,  ούτε για κανέναν, τώρα με το πρόβλημα αρχίζει να ψάχνει παντού για άνθρωπο του Θεού και αμέσως αρχίζει να κλαίει, να θυμώνει. Με το γιατί Θεέ μου κλπ. δεν  αναγνωρίζει ο εγωιστής ότι με τον εγωισμό του έφτασε σε αδιέξοδο, όμως αν ο άνθρωπος ταπεινωθεί και καταλάβει την αποστασία του από τα έργα αγάπης που είχε, έστω και με μικρά βήματα, στη συνέχεια μπορεί να κάνει τον Θεό  να δημιουργήσει στο θάνατο συνείδηση και να μην τον υποστεί. Αυτό το εύχομαι για όλους μας.

Πιστεύω αδέλφια μου ότι ήρθε η ώρα να μιμηθούμε τον Δαβίδ ο οποίος έλεγε  «επιποθεί να ζει η ψυχή μου στας αυλάς του Κυρίου». Τέλειο! Πάμε αδέλφια μου όλοι μαζί σήμερα ενωμένοι στις αυλές και στα μπαλκόνια του Θεού! Όλοι μπορούμε να γίνουμε άνθρωποι του Θεού, δεν παίζει ρόλο ο χώρος ή ο τόπος ώστε να πετύχεις τον αγιασμό, παντού είναι τέλεια αρκεί να είσαι με τον Κύριο. Αυτός θα μας μάθει να ζούμε εν Θεώ αλλά και να αγαπάμε την δημιουργία του και  ό,τι σε αυτήν συνεπάγεται, και ο λόγος διότι η αγάπη μένει στον αιώνα. Αυτός που αγαπά έχει έργα, απεδείχθη ότι όταν αγαπάς δε βλέπεις από πού περνάς, για να πας εκεί που αγαπάς. Κάτω λοιπόν από όλες τις συνθήκες να εργαζόμαστε το αγαθό και να μην απελπιζόμαστε, αλλά και ούτε να προκαλούμε τον Θεό με το εγώ μας, λέγοντας γιατί εκείνο ή το άλλο. Αυτοί που αγαπούν τον Θεό, τον αγαπούν χωρίς να έχουν κανένα αίτημα ή λόγο. Όσοι δεν τον αγαπούν είναι συνέχεια με αιτήματα, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς που συνέχεια αιτούν έχουν τα πάντα. Ο Ιώβ στη χειρότερη φάση της ζωής του έλεγε: Θεός έδωσε, ο Θεός αφήρεσεν, ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Η αγιότητα του ανθρώπου αυτού έκανε τον Θεό ώστε να πει στον Σατανά, Ιδού ο Ιώβ είναι εις την εξουσία σου, μόνο φύλαξε την ζωήν του. Να εδώ καθαρά φαίνεται ότι ο Θεός παραχώρησε την δοκιμασία, αλλά όχι τον θάνατο του Ιώβ. Αυτό σημαίνει να μιλήσει ο Θεός για μας στον θάνατο ώστε να μην τον υποστούμε. Άλλο να δοκιμαστούμε και άλλο να απολεστούμε. Αρκεί να γίνουμε έστω δίκαιοι, όπως ο Ιώβ και ξέρουμε ότι ο δίκαιος μόλις σώζεται. Είναι γραφικό: «δίκαιος ανήρ ο ελεών όλη την ημέρα», καθώς «η δικαιοσύνη των ανθρώπων απαιτεί, του Θεού προσφέρει». Αν ο δίκαιος μόλις σώζεται , που θα φανεί ο αμαρτωλός;

Αδέλφια μου αν κοιτάξουμε μέσα μας αλλά και γύρω μας θα δούμε ότι δυό δυνάμεις σήμερα σε όλο το παγκόσμιο γίγνεσθαι συγκρούονται. Αυτές είναι το καλό και το κακό και ο λόγος απλός, για να σπουδάσουμε για να γίνουμε θεοί. Είναι γραφικό: «τώρα Αδάμ γνώσας καλό και πονηρό εγινες ως εις εξ ημών». Πολλοί που δεν γνωρίζουν το σχέδιο του Θεού, έχουν σαν λογική ότι στον κόσμο που ζούμε συγκρούονται οι θρησκείες, τα δόγματα, τα κόμματα, τα σωματεία, οι διάφορες οργανώσεις, οι άνθρωποι μεταξύ τους, όμως η αλήθεια είναι ότι όλοι είμαστε άνθρωποι με κοινές επιθυμίες, κοινές επιδιώξεις, κοινές δραστηριότητες, τούτο όμως δυστυχώς μπροστά στον φανατισμό της όποιας ταμπέλας δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από εμάς, αλλά και τους ιθύνοντες ότι είμαστε άνθρωποι και θέλουμε για να ζήσουμε απλά πράγματα όπως την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την υγεία, τη ζωή, την αγάπη, τον Θεό. Έτσι όλοι μαζί, λαός και εξουσίες συγκρούονται, ποιός θα επικρατήσει του άλλου. Οι Δυνάμεις που συγκρούονται, μέσα μας και γύρω μας αιώνες τώρα θα πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι πνευματικές. Όλοι ξέρουμε υπό του Αποστόλου Παύλου ότι «η πάλη ημών δεν είναι προς σάρκα και αίμα αλλά προς τις αρχές και τις εξουσίες του κοσμοκράτορα του σκότους, του άρχοντα του θανάτου του αιώνος τούτου». Όταν μέσα μας δεν ζει ο Θεός, δεν έχουμε επίγνωση, τότε κατ΄ όψιν κρίνουμε και πάντα επιφανειακα κρίνουμε, νομίζοντας ότι φταίει ο άνθρωπος, η θρησκεία, η εξουσία κλπ. Αποδεικνύεται όμως σε όλους εμάς που μελετάμε τον Λόγο του Θεού, ότι αυτές οι πνευματικές δυνάμεις ευθύνονται για την όποια κατάσταση στο ανθρώπινο γένος, αυτές οι δυνάμεις είναι, αντί της αλήθειας δυστυχώς, το ψέμα να έχει επικρατήσει στην λογική του ανθρώπου πιστεύοντας ότι μέσω αυτού θα καταφέρει να έχει μια πιό ελκυστική ζωή, δευτερον αντί της ενότητας επικράτησε το διαίρει και βασίλευε, ο διαχωρισμός. Αντί της αγάπης το μίσος, τα συμφέροντα, οι φιλοδοξίες, αντί της ζωής εν ολίγης η φθορά, ο θάνατος. Το πρόβλημα λοιπόν δεν επηρεάζει σήμερα απλά έναν λαό ή ένα έθνος, μια θρησκεία, ένα δόγμα, μια εκκλησία, αλλά τον πλανήτη ολόκληρο. Σίγουρα πίσω από όλα αυτά κρύβεται η Σοφία του Θεού η οποία έχει να μας παρουσιάσει θετικά και αρνητικά γεγονότα τα οποία κοσμούν την παγκόσμια ιστορία με έναν σκοπό την αναγέννηση όλων ημών, ώστε πολλοί σήμερα που αντιλαμβάνονται το καλό  να το υπηρετούν αυτό, συνειδητά και όσοι το κακό πάλι και αυτοί να υπηρετούν αυτό, συνειδητά ή ασυνείδητα, έτσι το πρόβλημα να συνεχίζει να υπάρχει και αυτό το πρόβλημα να γίνεται αιτία ώστε να βυθίζει στον θάνατο την κάθε νέα και παλιά γενιά.

Ανοίγω παρένθεση, φεύγουμε από αυτήν την κατάσταση και πάμε στην Παλιά Διαθήκη. Εκεί θα δούμε πολλά να γράφονται και να λέγονται για έναν λαό, τον Εβραϊκό λαό, ο οποίος υπηρετούσε και πίστευε τον Θεό, ο οποίος Θεός σε αυτόν τον λαό, έκανε αισθητή την παρουσία του με πολλές δυνάμεις.  Όμως αυτός ο ένας Θεός που γνώρισαν οι Εβραίοι, για να εξελίξει τον άνθρωπο έγινε στη συνέχεια εκτός από Πατέρας και Υιός, στο τέλος έγινε και Πνεύμα Άγιο. Όλοι γνωρίζουμε τον Υιό και όλοι γνωρίζουμε την ημέρα της Πεντηκοστής, όπου το Πνεύμα το Άγιο κατήλθε εν είδει γλωσσών. Μέσα στο Ισραήλ έγινε η ενανθρώπιση του Υιού, μέσα στο Ισραήλ κατέβηκε το Πνεύμα το Άγιο, στο ανώγιο, μέσα στο Ισραήλ εμφανίσθηκαν πύρινες γλώσσες στα μέτωπα των αποστόλων και επληρώθησαν άπαντες Πνεύμα Άγιο. Μέσα λοιπόν στο Ισραήλ έλαβαν χώρα όλα τα γεγονότα τα οποία προαναγγέλθηκαν υπό του Θεού μέσα από τους  Προφήτες. Ο λόγος που ο Θεός στην Παλιά Διαθήκη φέρονταν με έναν επιθετικό τρόπο, έναν τρόπο πολλές φορές εκδικητικό και πολλοί μάλιστα σήμερα τον επικρίνουν, ήταν για να μάθουν οι Εβραίοι πρώτα και κατόπιν όλοι οι άνθρωποι ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος.

Ο λόγος που ο Θεός σάρκωσε τον εαυτό  του στον Υιό, ήταν διότι η ανθρωπότητα έπρεπε να μάθει, αφού είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου την δεύτερη βασική ιδιότητα του Θεού, δηλαδή  να μάθουν οι άνθρωποι ότι  ο Θεός είναι και ειρήνη. Σήμερα ήρθε η ώρα μέσω του Παρακλήτου να μάθει ο άνθρωπος ότι ο Θεός είναι και δικαιοσύνη, είναι και ζωή, είναι και αγάπη. Ακόμα μέσω του Παρακλήτου να σπουδάσουμε ότι ο Θεός είναι στοιχεία και ιδιότητες όπως καρποί, χαρίσματα, σημεία, ιδιότητες.

Αδέλφια μου, αυτός ο ένας Θεός έγινε σήμερα για εκατομμύρια ανθρώπους τρισυπόστατος, ενώ για τους Εβραίους αφού δεν δέχτηκαν τον Χριστό παρέμεινε ένας Θεός μέχρι σήμερα. Είναι γραφικό: «τύφλωση ήλθε στον Ισραήλ ώστε να πληρωθούν τα έθνη», μάλιστα το ότι  καταλαβαίνουν αυτοί και κατά την λογική αυτών θα πρέπει να γίνει και κατανοητό από όλον τον κόσμο, τούτο κρύβει μεγάλο εγωισμό, διότι καταργεί την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, καταργεί κάθε σέβασμα, και ο λόγος διότι δεν πίστεψαν στον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος, απέρριψαν τον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος, με φυσική συνέπεια να μην γνωρίζουν και το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο ζωοποιεί τον Θεό μέσα μας. Παρόλα αυτά να γνωρίζουμε ότι όλα  τα έργα του Θεού αλλά και των ανθρώπων του Θεού σήμερα  έχουν ένα στόχο: να γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, τον τριαδικό Θεό. Είναι γραφικό: «τα πάντα συνεργούν στο αγαθό τοις αγαπώσι τον Θεό» και ας μην το καταλαβαίνουν ακόμα και αυτοί που συνειδητά εργάζονται το κακό, ότι ο Θεός είναι ελευθερία, αγάπη, σοφία χαρά, ζωή και ότι ευλογία μπορεί να έρθει στο ανθρώπινο γένος μόνο αν αυτές οι αρχές γίνουν κατανοητές. Και να είμεθα σίγουροι ότι όλα αυτά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να γίνουν κατανοητά.

Μάλιστα σήμερα αν προσέξουμε, θα δούμε ότι αυτά που εξελίχτηκαν στην έρημο με τον Μωυσή και τον λαό των Εβραίων οι οποίοι έχουν μέχρι σήμερα τις δικές τους δογματικές αρχές, συμβαίνει και σε όλον τον κόσμο. Το παράξενο είναι ότι κατάφεραν αυτές τις αρχές αυτός ο λαός - παραχώρηση Θεού - να τις περάσουν σε κάθε έθνος. Έτσι όλα τα έθνη τις έχουν τις αρχές αυτές, φυσικά σε άλλη μορφή σήμερα, απορρίπτοντας οι πάντες τον Χριστό, ο οποίος έφερε στη γη το πολίτευμα του ουρανού, έφερε στην γη την εξέλιξη την πνευματική, ο οποίος Χριστός έφερε τη ζωή, την ελευθερία, την αγάπη, τον Θεό, στη ζωή μας. Αδέλφια μου όλα σήμερα τα έθνη φτιάχνουν ναούς, εκκλησίες, σύμβολα, καθορίζουν συγκεκριμμένες δογματικές ενέργειες κλπ. Ρωτάμε όλα αυτά που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά; Στην έρημο, όπου ο Θεός μίλησε στον Μωυσή. Χρειάζονταν να τα έχουν για κάποια χρονική περίοδο, διότι εκεί στην έρημο, αφού δεν είχε έρθει ο Χριστός ακόμα, ο Μωυσής κατ΄ υπόδειξη Θεού δημιούργησε τη σκηνή του μαρτυρίου και καλά έκανε, αυτό ίσχυε για τότε, όμως και σήμερα θα πρέπει να ισχύει το ίδιο; Αφού εμείς γνωρίζουμε τον Χριστό. Παρόλα αυτά όλοι έπεσαν στην παγίδα, αφού στη συνέχεια έφτιαξαν ναούς στους οποίους λένε ότι βρίσκουν τον Θεό, ενώ τον είχαν τον Θεό μπροστά τους όμως τον σταύρωσαν. Ωστόσο η αγάπη του συνεχίζει να υπάρχει με όλα τα λάθη μας, αποδεικνύεται ότι και  αυτό ήταν το σχέδιο του Θεού, μέχρι να έρθει ο Χριστός. Οι άνθρωποι όμως που γνώρισαν τον Λόγο του Θεου τον Χριστό, ρωτάμε θα πρέπει να το συνεχίζουν αυτό; Νομίζω ότι θα πρέπει να προσέξουν μια μεγάλη παγίδα, αυτή είναι ότι με αυτόν τον τρόπο γύρισαν οι Χριστιανοί χιλιάδες χρόνια πίσω, αντί με τον Χριστό να πάνε μπροστά. Το μπροστά το έφερε ο Χριστός, αυτός είπε «το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος, ο φθείρων τον ναόν του Θεού τούτον θέλει φθείρει ο Θεός», δεύτερον, «γύναι έρχεται ώρα και ήδη ήλθε ότι οι αληθινοί προσκυνητές θέλουσι προσκυνήσει τον Θεό εν πνεύματι και αληθεία».

Με λίγα λόγια οι άνθρωποι δεν γνώρισαν τον Χριστό, έτσι δημιούργησαν για μέλλον το παρελθόν, γι΄αυτό τα αποτελέσματα είναι μηδαμινά. Έχει αποδειχθεί ότι ο Θεός δια μέσω του ανθρώπου δημιούργησε τα έθνη, τα δόγματα, τις θρησκείες για να νομοθετήσει τον άνθρωπο ώστε να μην χάσει τον έναν δρόμο που τον οδηγεί στην θέωση, όμως κάποιοι που αρέσκονται σε εξουσίες, εμποδίζουν και όσους έχουν καλή πρόθεση, είναι γραφικό: «ουαί  υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές που κλείνετε την πόρτα της Βασιλείας του Θεού, δεν εισέρχεστε εσείς και δεν αφήνετε και όσους το θέλουν» με αποτέλεσμα οσο αυτά υπάρχουν ο άνθρωπος να πεθαίνει και αυτά να μένουν. Μήπως ήρθε η ώρα όλα αυτά να πεθάνουν για να ζήσουμε; Ναι! Σήμερα αυτό κηρύττουμε στη Φωνή Θεού και αυτό είναι  το Ευαγγέλιο της Βασιλείας, αυτό σε ελευθερώνει, αφού αυτό καταργεί τις εξουσίες και μας καθιστά όλους σύμμορφους αλλά και φίλους, ώστε ο ένας να συμπληρώνει τον άλλον. Και ο λόγος που ο Θεός μας εμπιστεύτηκε από ένα μικρό πνευματικό κομμάτι είναι διότι ο Θεός θέλει να μας ενώσει.

Σήμερα εμείς καταλάβαμε ότι στη σοφία του ανήκει η διαφορετικότητα, η οποία δημιουργεί την ετερότητα, η ετερότητα θα φέρει με την ενότητα, με την αγάπη τον Θεό μέσα μας αλλά  και γύρω μας. Αδέλφια μου ο Θεός έδωσε ιδιάζουσα μορφή σοφίας σε κάθε άνθρωπο, λαό, ή έθνος, ίνα χρεία αλλήλους οι πάντες έχουμε. Δηλαδή όπως υλικά ανταλάσσουμε προϊόντα μεταξύ μας, ή τεχνολογία κλπ. έτσι και πνευματικά, να δεχτούμε ο ένας τον άλλον. Εξάλλου ο Χριστός είπε ότι τα έσχατα χρόνια θα κυρηχθεί το Ευαγγέλιο της Βασιλείας. Λέγεται Ευαγγέλιο της Βασιλείας, διότι έχει τη δύναμη να ιδρύσει την Βασιλεία του Θεού μέσα μας και γύρω μας. Το ότι ιδρύσαμε την βασιλεία μέσα μας σημαίνει ότι καταφέραμε να επικρατίσουμε σε όλους τους νόμους της αμαρτίας οι οποίοι δημιουργούν την φθορά, τον θανατο. Τα έθνη, τις συγκρούσεις, τα γέννησε η άγνοιά μας , τα συμφέροντα μας και ο εγωισμός μας. Επαναλαμβάνω είναι σημαντικό ότι, οι άνθρωποι μέσω της άγνοιας τους δημιούργησαν τα έθνη, τα δόγματα, τις θρησκείες, τα συμφέροντα και όλοι τα υπηρετούν, φυσική συνέπεια όσοι τα υπηρετούν να πεθάνουν αργά ή γρήγορα, αφού όλα αυτά έχουν απλά αγαθό, το οποίο όμως δεν φτάνει ποτέ στην αγάπη. Όταν όμως μέσα μας πεθάνουν όλα αυτά τότε εμείς θα ζήσουμε, αφού στη δεύτερη περίπτωση δεν υπάρχει ούτε φανατισμός, ούτε εγωισμός, ούτε συμφέροντα, παρά το θέλημα του Θεού, που είναι η αγάπη. Ο Χριστός είπε: «εν τούτο γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ εάν αγάπη έχετε εν αλλήλοις». Αν εφαρμόσουμε αυτό, όλα τα άλλα δεν χρειάζονται. Γράφει κάπου στην Γραφή ότι «όποιον ο Κύριος τον ελευθερώσει, αυτός θέλει είσθαι ελεύθερος», από τι όμως να μας ελευθερώσει; Φυσικά από όλα αυτά που σήμερα τα κάναμε θεό. Έχει αποδειχθεί ότι δεν χρειάζεται να ψαχνουμε κάτι που είναι μέσα μας, έξω από εμάς  και που ζωοποιείται δια Πνεύματος Αγίου.

Τώρα για το Πνεύμα το Άγιο. Το Πνεύμα το Άγιο είναι εκ του Πατρός πορευόμενο και μάλιστα του έχει δώσει αξία, το οποίον αξίωμα είναι το εξής: «εάν τις υβρίσει τον Πατέρα ή τον Υιό εις τις δύο περιπτώσεις αυτές εάν μετανοήσει ειλικρινά δίδεται η άφεση, εκείνος όμως που θα υβρίσει το Πνεύμα το Άγιο δεν έχει άφεση ούτε εν τω νυν αιώνα ούτε εν τω μέλλοντα αιώνα». Το Πνεύμα το Άγιο είναι ο υπηρέτης της θεότητας, είναι ο εργολάβος και αυτό αποδεικνύεται από το εξής γεγονός: όταν ένας άνθρωπος μετανοήσει ειλικρινά και πιστέψει στον Χριστό έχει την ιδιότητα το Πνεύμα το Άγιο να τον παραλάβει και να καλλιεργήσει μέσα του τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, τα χαρίσματα και τα σημεία. Με όλα αυτά ο άνθρωπος φτάνει στον στόχο του. «Πόσο μεγαλύνει τα έργα σου Κύριε πάντα εν σοφία εποίησες»! Και ο Χριστός πριν σαρκωθεί ήτο πνεύμα, μαζί με τα άλλα δύο πνεύματα, έκτισαν, δημιούργησαν όλα όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε αλλά τα εννοούμε, με απώτερο σκοπό να δημιουργήσουν λαό. Ο λαός αυτός να είναι λαός του Θεού και ο Θεός να είναι Θεός του λαού ώστε να απολαμβάνουν Θεός και λαός τα μεγαλεία της αιωνιότητας.